« ខ្ញុំមានអារម្មណ៍សុខសាន្ត » លីហូណា ខែមករា ឆ្នាំ២០២៦ ។
សំឡេងពួកបរិសុទ្ធថ្ងៃចុងក្រោយ
ខ្ញុំមានអារម្មណ៍សុខសាន្ត
ខ្ញុំបានគិតថា « ហាក់ដូចជាការឈឺចាប់របស់ខ្ញុំមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់ឬ » ដែល « ឥឡូវខ្ញុំត្រូវលេងទំនុកតម្កើងដ៏លំបាកទៀត » ។
រចនារូបភាពដោយ អេលែន ហ្គានស៍
នៅពេលខ្ញុំទទួលបានការហៅបម្រើពីរក្នុងសាសនាចក្រជាអ្នកលេងព្យាណូក្នុងសប្តាហ៍តែមួយ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមព្រួយបារម្ភអំពីរបៀបដែលខ្ញុំនឹងរកពេលវេលាដើម្បីបំពេញទំនួលខុសត្រូវផ្សេងទៀតរបស់ខ្ញុំនៅផ្ទះ ការងារ និងសាលារៀន ។ នៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំ បំណងប្រាថ្នាដ៏ធំបំផុតរបស់ខ្ញុំគឺ ដើម្បីបម្រើព្រះអម្ចាស់ និងនាំយកព្រះវិញ្ញាណរបស់ទ្រង់ទៅដល់មនុស្ស ស្របពេលដែលខ្ញុំត្រូវពង្រឹងទេពកោសល្យខ្លួនឯងផងដែរ ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា វាមិនគ្រប់គ្រាន់ ដោយសារខ្ញុំមិនអាចលះបង់ពេលវេលាច្រើនចំពោះការហៅបម្រើថ្មីរបស់ខ្ញុំដូចដែលខ្ញុំចង់បាន ។
សប្តាហ៍បន្ទាប់ ការងារនៅឯក្រុមហ៊ុនដែលខ្ញុំធ្វើការមានច្រើនឡើង ។ ដោយសារតែការងាររបស់ខ្ញុំភាគច្រើនពាក់ព័ន្ធទៅនឹងការវាយអក្សរ នោះដៃ និងកដៃរបស់ខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមឈឺ ។ ខ្ញុំបារម្ភថាតើខ្ញុំនឹងអាចលេងព្យាណូបានយ៉ាងម៉េច ប្រសិនបើការឈឺចាប់របស់ខ្ញុំមិនបាត់នោះ ។
នៅថ្ងៃអាទិត្យ ខណៈពេលដែលខ្ញុំបានលេងតន្ត្រីសម្រាប់មុនកម្មវិធីនៅលើព្យាណូព្រះវិហារ សាច់ដុំរបស់ខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមឈឺម្តងទៀត ។ ភ្លាមៗខ្ញុំបានអធិស្ឋាននៅក្នុងចិត្ត ដោយទូលសុំកម្លាំងដើម្បីបន្តលេងព្យាណូទៀត ។
ក្នុងអំឡុងពេលពិធីសាក្រាម៉ង់ ខ្ញុំបានដឹងថាទំនុកតម្កើងបន្ទាប់ដែលបានកំណត់ទុកគឺជាទំនុកតម្កើងមួយដែលខ្ញុំមិនបានលេងជាយូរមកហើយ ។ ខ្ញុំបានគិតថា « ហាក់ដូចជាការឈឺចាប់របស់ខ្ញុំមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់ឬ » ដែល « ឥឡូវខ្ញុំត្រូវលេងទំនុកតម្កើងដ៏លំបាកទៀត » ។ នៅពេលនោះហើយដែលខ្ញុំបានអានពាក្យទាំងនេះ ដែលបាននិយាយយ៉ាងច្បាស់ពីអ្វីដែលខ្ញុំបានកំពុងមានអារម្មណ៍ ៖
នៅពេលខ្ញុំអានពាក្យទាំងនោះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍សុខសាន្ត ។ ខ្ញុំបានដឹងថា ព្រះអង្គសង្គ្រោះបានដឹងពីការឈឺចាប់របស់ខ្ញុំ ។ ទោះជាទ្រង់បានរងការឈឺចាប់ទាំងអស់ ( សូមមើល អាលម៉ា ៧:១១–១២ ) ។ ខ្ញុំមិនចាំបាច់ឆ្លងកាត់រឿងនេះតែម្នាក់ឯងនោះទេ ។ ខ្ញុំមិនបានរំពឹងទុកនោះទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ពីព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអម្ចាស់ ។
នៅពេលខ្ញុំចាប់ផ្តើមលេង ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមិនមានការឈឺចាប់ទៀតទេ ហើយមានអារម្មណ៍ថាណោតភ្លេងទាំងនោះហាក់ដូចជាធ្លាប់បានលេងពីមុន ។ ខ្ញុំបានដឹងថា ការបម្រើរបស់ខ្ញុំបានបើកផ្លូវសម្រាប់ការព្យាបាល ហើយនាំខ្ញុំទៅជិតព្រះវរបិតាសួគ៌ ។
នៅពេលខ្ញុំពិចារណាពីបទពិសោធន៍របស់ខ្ញុំនៅឯព្យាណូ ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំមិនបានលេងព្យាណូតែម្នាក់ឯងនោះទេ ។ ខ្ញុំបានជ្រួតជ្រាបដោយព្រះចេស្តា និងព្រះគុណរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ—ជាបទពិសោធន៍ខាងវិញ្ញាណមួយដែលបានមកដោយសារខ្ញុំបានបម្រើទ្រង់ ។ ខ្ញុំដឹងថា ទ្រង់តែងតែនៅទីនោះជានិច្ច ដើម្បីគាំទ្រ និងផ្តល់ព្រះចេស្តាដល់យើង ប្រសិនបើយើងស្ម័គ្រចិត្តបម្រើទ្រង់ ។