Heimsókn til afa konungs

Gift hallaði sér út fyrir bátinn og horfði undrandi á þegar sjórinn skall á hliðunum. Hún teygði sig niður í átt að öldunum, úðinn kitlaði blíðlega handleggina. Þetta var eftirlætis ferðalagið hennar. Hún og fjölskylda hennar voru á leið til þorpsins hans afa og með hverju augnablikinu færðist hún nær heimi sem var villtari og frjálsari en borgin sem hún var að yfirgefa.

Í borginni hvarf Gift inn í mannfjöldann. Hún var ein af milljónum. Stundum var það notalegt – að vera hún sjálf, án þess að nokkur skipti sér af því hverju hún myndi klæðast eða hvað hún myndi gera. En í þorpi afa hennar var þetta öðruvísi. Þar var Gift einstök. Hún var prinsessa – barnabarn viturs konungs.

Eftir tvo tíma, lagðist báturinn að bryggju. Lengsti hluti ferðarinnar var enn fram undan: sex klukkustundir með rútu. Hún vissi að hún yrði þreytt, en brátt yrði hún aftur með afa sínum. Það gerði þetta allt þess virði.

Þetta var ferð um holótta vegi. Gift reyndi að stytta tímann með því að horfa á skýjaform sem hún sá út um gluggann og horfa á fallega landið þokast fram hjá. Sólin var byrjuð að setjast þegar rútan stoppaði. Loksins! Afi! Gift stökk út úr rútunni og hljóp að þorpshúsinu.

Hún leitaði að afa í húsinu. Hún leitaði í innri húsagarðinum, þar sem móðir hennar hafði haft geitur sem barn. Hún leitaði í svefnherbergjunum, þar sem hún þurfti að loka gluggunum á kvöldin til að halda moskítóflugunum úti. Hún leitaði í garðinum bak við húsið, þar sem hún hafði klæðst skikkjum konungsfólks – ljósum treflum og pappírskórónu – til að vera viðstödd þorpsráðið.

Þar sá Gift afa sitjandi á bekk með útsýni yfir fjölskyldugarðinn. Gift brosti.

„Afi!“ kallaði hún.

Afi stóð upp og opnaði faðminn upp á gátt. „Elsku stúlkan mín,“ hvíslaði hann um leið og hann faðmaði hana innilega að sér. „Sestu og hvíldu þig hjá mér.“

„Ég hef saknað þín,“ sagði Gift.

„Ég hef saknað þín meira. Ég er feginn að þú ert hér.“ Afi stoppaði augnablik og spurði síðan: „Veistu hversu sérstakur þessi garður er?“

Gift hristi höfuðið.

Afi benti á tréð fyrir framan þau. „Þetta er ættartréð,“ sagði hann. Gift tók eftir að það leit út fyrir að vera gamalt og sterkt.

„Flísarnar á jörðinni umhverfis tréð bera nöfn áa okkar. Við verðum alltaf að muna eftir fjölskyldunni okkar.“

Gift kannaðist ekki við mörg nöfnin á flísunum. Hvernig gat hún munað eftir einhverjum sem hún ekki þekkti? „Segðu mér frá þeim, afi,“ sagði Gift.

Afi las nöfnin hvert af öðru og sagði Gift sögur af áum hennar. Þegar hann talaði áttaði Gift sig á að þetta voru einnig sögur um hana að nokkru leyti. Hún átti margt sameiginlegt með þessum skyldmennum sem hún hafði aldrei hitt.

Á því augnabliki skildi Gift nokkuð mikilvægt. Það voru ekki bara öldurnar og landið sem gerðu hana frjálsa hér. Það voru tengslin við fjölskyldu hennar sem hún fann fyrir í þessu þorpi með afa.

Afi sagði sögur þar til stjörnurnar dönsuðu á himninum.

Að lokum andvarpaði afi. „Við ættum að fara inn.“

„Bara eitt augnablik í viðbót,“ sagði Gift.

Gift gekk að trénu og snerti börk þess varlega. Hún leit síðan á flísarnar á jörðinni og mundi sögu hvers áa. Dag einn átti hún að heimsækja musterið og framkvæma helgiathafnir fyrir þá. Þeirra vegna var hún hér núna. Hún myndi gera sitt til að skila gjöfinni sem þeir höfðu gefið henni.

Afi rétti fram hönd sína að hennar og Gift tók í hana. Gift leit í eitt skipti í viðbót á ættartréð og fór síðan inn, þar sem fleiri úr fjölskyldu hennar biðu eftir að heilsa henni.

Opna PDF

Myndskreyting: Audrey Day