ចូរមកតាមខ្ញុំ
គោលលទ្ធិ និងសេចក្តីសញ្ញា ៩៥ ១០៣ ១០៧
កំណប់ទ្រព្យដែលលាក់កំបាំង
ស្រាវជ្រាវព្រះគម្ពីរទាំងឡាយ វាសមនឹងតម្លៃហើយ ។
ព្រះអម្ចាស់បានរំឭកយើងដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់អំពីបទបញ្ញត្ដិដែលយើងព្រងើយកន្ដើយ ។
នៅក្នុង គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ៩៥ ព្រះអម្ចាស់មានការខកព្រះទ័យបន្តិចចំពោះពួកបរិសុទ្ធ ។ ទ្រង់ធ្លាប់បានបញ្ជាពួកគេឲ្យសាងសង់ព្រះវិហារបរិសុទ្ធមួយ ( សូមមើល គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ៨៨:១១៩ )—ប៉ុន្តែប្រាំខែក្រោយមក ពួកគេមិនទាន់បានធ្វើអ្វីសោះ ។
ការណ៍នោះហាក់ដូចជាមិនអាចគិតដល់ទេនាសព្វថ្ងៃនេះ ។ ការសាងសង់ព្រះវិហារបរិសុទ្ធគឺជាការផ្ដោតសំខាន់សម្រាប់យើង ! ប៉ុន្ដែព្រះអម្ចាស់មិនបានបើកបង្ហាញច្រើនទេអំពីព្រះវិហារបរិសុទ្ធនៅក្នុងឆ្នាំ១៨៣៣ ។ ពួកបរិសុទ្ធមិនបានពោរពេញដោយអំណរគុណទេថាព្រះវិហារបរិសុទ្ធមានសារៈសំខាន់យ៉ាងណានោះ ។
ដូច្នោះតើព្រះអម្ចាស់បានធ្វើអ្វីខ្លះ ? ទ្រង់បានមានបន្ទូលលម្អិតអំពី មូលហេតុ ដែលទ្រង់សព្វព្រះទ័យឲ្យពួកគេសាងសង់ព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ( សូមមើល គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ៩៥:៨–១៧ ) ។ ទ្រង់បានមានបន្ទូលយ៉ាងល្អិតល្អន់អំពីអ្វីដែលទ្រង់បានមានបន្ទូលពីមុនមក ដោយប្រទាននូវការយល់ដឹងថ្មីៗ ហើយសង្កត់ធ្ងន់ពីសារៈសំខាន់នៃការសាងសង់ព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ។
អំពើបាបនាំមកនូវការដាក់ទោស ប៉ុន្ដែព្រះអម្ចាស់នៅតែសន្យាពរជ័យ ។
នៅក្នុងឆ្នាំ១៨៣៤ ពួកបរិសុទ្ធឆ្ងល់ថាហេតុអ្វីបានជាព្រះអម្ចាស់បានអនុញ្ញាតឲ្យពួកមារសត្រូវបៀតបៀនពួកគេ និងបណ្ដេញពួកគេចេញពីដែនដីរបស់ពួកគេ ។ តាមរយៈព្យាការី យ៉ូសែប ស៊្មីធ ព្រះអម្ចាស់បានប្រទាននូវចម្លើយពីរ ។
ទីមួយ ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលថា ពេលខ្លះទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យពួកទុច្ចរិតធ្វើការណ៍អាក្រក់ « ប្រយោជន៍ឲ្យពួកគេអាចបានបំពេញកម្រិតនៃសេចក្ដីទុច្ចរិតទាំងឡាយរបស់ពួកគេ » ( គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ១០៣:៣ ) ។ អាលម៉ាបាននិយាយបែបនេះថា ៖ « ទ្រង់ទ្រាំដើម្បីឲ្យគេអាចធ្វើ [ ការណ៍អាក្រក់ ] … ដើម្បីឲ្យសេចក្ដីជំនុំជម្រះទាំងឡាយដែលទ្រង់នឹងអនុវត្ដមកលើគេនៅក្នុងសេចក្ដីពិរោធរបស់ទ្រង់នោះអាចបានត្រឹមត្រូវ » ( អាលម៉ា ១៤:១១ ) ។
