« ការប្រែចិត្តមិនមែនត្រឹមតែជាការយកឈ្នះលើអំពើបាបប៉ុណ្ណោះទេ » លីហូណា ខែមករា ឆ្នាំ២០២៦ ។
មកពី យុវមជ្ឈិមវ័យ ប្រចាំសប្តាហ៍
ការប្រែចិត្តមិនមែនត្រឹមតែជាការយកឈ្នះលើអំពើបាបប៉ុណ្ណោះទេ
ការងាកទៅរកព្រះគ្រីស្ទ—ការផ្លាស់ប្តូរឥរិយាបថរបស់យើង និងការបង្វែរទស្សនៈរបស់យើងឲ្យស្របទៅនឹងទស្សនៈរបស់ទ្រង់—វាគឺជាទម្រង់នៃការប្រែចិត្តផងដែរ ។
រចនារូបភាពដោយ ណេត វ៉ាឌ
ខ្ញុំបានខកខានមិនបានចូលរួមពិធីមង្គលការមិត្តល្អបំផុតរបស់ខ្ញុំ ខណៈពេលដែលខ្ញុំកំពុងតែនៅក្នុងបេសកកម្ម ។
ខ្ញុំមិនអាចឈប់គិតអំពីគាត់ពេញមួយថ្ងៃ ។ យើងបានរាប់អានគ្នាជាមិត្តរួមបន្ទប់នៅឯមហាវិទ្យាល័យ ហើយមិនយូរប៉ុន្មានខ្ញុំបានចាត់ទុកគាត់ដូចជាប្អូនស្រីរបស់ខ្ញុំ ។ ខ្ញុំដឹងថា ព្រះវរបិតាសួគ៌បានដឹកនាំខ្ញុំឲ្យជួបនាង ។
ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ខ្ញុំមិនអាចនៅទីនោះដើម្បីប្រារព្ធពិធីដ៏សំខាន់មួយក្នុងជីវិតរបស់នាងបាន ។ ហើយខ្ញុំខឹងខ្លាំងណាស់ ។
ការសាកល្បងដែលមិននឹកស្មានដល់
មុនពេលបេសកកម្មរបស់ខ្ញុំ ជីវិតខ្ញុំមិនល្អឥតខ្ចោះនោះទេ ប៉ុន្តែវាល្អ ។ ខ្ញុំចូលចិត្តទៅរៀននៅមហាវិទ្យាល័យ ហើយទើបតែបានបង្កើតមិត្តភាពដ៏ល្អបំផុតដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់មាន ។ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់ ។
ខ្ញុំដឹងថាការបម្រើបេសកកម្មនឹងមិនមានភាពងាយស្រួលទេ ។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំមានការរំពឹងទុកថា ការបម្រើបេសកកម្មនឹងក្លាយជារយៈពេល ១៨ ខែដ៏ល្អបំផុតនៅក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ—ហើយនឹងមានការលំបាកតិចតួចបំផុត ។
ប៉ុន្តែបានរយៈពេលប្រាំមួយខែ មង្គលការរបស់មិត្តខ្ញុំបានក្លាយជារឿងថ្មីបំផុតមួយនៅក្នុងបញ្ជីនៃរឿងលំបាកៗដែលខ្ញុំមិនបានរំពឹងទុកនោះ ។ ការផ្លាស់ទៅរស់នៅបរទេស និងរៀនភាសាថ្មីបានធ្វើឲ្យខ្ញុំឯកោ និងថប់បារម្ភ ។ បទពិសោធន៍នៃការបដិសេធពីមនុស្សដទៃក្នុងការទទួលយកដំណឹងល្អ បានក្លាយជាផ្នែកមួយនៃជីវិតក្នុងនាមជាអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនារបស់ខ្ញុំ វាធ្វើឲ្យខ្ញុំមានការហត់នឿយខាងផ្លូវចិត្ត ។ និយាយដោយស្មោះត្រង់ទៅ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញប៉ុណ្ណោះ ។
