Að leita að öpum

„Vá!“ sagði Ethan. „Sástu þennan?“

„Já, sjáðu litla sæta skottið á honum!“ sagði Lily.

Boston leit upp, en hann sá bara skugga.

„Við höfum þegar séð þrjá apa í dag!“ sagði Ethan.

En Boston hafði ekki séð neinn! Fjölskylda hans var að heimsækja regnskóg til að skoða villta apa. En aparnir voru of langt í burtu til að Boston sæi.

Boston var blindur. Hann sá aðeins hlutina sem voru mjög nálægt honum. Yfirleitt hafði hann ekkert á móti því að vera blindur. Hann gat samt gert fullt af flottum hlutum. Hann gat lesið blindraletur með fingrunum og gengið með stafinn í myrkrinu. Hann gat líka fundið fólk með því að hlusta á raddir þeirra.

Stundum kunni Boston samt ekki vel við að vera blindur. Eins og í dag.

Boston sat á jörðinni og andvarpaði. Það er ekki sanngjarnt! hugsaði hann.

Nokkrum mínútum síðar fékk hann hugmynd. Himneski faðir, viltu hjálpa apa að koma nógu nálægt til að ég sjái, bað Boston í huga sér.

Boston gat enn ekki séð neina apa. Þá heyrði hann hljóð langt að.

„Heyrðuð þið þetta?“ spurði Boston. „Ég held að þetta hafi verið api!“

„Ég heyrði ekki neitt,“ sagði Ethan.

„Ekki ég heldur,“ sagði pabbi. „Þú hefur góð eyru!“

Boston heyrði apa hlaupa í gegnum runna við gönguslóðina. Hann benti í átt að hljóðinu. „Þarna!“

Síðan heyrði í öðrum og enn öðrum. Stundum gat fjölskylda hans séð apana þegar hann benti þeim á þá. En enginn apanna komst nógu nálægt til að hann sæi þá.

Bráðlega var tími kominn til að fara heim.

„Mér þykir leitt að þú hafir ekki séð neina apa,“ sagði mamma er þau gengu að bílnum.

Boston yppti öxlum. „Það er í lagi. Mig langaði að sjá einn en ég fékk að heyra í fullt af þeim í staðinn.“ Hann hugsaði síðan um bæn sína. „Þetta minnir mig hálfpartinn á heilagan anda.“

„Hvað áttu við?“ spurði mamma.

„Þegar ég stoppaði til að hlusta áttaði ég mig á því að þeir voru allt í kringum mig. Ég heyrði í þeim þótt ég sæi þá ekki. Það er alveg eins og ég get heyrt í heilögum anda þegar ég hlusta.“

„Það er frábær lexía,“ sagði Mamma.

Boston heyrði eitthvað í runnunum við hliðina á honum. Síðan hljóp eitthvað út á slóðann – beint fyrir framan hann! Hann var með rauðleitt hár og langt skott. Hann stansaði og horfði beint á hann. Svo hljóp hann aftur inn í trjágróðurinn.

Api! Hann fékk að sjá einn eftir allt saman!

Boston brosti. Það var stundum erfitt að vera blindur. Í dag hjálpaði það honum þó að læra um heilagan anda. Og það var ansi svalt.

Myndskreyting: Alyssa Gonzalez