« តើខ្ញុំអាចត្អូញត្អែរដោយរបៀបណា ? » លីហូណា ខែមករា ឆ្នាំ២០២៦ ។
រូបភាពអំពីសេចក្តីជំនឿ
តើខ្ញុំអាចត្អូញត្អែរដោយរបៀបណា ?
ការផ្លាស់ទីជម្រកទាំងបួនកន្លែងរបស់យើងក្នុងនាមជាគ្រួសារជនភៀសខ្លួន បានបង្ហាញថាគឺជាការធ្វើតេស្តដ៏ធំមួយ ។ ប៉ុន្តែយើងកាន់ដំបងដែកដោយខ្ជាប់ខ្ជួនថា ព្រះអម្ចាស់កំពុងរុញយើងឆ្ពោះទៅកាន់អនាគតដ៏ល្អប្រសើរ ។
នារដូវស្លឹកឈើជ្រុះក្នុងឆ្នាំ២០១៩ ខ្ញុំបានមកដល់ប្រទេសអេស្ប៉ាញជាមួយកូនៗរបស់ខ្ញុំ អើរ៉ុន អាយុ៨ឆ្នាំ និង ហ៊ោរហេ អាយុ១៧ឆ្នាំ ដែលមានជំងឺអូទីស្សឹម ។ ដោយភ្ជាប់សុបិនរបស់ខ្ញុំខ្ចប់ទៅក្នុងវ៉ាលីមួយ នោះខ្ញុំបានតោងជាប់ទៅនឹងព្រះ ហើយទុកចិត្តលើទ្រង់ទាំងស្រុង ។
មនុស្សចិត្តល្អម្នាក់បានស្វាគមន៍យើងចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់នាង ជាកន្លែងដែលយើងស្នាក់នៅអស់រយៈពេលពីរសប្តាហ៍ ។ ប៉ុន្តែការយក ហ៊ោរហេ ចេញពីកន្លែងដែលគាត់ស្គាល់គឺមិនងាយស្រួលនោះទេ ។ ដោយសារតែលក្ខខណ្ឌរបស់គាត់ គាត់ធ្វើតាមទម្លាប់ដ៏តឹងរឹង ។ ប៉ុន្មានយប់ដំបូង គាត់បានវាយជញ្ជាំង ហើយខ្ញុំបានក្រោកឡើងយ៉ាងឆាប់រហ័សដើម្បីទប់ស្កាត់គាត់កុំធ្វើឲ្យភ្ញាក់អ្នកដទៃ ។ ខ្ញុំលុតជង្គង់ក្បែរគាត់ ហើយអធិស្ឋាន ដោយនឹកដល់ អេសាយ ៤១:១០ ៖ « កុំឲ្យភ័យខ្លាចឡើយ ដ្បិតយើងនៅជាមួយនឹងឯង កុំឲ្យស្រយុតចិត្តឲ្យសោះ ពីព្រោះយើងជាព្រះនៃឯង យើងនឹងចម្រើនកម្លាំងដល់ឯង អើ យើងនឹងជួយឯង អើ យើងនឹងទ្រឯង ដោយដៃស្តាំដ៏សុចរិតរបស់យើង » ។
ក្នុងអំឡុងសប្តាហ៍ទីពីររបស់យើងនៅប្រទេសអេស្ប៉ាញ យើងបានមកដល់ព្រះវិហារ ខណៈពេលដែលការប្រជុំសាក្រាម៉ង់ត្រូវបានបញ្ចប់ ។ ខ្ញុំបានដើរទៅជិតយុវនារីម្នាក់ដែលនៅជាមួយកុមារអង្គការបឋមសិក្សា ហើយបានពន្យល់ថាខ្ញុំជាសមាជិកនៃសាសនាចក្រ ប៉ុន្តែអត់មានស្គាល់នរណាម្នាក់ទេ ។ នាងបានណែនាំយើងឲ្យស្គាល់សមាជិកជាច្រើនផ្សេងទៀត ។
ថ្ងៃបន្ទាប់ក្រុមប្រឹក្សាទីក្រុងហ្សារ៉ាហ្គោហ្សា បានទទួលយើងជាជនភៀសខ្លួន ហើយបាននាំយើងទៅផ្ទះល្វែងមួយដែលគ្មានទឹក ឬអគ្គិសនី ។ គណៈប៊ីស្សព សមាគមសង្គ្រោះ និងកូរ៉ុមអែលឌើរមកពីវួដដែលយើងបានចូលរួម បានមកជួយយើងដោយមានភួយ អាហារដែលញ៉ាំបានដោយមិនចាំបាច់ចម្អិន សម្លៀកបំពាក់រដូវរងា និងតម្រូវការចាំបាច់ផ្សេងៗទៀត ។
កូនៗរបស់ខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមចូលសាលារៀន ហើយខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមរៀនវគ្គបណ្តុះបណ្តាលមួយ ។ ពេលញ៉ាំអាហារគឺជាបញ្ហាប្រឈមមុខសម្រាប់ ហ៊ោរហេ ដែលទម្លាប់ញ៉ាំអាហារនៅពេលថ្ងៃត្រង់ ។ គ្រូបង្រៀនរបស់គាត់បានប្រាប់ខ្ញុំថា មិនថាគ្រូបង្រៀនមួយណាទេ ពេលដែលនាឡិការោទិ៍នៅពេលថ្ងៃត្រង់ នោះគាត់នឹងទាញយកអាហាររបស់គាត់ចេញ ហើយចាប់ផ្តើមបរិភោគ ។
« ខ្ញុំនឹងតមអាហារផងដែរ »
