„Síðasta kjötbollan,“ Barnavinur, nóvember 2025, 18–19.
Síðasta kjötbollan
„Ekki sanngjarnt! Enginn var að deila með Alex!
Sönn saga frá Bandaríkjunum.
Alex staulaðist niður stigann og andvarpaði hátt.
Mamma leit upp frá bókinni sinni. „Hvað er að?“
„Það vill enginn deila með mér!“ sagði Alex. „Ég hata að vera miðjukrakki.“ Bræður Alex fengu alltaf það sem þeir vildu. Þetta var ekki sanngjarnt.
„Ég er viss um að ef þú bæðir fallega, myndu bræður þínir deila með þér,“ sagði mamma.
Alex gretti sig. „Ég spurði fallega!“
„Hvernig væri að þú prófaðir að setja tímastilli? Þannig fær hver og einn jafn mikinn tíma til að spila.“
„Ég setti tímastilli!“ sagði Alex. „En kannski set ég tvo tímastilla til að vera sérstaklega viss.“ Hann greip annan tímastilli af eldhúsborðinu og þrammaði upp stigann. Yngri bróðir hans, David, var í leik í sjónvarpinu.
„Mamma segir að þú verðir að deila með öðrum,“ sagði Alex. Hann stillti klukkuna á fimm mínútur. „Þegar tíminn er liðinn er röðin komin að mér.“
Daginn eftir, þegar Alex og eldri bróðir hans, Jake, vildu báðir fara í leik, settu þeir hvor fyrir sig tímastilli nákvæmlega á 30 mínútur. Þegar David og Jake léku sér báðir með kubba, settu þeir nákvæmlega sömu mínúturnar fyrir hvern einstakling. Og þegar David og Alex vildu báðir síðustu súkkulaðiflögukökuna, skiptu þeir henni nákvæmlega í tvennt. Loksins voru hlutirnir farnir að verða sanngjarnir.
En svo kom kvöldmaturinn. …
Um kvöldið fengu þau sér spagettí og kjötbollur! Jake byrjaði á því að stafla pasta á diskinn sinn, áður en Alex náði að grípa skeiðina.
„Hey, ekki sanngjarnt,“ sagði Alex. „Ég er líka svangur!“
Pabbi lagði höndina á öxl hans. „Alex, það er nóg af mat fyrir alla. Sjáðu til, ég skal gefa þér sama magn og Jake hefur.“ Pabbi setti pasta á diskinn hans Alex.
Eftir að þau höfðu blessað matinn byrjuðu allir að borða. Þegar Alex hafði lokið við matinn var hann enn svangur. Hann gægðist í pottinn á miðju borðinu. Það var síðasta kjötbollan ofan á pastahrúgunni. Hann skóflaði henni á diskinn sinn.
„Ekki sanngjarnt!“ sagði David. „Þetta er síðasta bollan.“
Jake benti á kjötbolluna með gafflinum. „Mig langar líka í. Við skulum skipta henni.“
„Skipta henni?“ sagði Alex. „Fyrir okkur þrjá? En hún er svo lítil.“
Jake og David kinkuðu kolli. „Það væri sanngjarnt.“
Jake tók disk Alex og byrjaði að skipta kjötbollunni vandlega í þrjá hluta. Alex horfði á þegar kjötbollan varð minni og minni.
Mamma hló. „Þetta eru nokkuð litlir bitar!“
Pabbi hló líka. „Það þarf ekki alltaf að vera alveg sanngjarnt,“ sagði hann. „Kannski gætum við reynt að vera betri í því að deila hlutum í stað þess að aðskilja allt.“
Alex horfði niður á litlu kjötbollustykkin. Þetta var svolítið kjánalegt. Var honum í alvöru svona annt um kjötbolluna? Kannski þurfti hann að læra meira að deila.
Daginn eftir, þegar Jake og Alex vildu báðir leika sér með kubba, ákváðu þeir að byggja eitthvað saman. Þegar David og Jake voru úti leyfði Alex þeim að skiptast á að hjóla. Og þegar allir vildu fara í leik í sjónvarpinu, setti Alex enga tímastilla. Að deila með og sýna vinsemd, var í raun betra en að vera sýna fullkomna sanngirni.
Þetta kvöld, þegar Jake og Alex vildu báðir síðustu brauðbolluna í kvöldmatnum, sagði Alex Jake að hann gæti fengið hana alla.
„Takk!“ Jake blikkaði. „Ertu viss um að þú viljir ekki skipta henni í þrennt?“
David og Alex hlógu. „Alls ekki!“
Myndskreyting: Alyssa Petersen