« កំប៉ុងអាថ៌កំបាំង » ប្រិយមិត្ត ខែឧសភា ឆ្នាំ២០២៥ ទំព័រ ១៨–២០ ។
កំប៉ុង អាថ៌កំបាំង
ប៉ាបានសួរថា « តើយើងធ្លាប់ដាក់ស្លាកមនុស្សបែបនេះទេ ? » ។
ដំណើររឿងពិតមកពី ស.រ.អា.
« ម៉ាក់តើនេះជាអ្វី ? » សេឌី បានទាញកំប៉ុងដ៏ធំមួយចេញពីខាងក្រោយទូដាក់ចាន ។ « វាមិនមានស្លាកបិតលើវាទេ » ។
ម៉ាក់បាននិយាយថា « ម៉ាក់ភ្លេចអំពីរឿងនោះ » ។ « ស្លាកទំនិញមួយចំនួនបានរបូតចេញពីទំនិញកំប៉ុង ដូច្នេះហាងទំនិញបានលក់វាក្នុងតម្លៃថោក ។ ម៉ាក់បានទិញមួយកំប៉ុង ។ ម៉ាក់បានគិតថា វាប្រហែលជាសណ្តែកបារាំងកំប៉ុងហើយ » ។
សេឌីបានធ្វើមុខខ្ពើម ។ នាង មិនចូលចិត្ត សណ្តែកបារាំងកំប៉ុងទេ ។
ម៉ាក់បានកាន់កំប៉ុងឡើងហើយផ្កាប់វាមើល ។ « វានឹងខូចក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ ។ យើងគួរតែបរិភោគវានៅថ្ងៃនេះ ។ » គាត់បានដាក់កំប៉ុងនៅលើតុ ។
« នោះជាអ្វីទៅ ? » ចេសុន ដែលជាបងប្រុសរបស់សេឌី បានសួរ ។
« មាននរណាទៅដឹង ? » ។ សេឌីបាននិយាយថា « ម៉ាក់គិតថាវាជាសណ្តែកបារាំង » ។
ចេសុនបានក្រឡុកកំប៉ុង ។ « ស្តាប់ទៅសម្លេងដូចជាមិនមែនសណ្តែកបារាំងទេ ។ បងទាយថាសណ្តែកសៀង » ។
រឿងនោះវាបានធ្វើឲ្យសេឌីមានគំនិតមួយ ។ នាងបានចាប់យកស្កុតនិងហ្វឺត ហើយសរសេរលើក្រដាសថា « សណ្តែកបារាំង » ហើយបិតក្រដាសមួយទៀតដាក់ថា « សណ្តែកសៀង » ។ នាងបានបិតវានៅលើកំប៉ុង ។
រួចមកនាងបានគិតមួយភ្លែត ហើយបានសរសេរ « ទឹកជ្រលក់ប៉េងប៉ោះ » នៅលើបាតកំប៉ុងម្ខាងទៀត ។
នៅពេលនោះចំពេលប៉ាចូលមកក្នុងផ្ទះបាយល្មម ។ « តើកំពុងមានរឿងអី ? »
ម៉ាក់បាននិយាយ « យើងកំពុងលេងហ្គេមមួយ » ។ « ដោយទាយថា មានអ្វីនៅក្នុងកំប៉ុងនេះ » ។
ប៉ាបានចាប់លើកកំប៉ុងឡើងក្រឡុកខ្លាំងៗ ហើយហិតវា ។ ប៉ាប្រកាសថា « ផ្សិត ! » ។
គ្រប់គ្នាបានរអ៊ូ ។ « មិនមែនផ្សិតទេ ! » ។ សេឌីបាននិយាយថា វាយ៉ាប់ជាងសណ្តែកបារាំង សណ្តែកសៀង និង ទឹកជ្រលក់ប៉េងប៉ោះទៅទៀត ។ « ប្រហែលជាយើងគួរតែបោះចោលអាហារកំប៉ុងនេះទៅ » ។
ម៉ាក់បានសួរថា « តើកូនពិតជាមិនចង់ដឹងថាតើមានអ្វីនៅខាងក្នុងនោះទេឬ ? » ។
ប៉ាបានចាប់យកឧបករណ៍គាស់កំប៉ុងមក ។ « ចាស កូនចង់ដឹង ! »
នៅពេលប៉ាគាស់កំប៉ុង សេឌីបានបិទភ្នែករបស់នាង ។ ប៉ុន្តែនៅពេលប៉ាទាញគម្របបើក នាងមានការភ្ញាក់ផ្អើល ។ កំប៉ុងនេះពោរពេញទៅដោយផ្លែឈើឆ្ងាញ់ៗណាស់ ។
នាងបាននិយាយថា « ឆ្ងាញ់ណាស់ ! » នៅពេលដែលនាងសម្លឹងមើលផ្លែស៊េរី ទំពាំងបាយជូរ ឈឺរី និងផ្លែប៉ែស ដែលកាត់ដុំៗ ។
ចេសុនបានលើកចាន និងស្លាបព្រាមក ។ « តោះញ៉ាំ ! »