ខ្ញុំអស់កម្លាំង និងខកចិត្ត ហើយខ្ញុំមិនមានអារម្មណ៍ថា ព្រះបានផ្តល់ឲ្យខ្ញុំនូវក្តីសង្ឃឹម និងសុភមង្គលដែលខ្ញុំត្រូវការយ៉ាងខ្លាំងនោះទេ ។ បន្ទាប់ពីបានអនុវត្តគ្រប់វិធីទាំងអស់ដែលខ្ញុំបានមាន ដើម្បីជួយខ្ញុំដោះស្រាយបញ្ហាទាំងនេះមក ខ្ញុំបានងាកទៅរកការសន្យាមកពីពរជ័យអយ្យកោ ដែលបានប្រាប់ខ្ញុំថា ៖ ខ្ញុំអាចនឹងមានអារម្មណ៍ពីសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះវរបិតាសួគ៌តាមរយៈបទគម្ពីរ ។
ទស្សនវិស័យថ្មី
ពេលខ្ញុំស្វែងរកបទគម្ពីរ ខ្ញុំបានរកឃើញថាខ្លួនឯងមានទំនាក់ទំនងយ៉ាងជ្រាលជ្រៅទៅនឹងដំណើររឿងរបស់នាងអេវ៉ា ។ នាងត្រូវបានបណ្តេញចេញពីស្ថានបរមសុខ និងចូលទៅក្នុងទីរហោស្ថានដ៏ងងឹត ដែលដូចជាអ្វីដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ ។ ស្រដៀងគ្នាទៅនឹងបទពិសោធន៍របស់ខ្ញុំ ការផ្លាស់ប្តូររបស់នាងអេវ៉ា បានកើតឡើងដោយសារតែជម្រើសជាក់លាក់មួយដែលនាងបានជ្រើសយក ។ ខ្ញុំឆ្ងល់ថាតើនាងធ្លាប់ស្តាយក្រោយចំពោះជម្រើសរបស់នាងដែរឬទេ ដូចជាខ្ញុំចាប់ផ្តើមស្តាយក្រោយចំពោះជម្រើសរបស់ខ្ញុំក្នុងការបម្រើ ។
ប៉ុន្តែនាងអេវ៉ាមានទស្សនវិស័យឈ្លាសវៃជាងខ្ញុំ ។ ទោះបីជានាងបានបាត់បង់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងក៏ដោយ ក៏នាងដឹងថានាងមានព្រះអង្គសង្រ្គោះ ដែលនាង « បានរីករាយ ដោយពោលថា ៖ ៖ បើសិនជាពុំមែនដោយសារការរំលងរបស់យើងទេ នោះយើងក៏នឹងមិនមានពូជសោះ ហើយនឹងមិនដឹងខុសត្រូវ និងសេចក្ដីអំណរអំពីសេចក្ដីប្រោសលោះរបស់យើង » ( ម៉ូសេ ៥:១១ ) ។
នាងមិនបានស្តាយក្រោយចំពោះជម្រើសរបស់នាងទេ ។ នាងបានមានអំណរគុណចំពោះជម្រើសនោះ ! ទោះបីជានាង និងលោកអ័ដាមត្រូវបានបណ្តេញចេញពីស្ថានបរមសុខក្តី ក៏សេចក្តីអំណរដែលត្រូវបានប្រោសលោះ គឺផ្អែមល្ហែមជាងការឈឺចាប់នៃការបាត់បង់របស់នាងទៅទៀត ។ តាមពិត វាហាក់ដូចជាការប្រោសលោះបាននាំឲ្យនាង កាន់តែមានអំណរ ជាងប្រសិនបើនាងមិនត្រូវបានប្រោសលោះទាល់តែសោះ ។
តើវាអាចកើតឡើងបែបណាទៅ ?
