Vegna musterisins

„Trúboðarnir eru komnir!“ kallaði Graham. Hann veifaði til trúboðanna er þeir gengu í átt að húsi þeirra.

Mamma, pabbi og Nunu, eldri bróðir Grahams, höfðu skírst á síðasta ári. Graham og litli bróðir hans, Job, voru enn of ungir til að láta skírast. Þeim fannst samt gaman að læra af trúboðunum.

„Í dag viljum við ræða um musterið,“ sagði öldungur Hale. „Þetta er sérstök bygging þar sem þið getið gefið Guði loforð og verið innsigluð fjölskyldu ykkar. Það þýðir að þið getið verið saman að eilífu!“

„Það nálægasta er á Nýja-Sjálandi.“ Öldungur Singh hélt uppi mynd af fallegri hvítri byggingu. „Ferðin er löng. En blessanirnar verða þess virði.“

„Okkur langar að fara þangað,“ sagði mamma.

Foreldrar Grahams skipulögðu musterisferð sína með annarri fjölskyldu úr kirkjunni. Þau myndu vera fyrstu tvær fjölskyldurnar frá Vanúatú til að fara inn í musterið!

Nokkrum mánuðum síðar var lagt af stað í ferðina. Þetta var í fyrsta skipti sem Graham fór í flugvél og það var gaman. Hann horfði út yfir skýin og hafið undir þeim. Hann sá fyrir sér háu, hvítu bygginguna. Hann gat ekki beðið eftir að sjá hana!

Þegar þau lentu, fóru þau í rútu. Þetta var ósléttur vegur og Graham var þreyttur. Þau voru næstum komin.

„Sjáið!“ Graham benti út um gluggann. Þarna var það! Það var jafnvel fallegra en myndirnar.

Inni í musterinu var hljóðlátt og friðsælt. Þau klæddust öll í hvítt. Um stund sátu Graham og bræður hans í biðstofunni og horfðu á myndir af Jesú Kristi.

Musterisþjónn leiddi þá síðan að innsiglunarherberginu. Foreldrar Grahams krupu við altari sem var þakið mjúku áklæði. Þau virtust svo glöð!

Graham og bræður hans krupu við hlið mömmu og pabba. Þau horfðu á stóru, háu speglana á veggjunum. Spegilmynd þeirra hélt endalaust áfram.

„Speglarnir eru til að minna ykkur á að þið getið verið saman að eilífu,“ sagði musterisþjónninn.

Graham fann fyrir gleði og öryggi. Það var eins og frelsarinn faðmaði hann að sér.

Bráðlega var tími kominn til að fara heim. Í rútunni og í flugvélinni hugsaði Graham stöðugt um þá sérstöku tilfinningu sem hann upplifði í musterinu.

Nokkrum dögum síðar kom mikið hvassviðri. Pálmatrén virtust vera að brotna í tvennt!

Graham var hræddur. „Verður allt í lagi með okkur?“

„Já,“ sagði pabbi. „En þessir vindar eru sterkir. Trúboðarnir sögðu okkur að safnast saman í kirkjubyggingunni þar til storminum lægði.“

Graham hjálpaði mömmu að bera einhvern mat og ábreiður til kirkjunnar. Það var svo hvasst!

Graham leið aðeins betur innanhúss. Allir vinir þeirra úr kirkjunni voru þarna. Hann heyrði þó enn vindinn hvína.

„Hvað með húsið okkar?“ spurði Graham.

„Við verðum að bíða þangað til eftir storminn til að sjá það.“ Mamma faðmaði hann þétt að sér. „Það sem skiptir mestu máli er að fjölskyldan okkar sé örugg. Manstu hvernig þér leið í musterinu?“

Graham kinkaði kolli. „Ég fann hlýju og öryggi.“

Pabbi brosti. „Sökum Jesú Krists og musterisinnsiglunar okkar, getum við verið saman að eilífu.“

Graham hugsaði um þá hlýju, friðsælu tilfinningu sem hann upplifði í musterinu. Pabbi hafði rétt fyrir sér. Vegna Jesú Krists og musterissáttmálanna, gætu þau verið fjölskylda að eilífu. Og vegna þess að hann vissi það, myndi allt verða í lagi.

Opna PDF

Myndskreyting: Eduardo Marticorena