សេឌីបានដួសផ្លែឈើមួយចំនួនពីកំប៉ុងដាក់ទៅក្នុងចានរបស់នាង ។ នាងបាននិយាយថា « ខ្ញុំស្ទើរមិនជឿថា យើងទាយខុសទាំងអស់គ្នា » ។ « ខ្ញុំគិតយ៉ាងប្រាកដថាមានអ្វីមួយដែលគួរឲ្យខ្ពើមនៅក្នុងកំប៉ុង » ។
ម៉ាក់បានសួរថា « តើកូនធ្លាប់ដាក់ស្លាកមនុស្សបែបនេះឬទេ ? »
« តើម៉ាក់ចង់មានន័យថាយ៉ាងម៉េច ? » សេឌីបានសួរ ។
ប៉ាបានដាក់ចានរបស់គាត់នៅលើតុ ។ « យើងកាត់សេចក្តីមនុស្សលើអ្វីដែលនៅខាងក្នុង ខណៈដែលយើងអាចមើលឃើញតែពីខាងក្រៅប៉ុណ្ណោះ » ។
សេឌីបានគិតអំពីរឿងនោះ ។ « នៅពេលសាម៉ារ៉ាទើបចូលរៀនថ្មីៗ កូនគិតថានាងមិនរួសរាយរាក់ទាក់ទេ ។ ប៉ុន្តែក្រោយមកទើបកូនបានដឹងថា នាងគឺគ្រាន់តែមិនសូវចេះនិយាយភាសារបស់យើងបានល្អប៉ុណ្ណោះ ។ ឥឡូវនេះយើងលេងជាមួយគ្នាគ្រប់ពេលវេលា ! »
ម៉ាក់បាននិយាយថា « នោះជាឧទាហរណ៍ដ៏ល្អ » ។
ចេសុនបាននិយាយដោយថ្មមៗថា « ពេលខ្លះកូនមានអារម្មណ៍ថាត្រូវបានគេដាក់ស្លាកឲ្យ » ។ « ក្មេងៗនៅសាលារៀននិយាយថា កូនទទួលបានពិន្ទុល្អដោយសារតែគ្រូចូលចិត្តកូន ។ ប៉ុន្តែការពិតគឺកូនខិតខំរៀនសូត្រ និងធ្វើកិច្ចការផ្ទះរបស់កូនទាំងអស់ » ។
ប៉ាបាននិយាយាថា « ការដាក់ស្លាកអាចធ្វើឲ្យឈឺចាប់ មិនអញ្ចឹងមែនទេ ? » ។
ចេសុនបានងក់ក្បាល ។
សេឌីបានបង្ហើយផ្លែឈើមួយម៉ាត់ចុងក្រោយរបស់នាង ។ « ប៉ុន្តែតើការដាក់ស្លាកទាំងអស់សុទ្ធតែអាក្រក់ឬ ? នៅហាងទំនិញ យើងត្រូវដឹងពីអ្វីដែលយើងកំពុងទិញឲ្យបានច្បាស់ » ។
ប៉ាបាននិយាយថា « ត្រឹមត្រូវហើយកូន » ។ « ដូច្នេះនៅពេលណាដែលការដាក់ស្លាក វាជារឿងល្អ ? »
ចេសុនបានលើកស្លាបព្រារបស់គាត់ឡើង ។ « នៅពេលដែលស្លាកនោះជាការពិត ! »
ម៉ាក់បានសួរថា « ហើយនរណាដែលដឹងពីធាតុពិតនៅខាងក្នុងមនុស្សម្នាក់ៗ ? » ។
សេឌី និងជេសុនបាននិយាយព្រមគ្នាថា « ព្រះវរបិតាសួគ៌ » ។
សេឌីបាននិយាយថា សេឌីបាននិយាយថា « ខ្ញុំជាកូនរបស់ព្រះ នោះគឺជាស្លាកដ៏ត្រឹមត្រូវសម្រាប់ខ្ញុំ » ។
ចេសុនបាននិយាយថា « ខ្ញុំក៏អញ្ចឹងដែរ » ។
ប៉ាបាននិយាយថា ៖ « ហើយប៉ាក៏អញ្ចឹងដែរ ! » ។
« គឺយើងរាល់គ្នា » ម៉ាក់បានញញឹម ។ « ដូច្នេះយើងមិនគួរដាក់ស្លាកមនុស្សដោយផ្អែកលើអ្វីដែលយើងឃើញនៅខាងក្រៅ ឬជឿស្លាកក្លែងក្លាយដែលបានផ្តល់ឲ្យយើងនោះទេ។ ព្រោះមានតែព្រះប៉ុណ្ណោះដែលទ្រង់ជ្រាប តើខាងក្នុងយើងពិតជានរណា » ។
សេឌីបានសរសេរនៅលើស្កុតថ្មីមួយសន្លឹកទៀត ហើយបិទវានៅលើអាវយឺតរបស់នាង ។ នាងបាននិយាយថា « កូនរបស់ព្រះ » ។ សេឌីបានញញឹម ។ នាងចូលចិត្តស្លាកនោះជាងគេបំផុត ។
រូបភាពដោយ រ័យស៊ីន ហាហេស៊ី