ការផ្លាស់ទីជម្រកទាំងបួនកន្លែងរបស់យើងបានបង្ហាញថា គឺជាការធ្វើតេស្តដ៏ធំមួយ ។ ខ្ញុំបានអធិស្ឋានដើម្បីរក្សាភាពរឹងមាំ ប៉ុន្តែជាញឹកញាប់បានឃើញខ្លួនឯងហៀរទឹកភ្នែកតែម្នាក់ឯង ។ អស់រយៈពេលជាច្រើនសប្តាហ៍ ខ្ញុំបានគេងតែពីរ ឬបីម៉ោងក្នុងមួយយប់ប៉ុណ្ណោះ ។ បន្ទាប់ពីការស្វែងរកការងារធ្វើជាច្រើនថ្ងៃមក ខ្ញុំទទួលពរជ័យក្នុងការរកឃើញការងារថែទាំស្ត្រីវ័យក្មេងម្នាក់ដែលមានជំងឺមហារីកខួរក្បាលដំណាក់កាលចុងក្រោយ ។ ក្រោយពីវេនការងារនីមួយៗ ខ្ញុំទៅយកកូនៗរបស់ខ្ញុំ ជួយពួកគេជាមួយការសិក្សារបស់ពួកគេ ហើយក្រោយមកធ្វើលំហាត់វគ្គបណ្ណុះបណ្តាលរបស់ខ្ញុំ ។
ខ្ញុំបានមើលថែទាំស្ត្រីវ័យក្មេងដ៏អស្ចារ្យនេះអស់រយៈពេលមួយឆ្នាំ រហូតដល់នាងបានទទួលមរណភាពនៅអាយុ៤៨ឆ្នាំ ដោយបន្សល់ទុកកូនតូចៗពីរនាក់ ។ ស្ថានភាពរបស់នាងបានជំរុញឲ្យខ្ញុំសួរខ្លួនឯងថា « តើខ្ញុំអាចត្អូញត្អែរដោយរបៀបណា ? » ការមើលថែទាំនាងបានជួយក្នុងតម្រូវការរបស់យើង និងបានបំពេញព្រលឹងរបស់ខ្ញុំដោយការដឹងគុណចំពោះព្រះវរបិតាសួគ៌របស់ខ្ញុំ ។
ជារៀងរាល់ថ្ងៃនៅផ្ទះ យើងអានបទគម្ពីរ អធិស្ឋាន និងបង្កើតទម្លាប់ដើម្បីផ្តល់សុវត្តិភាពឲ្យ ហ៊ោរហេ ។ នៅដើមឆ្នាំ២០២៤ យើងបានចាប់ផ្តើមការរៀបចំដើម្បីទៅកាន់ព្រះវិហារបរិសុទ្ធម៉ាឌ្រីដ ប្រទេសអេស្ប៉ាញ ។ ដើម្បីចូលទៅជិតព្រះវរបិតាសួគ៌ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាយើងគួរតមអាហារជាគ្រួសារ ។ អើរ៉ុនបានយល់ព្រម ហើយព្រឹកបន្ទាប់ ហ៊ោរហេ បានប្រាប់ខ្ញុំ « ម៉ាក់ ថ្ងៃនេះខ្ញុំនឹងតមអាហារផងដែរ » ។ វាគឺជាពេលវេលានៃអំណរដែលមិនអាចរៀបរាប់បាន ។
យេសមីននិយាយថា « ដើម្បីខិតជិតទៅនឹងព្រះវរបិតាសួគ៌ នៅពេលដែលយើងចាប់ផ្តើមរៀបចំទៅព្រះវិហារបរិសុទ្ធម៉ាឌ្រីដ ប្រទេសអេស្ប៉ាញ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាយើងគួរតែតមអាហារជាគ្រួសារ » ។។ « ហ៊ោរហេ បានប្រាប់ខ្ញុំថា ‹ ម៉ាក់ ថ្ងៃនេះខ្ញុំនឹងតមអាហារផងដែរ › ។ វាគឺជាពេលវេលានៃអំណរដែលមិនអាចរៀបរាប់បាន » ។
ចាប់តាំងពីដំណើរទស្សនកិច្ចរបស់យើងទៅកាន់ព្រះវិហារបរិសុទ្ធមក ហ៊ោរហេ មានភាពប្រសើរឡើងគួរឲ្យកត់សម្គាល់ ។ គាត់អាចបត់បែនជាងមុនជាមួយនឹងកាលវិភាគរបស់គាត់ ។ នៅរៀងរាល់ថ្ងៃសៅរ៍ គាត់រៀបចំសម្លៀកបំពាក់របស់គាត់ ដើម្បីគាត់អាចត្រៀមខ្លួនចែកសាក្រាម៉ង់នៅថ្ងៃអាទិត្យ ។ គាត់ក៏មានការរីកចម្រើនយ៉ាងខ្លាំងក្នុងការសិក្សាផងដែរ ។
សព្វថ្ងៃនេះ យើងផ្គត់ផ្គង់សម្រាប់ខ្លួនយើង ដែលបានគាំទ្រដោយព្រះវរបិតាសួគ៌ដ៏ជាទីស្រឡាញ់ ។ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានលើកយើងចេញពីផេះ ( សូមមើល អេសាយ ៦១:៣ ) ។ តាមរយៈការបង់ដង្វាយមួយភាគក្នុងដប់ យើងទទួលបានពរជ័យដ៏បរិបូរ ។ យើងកាន់ដំបងដែក ( សូមមើល នីហ្វៃទី ១ ៨:២៤, ៣០; ១១:២៥; ១៥:២៣ ) ដោយខ្ជាប់ខ្ជួនថា ពួកគេកំពុងឆ្ពោះទៅមុខទៅរកអនាគតកាន់តែប្រសើរឡើង ។