„Tilbúin að halda áfram að vaxa,“ Barnavinur, nóvember 2025, 36–37.
Tilbúin að halda áfram að vaxa
Jewel vildi ekki yfirgefa vini sína í Barnafélaginu!
Sönn saga frá Palau.
Jewel sat á bekknum á sakramentissamkomu með foreldrum sínum og bróður. Hún teiknaði myndir um ritningarsögur. Hún reyndi að hlusta á ræðumanninn, en henni leið eins og maginn væri fullur af fiðrildum!
Í dag var fyrsti dagur Jewel, þar sem hún fór í Stúlknafélagsbekk í stað Barnafélagsins. Hún vildi ekki yfirgefa vini sína í Barnafélaginu. Hún naut þess að syngja og lesa ritningarnar með þeim.
En Jewel var að verða 12 ára á þessu ári. Það var kominn tími til að fara í Stúlknafélagið.
Jewel lokaði augunum og fór með hljóða bæn. Himneski faðir, viltu hjálpa mér að hafa góðan Stúlknafélagsbekk.
Eftir lokabænina á sakramentissamkomunni, dró Jewel djúpt andann og gekk inn í kennslustofuna. Eldri stúlkurnar voru komnar þangað. Þær voru fjórar. Þær töluðu og flissuðu.
„Hæ,“ sagði Jewel.
Þær brostu. „Hæ!“
Kennarinn kom inn og bauð Jewel velkomna. Svo byrjaði hún á lexíunni.
Mestan hluta bekkjarins fannst Jewel hún vera einmana. Hún var kvíðin að tala, því hún þekkti ekki hinar stelpurnar enn þá. Hún þyrfti að vera lengi í Stúlknafélaginu. Henni fannst það heil eilífð! Myndi henni alltaf finnast hún vera einmana hér?
Þá kom hljóð rödd í huga hennar. Þú verður ekki að eilífu í Stúlknafélaginu. Þú ert bara nægilega gömul til að halda áfram og læra meira um að vera lærisveinn Jesú Krists.
Jewel fann hughreystingu við orðin. Henni fannst þau koma frá heilögum anda sér til hjálpar. Þótt hún ætti enn ekki marga vini í Stúlknafélaginu, þá var hún ekki einsömul. Hún hafði heilagan anda.
Eftir kennslustund fann Jewel fjölskyldu sína.
„Hvernig var Stúlknafélagsbekkurinn?“ spurði mamma.
Jewel faðmaði hana að sér. „Hann var í lagi!“ Ég sakna Barnafélagsins og þekki stelpurnar ekki enn þá. En ég fann huggun heilags anda.“
Mamma brosti. „Það er gott að heyra! Og kannski verður næsta skipti enn betra.“
Jewel kinkaði kolli. Hún vonaði að mamma hefði rétt fyrir sér.
Næst þegar Jewel var í Stúlknafélagstíma, heilsaði hún stelpunum aftur.
„Hæ,“ sagði ein þeirra. „Þú ættir að sitja hjá mér!“
Jewel brosti og settist hjá stúlkunni. Hún hét Ellie. Þær töluðu mikið saman áður en lexían hófst. Ellie var vingjarnleg og bauð hana velkomna.
Í lexíunni spurði kennarinn hvort einhver hefði upplifað heilagan anda.
Jewel rétti upp hönd. „Ég fann fyrir hjálp heilags anda þegar ég var kvíðin að fara í Stúlknafélagið,“ sagði hún. „Heilagur andi hjálpar mér þegar ég vex og tekst á við áskoranir.“
Jewel var að hugsa um hvernig heilagur andi huggaði hana þegar henni fannst hún ein. Það var góð tilfinning að miðla stúlkunum í Stúlknafélaginu af þessari reynslu.
Eftir að hún deildi þessu, deildu nokkrar aðrar stúlkur líka. Jewel fannst gott að heyra hvað þær höfðu að segja.
Jewel saknaði þó stundum Barnafélagsins. Hún var samt tilbúin að halda áfram að vaxa, vegna heilags anda.
Myndskreyting: Liz Brizzi