ហេតុផលមួយផ្សេងទៀតដែលព្រះអម្ចាស់បានផ្ដល់បញ្ហាដល់ពួកបរិសុទ្ធ គឺប្រហែលជាពិបាកស្ដាប់បន្ដិច ៖ « ប្រយោជន៍ដល់អស់អ្នកណា ដែលហៅខ្លួនតាមនាមរបស់យើង អាចបានវាយផ្ចាលដោយការវាយផ្ចាលដ៏ធ្ងន់ធ្ងរអស់មួយរដូវខ្លី … ពីព្រោះពួកគេពុំស្ដាប់តាមសិក្ខាបទ និងបញ្ញត្ដិទាំងឡាយ ដែលយើងបានប្រទានដល់ពួកគេ ( គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ១០៣:៤ ) ។
នោះមិនមានបានន័យថាព្រះសព្វព្រះទ័យនឹងអំពើទុច្ចរិត និងទង្វើខុសច្បាប់របស់ពួកមារសត្រូវនោះទេ ។ ទ្រង់មិនបាន « បំផុសគំនិត » ពួកមនុស្សកំណាចឲ្យវាយប្រហារពួកបរិសុទ្ធទេ ទ្រង់អនុញ្ញាតឲ្យពួកគេប្រើប្រាស់សិទ្ធិជ្រើសរើសរបស់ពួកគេ ហើយមិនធ្វើអន្ដរាគមន៍បញ្ឈប់ពួកគេទេ ។
ប៉ុន្ដែព្រះអម្ចាស់នៅតែសន្យាថា ប្រសិនបើពួកបរិសុទ្ធនឹងគោរពប្រតិបត្ដិ « ពួកគេនឹងមិនត្រូវចាញ់ឡើយ » ( គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ១០៣:៧ ) ។
ហេតុអ្វីអំណាចបព្វជិតភាពបានហៅតាមឈ្មោះរបស់ម៉ិលគីស្សាដែក ?
អ្នកប្រហែលជាឆ្ងល់ថា ហេតុអ្វីបព្វជិតភាពជាន់ខ្ពស់គឺដាក់ឈ្មោះតាមម៉ិលគីស្សាដែក ។ ព្រះអម្ចាស់បានពន្យល់ការណ៍នេះតាមរយៈព្យាការី យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ ៖
« មុនសម័យលោក [ ម៉ិលគីស្សាដែក ] បព្វជិតភាពនោះត្រូវបានហៅថា បព្វជិតភាពដ៏បរិសុទ្ធ តាមរបៀបនៃព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ ។ ប៉ុន្តែមកពីការគោរពកោតក្រែង ឬភក្តីភាពដល់ព្រះនាមនៃព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត និងដើម្បីចៀសវាងការប្រើព្រះនាមរបស់ព្រះអង្គញឹកញាប់ពេក ទើបសាសនាចក្រពីសម័យបុរាណបានហៅបព្វជិតភាពនោះ តាមឈ្មោះរបស់លោកម៉ិលគីស្សាដែក » ( គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ១០៧:៣–៤ ) ។
សូមគិតអំពីថាតើញឹកញាប់ប៉ុនណាដែលយើងលើកឡើងពី « អំណាចបព្វជិតភាពម៉ិលគីស្សាដែក » នៅក្នុងការប្រជុំសាសនាចក្រនិងការពិភាក្សាមិនផ្លូវការ ។ ឥឡូវនេះស្រមៃថាបើសិនជាជំនួសឲ្យ « ម៉ិលគីស្សាដែក » យើងនិយាយថា « ព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ » គ្រប់ពេលវិញនោះ ។ វានឹងចាប់ផ្ដើមហាក់ដូចជាមិនមានការគោរព ។ ព្រះអម្ចាស់ចង់ការពារការណ៍នេះមិនឲ្យកើតឡើង ។