Að syngja burt skuggana

„Kominn tími til að fara í rúmið,“ sagði mamma brosandi.

Logan fór inn í herbergið sitt. Hann fór með bænirnar sínar og skreið upp í rúmið. Svo las mamma sögu fyrir hann. Hann lokaði augunum hægt og rólega. Fljótlega var hann sofnaður.

Logan dreymdi þó ógnvekjandi draum. Hann var einn á dimmum stað. Hann sá stórt gaddaskrímsli með stórar tennur. Það urraði á hann. Síðan hljóp það í átt til hans!

Logan reyndi að flýja. Hann rann hins vegar og datt! Skrímslið kom nær og stækkaði þar til …

Logan vaknaði og settist upp í rúminu. Hann þurrkaði tárin úr augum sér og sá að það var enn dimmt úti.

Hann vildi tala við foreldra sína um drauminn. En hann vildi ekki fara úr rúminu. Myrkrið lét honum líða eins og ófreskja leyndist einhvers staðar. Allir skuggar voru skelfilegir. Hundur sem gelti úti hljómaði eins og skrímsli sem urraði.

Logan dró sængurfötin upp að nefinu. Hann var of hræddur til að hreyfa sig.

Hann vildi sofna aftur. Í hvert sinn sem hann lokaði augunum sá hann hins vegar reiðilegt andlit skrímslisins og beittar tennur. Hann gat ekki hætt að horfa á ógnvekjandi skuggana.

Hann sá þá mynd á borðinu við rúmið hans. Það var mynd af honum og tveimur bræðrum hans, pabba og mömmu fyrir utan musterið í Monterrey, Mexíkó. Þau virtust svo glöð.

Skyndilega heyrðist eftirlætis barnafélagslagið hans í huganum. „Ég má í æsku minni til musterisins gá,“ byrjaði Logan að syngja hljóðlega. „Ég hlýt á helgum degi að halda þangað inn. Þar helgan texta´ að heyra, þar helgan anda´ að sjá.“*

Á meðan hann söng, hugsaði Logan um daginn í musterinu með fjölskyldu sinni. Hann hafði fundið fyrir mikilli friðsæld. Vegna musterisins gæti hann verið með fjölskyldu sinni að eilífu.

Rödd Logans gerði það að verkum að hann heyrði ekki hundinn gelta. Hann lokaði augunum og hélt áfram að syngja. „Þangað sæki´ eg sannleik hans, hann sameinað oss hefur.“ Hann fann frið í hjarta sínu sem fékk hann til að brosa. Hann vissi að það var ekkert skrímsli að finna.

Herbergið hafði verið dimmt og ógnvekjandi. Nú var þetta þó rólegur og öruggur staður. Logan hallaði sér aftur á koddann sinn og sofnaði rólegur.

Þegar hann vaknaði var sólskin úti. Hann stóð upp og virti fyrir sér sólskinið, sem endurspeglaðist á myndinni af musterinu. Hann raulaði uppáhaldslagið sitt er hann tók sig til fyrir kirkju.

Á leiðinni í kirkju sagði hann fjölskyldu sinni frá martröðinni og söngnum sem hann söng. Hann hlustaði á ræður og söng sálma í kapellunni. Nú var kominn tími til að fara í Barnafélagið.

Logan elskaði að hlusta á píanó. Og nú vissi hann að sum lög eru nógu öflug til að láta jafnvel ógnvekjandi skrímsli hverfa.

„Velkomin í söngstund,“ sagði leiðtogi Barnafélagsins. „Hvaða lag ættum við að syngja fyrst?“

„Ég veit!“ sagði Logan og lyfti hendinni hátt upp í loftið. „Við skulum syngja ‚Musterið‘.“

Myndskreyting: Carolina Farías