Paratë në Treg
“Këtë herë, do të bëj pikërisht atë që më kërkoi mami”, – mendoi Ananeu.
Një ngjarje e vërtetë nga Gana.
Ananeu ishte buzagaz ndërsa ecte në rrugë. Aroma e peshkut të skuqur dhe gumëzhima e bisedave të njerëzve e mbushnin tregun. Ai ishte nisur drejt shtëpisë së dajës. Mami i kishte dhënë Ananeut ca para për t’ia dhënë dajës.
Ai hapte sytë tek të gjitha tezgat që shitnin produkte, ushqime dhe sende të tjera. Më pas i zunë sytë diçka.
Ishte një tezgë me ushqime që kishte dy prej ëmbëlsirave të tij më të parapëlqyera, bonbone dhe biskota. Ai vështroi paratë që i dha mami. “Njëqind cedi (kartmonedha e Ganës) janë shumë”, – mendoi ai. Ëmbëlsirat e tij të parapëlqyera kushtonin vetëm 10 cedi. Daja mbase nuk do ta vinte re fare që mungonin ca para.
Ananeu i bleu ëmbëlsirat. Futi një bonbone në gojë dhe vazhdoi të ecte drejt shtëpisë së dajës.
Daja po rrinte jashtë shtëpisë kur Ananeu erdhi.
“Vogëlushi Anane thua të jetë vallë! Eja”, – i tha daja. “Si mund të të ndihmoj?”
“Të solla ca para që m’i dha mami.” Ananeu ia dha paratë, pastaj i futi duart sërish në xhep. A do ta vinte re daja që mungonin ca nga paratë? E vështroi dajën teksa ai numëronte paratë.
“Faleminderit që m’i solle”, – tha daja.
Ananeu u gëzua që daja nuk e kuptoi se sa para mungonin. E përshëndeti dhe mori rrugën e gjatë për në shtëpi. Rrugës, ai i hëngri të gjitha bonbonet dhe biskotat.
“Si të shkoi rruga për te daja?” – e pyeti mami Ananeun kur u kthye në shtëpi.
Ai mblodhi supet. “Mirë.”
“Faleminderit që e kreve porosinë time”, – i tha mami.
Ananeu uli sytë në dysheme. Filloi të ndihej në faj. Po sikur ta zbulonin prindërit që ai i kishte shpenzuar disa nga paratë? Nuk donte që t’ua thyente besimin.
Të nesërmen në mëngjes, mami i kërkoi Ananeut të blinte ca gjëra te një dyqan aty pranë. “Eja drejt e në shtëpi pasi të mbarosh te dyqani, në rregull?”
“Në rregull.” Ananeu kaloi përmes tregut, por nuk ndaloi të blinte gjë. Mblodhi vetullat dhe mendoi: “Këtë herë do të bëj pikërisht atë që më kërkoi mami”.
Sapo mbaroi, ai shkoi drejt e në shtëpi. Ai ia dha mamit të gjithë kusurin.
Atë të diel, Ananeu shkoi në klasën e Fillores. “Mirëmëngjesi!”, – tha mësuesja. “Sot do të flasim për bindjen. Është e rëndësishme që t’i dëgjojmë prindërit e të bëjmë zgjedhje të mira.”
Ananeu mendoi për paratë që kishte shpenzuar me bonbonet dhe biskotat. Ndjeu një boshllëk në stomak. E dinte që kishte bërë një zgjedhje të gabuar.
Pas kishës, Ananeu donte të bisedonte me prindërit. Zemra i rrihte fort.
“Mami, babi? I mbani mend paratë që më dhatë për t’ia çuar dajës?” – pyeti Ananeu. “Si ta them! Me to bleva ca ëmbëlsira.” Ai i uli sytë në dysheme. “Më falni.”
“Faleminderit që u tregove i sinqertë”, – tha babi. “Jam krenar për ty.”
Ananeu buzëqeshi. Ishte shumë i lumtur që tregoi të vërtetën. U ndje mirë brenda vetes pasi u tregoi prindërve. Që tani po bënte një zgjedhje më të mirë.
Ilustrimi nga Aleksandar Zolotic