Að upplifa depurð

Savannah dró teppin upp yfir höfuðið. Dagurinn í dag hafði verið mjög erfiður.

Savannah gat ekki einbeitt sér að neinu í skólanum í dag. Hún hafði fundið fyrir þreytu, vonbrigðum og depurð. Hún fann fyrir þyngslum í maganum sem vildu ekki fara í burtu. Í lok dagsins vildi hún bara skríða undir skrifborðið sitt og fela sig.

Undanfarið hafði Savannah næstum alltaf verið döpur. Vinir hennar höfðu reynt að gleðja hana en stundum vildi Savannah ekki vera með þeim. Þau virtust alltaf svo glöð. Stundum hélt hún að þau yrðu hamingjusamari án hennar.

Hvað er að mér? spurði Savannah. Af hverju get ég ekki verið glöð eins og allir aðrir?

Henni fannst hún köld og einmana eins og gráu skýin úti. Nú vildi hún bara sofa.

Savannah heyrði svefnherbergisdyrnar opnast.

„Savannah,“ sagði mamma þar sem hún sat á rúmbríkinni, „hvað er að?“

„Ekkert,“ sagði Savannah. „Ég er bara þreytt.“

„Ertu viss um það?“ spurði mamma. „Ég hef áhyggjur af þér.“

„Það er allt í lagi með mig,“ sagði Savannah.

„Allt í lagi.“ Mamma reis á fætur. „Mundu bara að þú getur talað við mig um hvað sem er. Ég elska þig.“

Savannah var í rúminu fram að kvöldmat. Þetta kvöld gat hún ekki sofnað. Heilinn hætti ekki að hugsa um allt.

Daginn eftir var hún enn úrvinda. Þetta var annar langur dagur. Savannah kom heim úr skólanum og settist við eldhúsborðið. Hún andvarpaði og leit út um gluggann. Það var farið að snjóa aftur.

„Savannah?“

Savannah sneri sér við og var hissa að sjá ömmu koma inn í herbergið.

„Hæ, amma,“ sagði Savannah. „Hvað ert þú að gera hérna?“

Amma settist niður. „Mamma þín vildi að ég kæmi,“ sagði hún. „Hún hefur áhyggjur af þér.“

„Ég er bara búin að vera mjög þreytt. Mér líður samt vel,“ sagði Savannah.

Amma brosti blíðlega. „Sagði ég þér einhvern tíma frá því þegar við afi fluttum?“

„Ég held ekki,“ sagði Savannah.

„Ég var alltaf döpur,“ sagði amma. „Ég vildi vera glöð en mér var alveg sama um allt. Ég var svo einmana.“

„En þú áttir afa og mömmu mína.“ Savannah horfði niður á skóna sína. „Af hverju ættirðu að vera einmana?“

„Ég gat ekki skilið hvað var að gerast,“ sagði amma. „Mér hafði aldrei liðið svona áður. Á endanum fór ég til læknis.“

„Hvað gerðist?“

Amma vafði handleggnum utan um hana. „Ég hef lært að ég er með þunglyndi.“

„Ó, svo þú varst bara sorgmædd?“ spurði Savannah.

„Nei, þunglyndi er meira en bara að vera sorgmædd,“ útskýrði amma. „Depurðin mín virtist ekki hverfa. Ég átti erfitt með að gera allt það sem ég gerði venjulega. Ég átti líka erfitt með að tengjast öðru fólki, jafnvel minni eigin fjölskyldu. Ég þurfti virkilega á hjálp að halda.“

Savannah leit upp. „Hvers konar hjálp?“

„Læknirinn útskýrði hvað væri að og við gerðum áætlun saman til að hjálpa mér að líða betur,“ sagði amma. „En stundum er ég samt enn sorgmædd. Ég varði miklum tíma í bænagjörðir. Þegar ég var einmana, ímyndaði ég mér frelsarann sitja mér við hlið. Mér leið betur við að hugsa um hann.“

Savannah horfði á snjóinn úti og skalf. „Ég er líka oft sorgmædd. Ég reyni að vera glöð en stundum get ég það bara ekki og þá er ég sjálfri mér reið fyrir að líða þannig.“

„Ég veit það elskan.“ Amma faðmaði Savönnuh að sér. „Þannig líður mér líka stundum. En þú ert ekki ein. Ég elska þig, foreldrar þínir elska þig og himneskur faðir og Jesús Kristur elska þig. Þau skilja sársauka þinn og munu aldrei yfirgefa þig.“

Kannski hefur amma rétt fyrir sér, hugsaði Savannah. Ég er ekki ein! Þyngslin í maga Savönnuh virtust ekki nærri jafn mikil.

„Ég held að ég ætti að tala við mömmu,“ sagði Savannah. „Hún vill líka hjálpa mér.“

„Það er frábær hugmynd.“ Amma tók í höndina á Savönnuh.

Savannah brosti og hallaði sér að öxl ömmu. Henni fannst hún ekki jafn köld og einmana lengur.

Myndskreyting: Marina Pessarrodona