ភាពផ្អែមល្ហែមនៃការប្រែចិត្ត
យើងអាចនឹងគិតថា ការប្រែចិត្តគឺសម្រាប់តែការដកចេញនូវអំពើបាប និងអាកប្បកិរិយាអាក្រក់ចេញពីជីវិតរបស់យើងប៉ុណ្ណោះ ។ ដំណើរការនៃការដកចេញនោះអាចលំបាក និងពេលខ្លះឈឺចាប់ ដែលធ្វើឲ្យវាងាយស្រួលក្នុងការភ្ជាប់អត្ថន័យអវិជ្ជមានទៅនឹងពាក្យនោះ ។
ប៉ុន្តែ ការប្រែចិត្តមិនគ្រាន់តែក្លាយជាមនុស្សធ្វើបាបតិចប៉ុណ្ណោះទេ ។ វាក៏ជាការប្រែក្លាយឲ្យកាន់តែដូចជាព្រះគ្រីស្ទផងដែរ ។
ការងាកទៅរកទ្រង់—ការផ្លាស់ប្តូរឥរិយាបថរបស់យើង និងបង្វែរទស្សនៈរបស់យើងឲ្យស្របជាមួយនឹងទស្សនៈរបស់ទ្រង់—គឺជាទម្រង់មួយនៃការប្រែចិត្តផងដែរ ។
ខ្ញុំបានដឹងថានៅក្នុងកំហឹង និងភាពឯកោរបស់ខ្ញុំ ទស្សនវិស័យរបស់ខ្ញុំបានក្លាយទៅជាតូចចង្អៀត ។ ខ្ញុំបានផ្ដោតខ្លាំងទៅលើអ្វីដែលខ្ញុំបានបាត់បង់ ដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំមិនអាចមើលឃើញនូវអ្វីដែលខ្ញុំបានទទួល ៖ គឺទំនាក់ទំនងដ៏ជិតស្និទ្ធមួយជាមួយនឹងព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់ខ្ញុំ ។
ខ្ញុំបានដឹងថា ខ្ញុំត្រូវតែប្រែចិត្តពីឥរិយាបថដ៏មិនល្អនេះដែលខ្ញុំមាន ។ វាត្រូវការពេលវេលា ប៉ុន្តែនៅពេលដែលខ្ញុំបានទូលអង្វរសុំជំនួយពីព្រះប្រោសលោះរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំត្រូវបានធានាថា « នៅក្នុងជីវិតនេះ ខ្ញុំនឹងមានសេចក្ដីអំណរ » ( ម៉ូសេ ៥:១០ ) ។
ខ្ញុំនៅតែសោកស្ដាយដែលខ្ញុំមិនបានទៅពិធីមង្គលការរបស់មិត្តខ្ញុំ ប៉ុន្តែយូរៗទៅព្រះអម្ចាស់បានឆ្លើយតបការអធិស្ឋានរបស់ខ្ញុំ ។ ខ្ញុំពិតជាសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់ចំពោះមិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំបានរកឃើញអំណរយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងទីបន្ទាល់របស់ខ្ញុំថា ព្រះវរបិតាសួគ៌ពិតជាទតឃើញ និងស្រឡាញ់បុត្រាបុត្រីរបស់ទ្រង់គ្រប់ៗគ្នា ។ ខ្ញុំទទួលបានច្រើនជាងការណ៍ដែលខ្ញុំខកខានទៅទៀត ។
ស៊ីស្ទើ គ្រីស្ទីន អិម យី ទីប្រឹក្សាទីពីរក្នុងគណៈប្រធានសមាគមសង្គ្រោះទូទៅ បានបង្រៀនថា « ការប្រែចិត្តអនុញ្ញាតឲ្យយើងទទួលអារម្មណ៍នូវសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះ ហើយស្គាល់ និងស្រឡាញ់ទ្រង់តាមរបៀបដែលយើងមិនអាចដឹងតាមរបៀបផ្សេងទៀតបាន » ។
ដោយសារការប្រែចិត្ត ឥឡូវនេះខ្ញុំដឹងថា នៅពេលដែលខ្ញុំខិតចូលទៅជិតព្រះគ្រីស្ទ នោះ« ទ្រង់នឹងធ្វើឲ្យទីស្ងាត់ឈឹង[ របស់ខ្ញុំ ] បានដូចជាសួនច្បារអេដែន និងឲ្យវាលព្រៃ[ របស់ខ្ញុំ ] ត្រឡប់ដូចជាសួនរបស់ព្រះយេហូវ៉ាដែរ នឹងមានសេចក្តីអំណរ និងសេចក្តីរីករាយនៅក្នុងទីក្រុងនោះ ព្រមទាំងការអរព្រះគុណ និងសំឡេងពីរោះផង » ( អេសាយ ៥១:៣ ) ។
នៅពេលខ្ញុំត្រឡប់ទៅផ្ទះពីបេសកកម្មរបស់ខ្ញុំវិញ ខ្ញុំមិនបានត្រឡប់ទៅទីបរមសុខទេ ។ ជីវិតក្រោយបេសកកម្មគឺជាទីស្ងាត់ឈឹងថ្មីមួយសម្រាប់ខ្ញុំដើម្បីថែទាំ ។ វាមិនងាយស្រួលទេ ហើយពេលខ្លះខ្ញុំនៅតែនឹកជីវិតរបស់ខ្ញុំមុនពេលបេសកកម្ម ។
ប៉ុន្តែខ្ញុំដឹងថា ដោយសារព្រះគ្រីស្ទ នោះអំណររបស់ខ្ញុំនឹងត្រូវបានធ្វើឲ្យកាន់តែជ្រាលជ្រៅនៅក្នុងការដឹងអំពីការប្រោសលោះរបស់ខ្ញុំ ។