Friður í bæn

„Hærra, pabbi!“ skrækti Mary.

Pabbi hló og ýtti rólunni aftur fast. Rólan var bundin við stóra trjágrein sem óx út yfir Mississippi-ána. Mary elskaði goluna í andliti sínu og kitlinginn í maganum er hún þeyttist út yfir vatnið og til baka aftur.

„Ég er næst!“ sagði Elísabet.

Mary hoppaði úr rólunni til að leyfa systur sinni að komast að.

Fjölskylda Mary bjó í Nauvoo. Foreldrar hennar höfðu gengið í kirkjuna fyrir nokkrum árum og selt allar sínar eigur til að geta sameinast hinum heilögu.

Nauvoo var mjög fjölfarinn staður. Nýtt fólk kom á hverjum degi. Það tók mikla vinnu að byggja nýja borg og jafnvel börnin hjálpuðu til. Að hjálpa fékk Mary til að finnast hún fullorðin og mikilvæg. Stundum hjálpaði hún föður sínum með því að færa honum hádegismatinn meðan hann starfaði við hið nýja musteri.

Á sunnudögum fór Mary í sinn fínasta kjól og hjálpaði systkinum sínum að búa sig undir kirkju. Allir komu saman undir trjánum til að hlusta á spámanninn Joseph Smith kenna um Jesú Krist. Mary fannst gaman að læra hvernig þær gætu einn daginn lifað hjá himneskum föður. Spámaðurinn hafði séð og heyrt svo margt dásamlegt.

Öðrum líkaði þó ekki við spámanninn. Mary hafði heyrt sögur af fólki sem vildi skaða hann.

Eitt sumarkvöldið var Mary að hjálpa mömmu að þrífa eftir matinn. Svo kom pabbi heim. Hann var með tár í augum.

„Hvað gerðist?“ spurði mamma.

„Spámaðurinn Joseph hefur verið drepinn,“ sagði pabbi.

Mamma fór líka að gráta. „Hvernig getur kirkjan haldið áfram án hans?“ spurði hún.

Mary var afar sorgmædd og hrædd. Hún vissi að spámaðurinn var útvalinn þjónn Guðs. Hvernig gat himneskur faðir leyft þessu að gerast?

Hún byrjaði að gráta og hljóp út úr húsinu út í garðinn. Eftir að Mary hafði fallið á kné nærri nokkrum runnum, tók hún að biðjast fyrir. „Himneski faðir, hvað eigum við nú til bragðs að taka? Spámaðurinn okkar hefur verið drepinn.“ Tárin runnu niður andlit hennar.

Þá kom blíð rödd í huga Mary. Ég mun vekja upp annan spámann til að leiða fólk mitt.

Friðsæl, glaðleg tilfinning fyllti hjarta hennar. Hún þurrkaði sér um augun og hljóp aftur heim eins fljótt og hún gat.

„Mamma! Pabbi!“ sagði Mary. „Ég fór með bæn og himneskur faðir svaraði mér.“ Hún sagði þeim frá röddinni og þeirri friðsælu tilfinningu sem hún upplifði.

Þegar mamma og pabbi föðmuðu Mary, vissi hún að allt yrði í lagi. Hún var enn sorgmædd og vissi að það væru erfiðir tímar fram undan. Himneskur faðir myndi þó halda áfram að leiðbeina þeim og hjálpa.

Myndskreyting: Kristin Sorra