„Helgiathafnir musterisins sameina, tengja og innsigla,“ Líahóna, sept. 2025.
Söguleg sýn á hús Drottins
Helgiathafnir musterisins Sameina, tengja og innsigla
Saga musterisstarfs á síðari dögum sýnir áhugasemi og opinberanir, setning á setning ofan, varðandi staðgengilsskírnir fyrir hina dánu.
Myndskreyting eftir Dan Burr
Betsy King Duzette óð út í kalt vatnið í Mississippi-fljótinu. Hin 58 ára gamla ekkja og trúskiptingur frá Connecticut var síðan skírð fyrir frændur sína, tengdamóður og stjúpföður eiginmanns síns.
Spámaðurinn Joseph Smith hafði nýlega frætt hina heilögu í ágúst 1840 um kenninguna um skírn fyrir dána. Af mikilli eftirvæntingu framkvæmdu þau skírnir í ánni, þar sem Nauvoo-musterið var ekki fullgert. Konur voru skírðar fyrir karla og karlar fyrir konur. Fljótlega opinberaði Drottinn þó Joseph Smith að skírnir fyrir látin ættmenni yrðu að fara fram í vígðum musterum (sjá Kenning og sáttmálar 124:28–35). Árið 1845, tilkynnti Brigham Young að konur skyldu skírðar fyrir konur og karlar fyrir karla.
Eiginmaður Betsy, Philemon Duzette, hafði látist sex árum áður. Hún óð út í kalt vatnið til að láta skírast fyrir látin ættmenni hans, sem og sín eigin. Þar á meðal var skírn fyrir stjúpföður Philemons, Jesse Peas, sem lést 50 árum áður, þegar Betsy var ung stúlka. Ef til vill hafði hún aldrei hitt hann, en þó líklega vitað af honum og þekkt nafn hans og vitað af tengslum hans við Philemon og móður hans, Mörthu Wing. Betsy hafði þekkt Mörthu þegar hún var á lífi.
Betsy var skírð sem staðgengill fyrir Jesse næstum strax eftir opinberanirnar um skírn fyrir hina dánu. Og hún og eiginmaður hennar nefndu eitt barn sitt eftir Jesse. Líffræðilegur faðir Philemons, einnig nefndur Philemon, dó þegar hann var ungbarn og Jesse Peas varð stjúpfaðir hans þegar Philemons var þriggja ára og hjálpaði Mörthu að ala hann upp.
Stjúpforeldrar voru algengir í Ameríku á átjándu og nítjándu öld. Há dánartíðni og hátt hlutfall endurgiftinga þýddi að margir lifðu í stjúpfjölskyldum eða blönduðum fjölskyldum. Þannig voru fjölskyldubönd Duzette-Peas mótuð tvisvar: Fyrst þegar móðir Philemons giftist Jesse Peas og síðan með skírnum fyrir hina dánu.
Teikning af skírnarfontinum í hinu upprunalega Nauvoo-musteri
Endurleysa ástvini
Staðgengilsskírn sameinaði þessi jarðnesku sambönd á þann hátt sem vara myndi að eilífu. Eins og Joseph Smith ritaði, þá er skírn fyrir hina dánu „hlekkur“ sem bindur hina lifandi við hina dánu, „því að án þeirra getum við ekki orðið fullkomin, né heldur geta þau orðið fullkomin án okkar“ (Kenning og sáttmálar 128:18).
Joseph Smith kenndi, að án þessa hlekks yrði jörðin lostin banni, nokkuð sem ónýtti jörðina, gerði sköpun hennar tilgangslausa (sjá Kenning og sáttmálar 128:17–18). Þvert á þessa sterku yfirlýsingu, stóð hin dýrðlega opinberun Josephs, um vald til að binda öll börn Guðs saman um eilífð.
Auk mikilvægis staðgengilshelgiathafna í þágu látinna skyldmenna, lagði Joseph áherslu á að hinir lifandi hefðu einnig hag af þessu: „Og nú, ástkæru bræður og systur, vil ég fullvissa yður um, að þetta eru reglur varðandi hina dánu og hina lifandi, sem ekki má auðveldlega ganga fram hjá, hvað sáluhjálp vora varðar“ (Kenning og sáttmálar 128:15).
Fyrir Joseph Smith voru þessar opinberanir afar persónulegar. Elsti bróðir hans, Alvin, hafði dáið árið 1823 og Joseph upplifði sorg þess missis. Í opinberun sem barst árið 1836, birtist Joseph sýn varðandi „hið himneska ríki Guðs og dýrð þess,“ „hina yfirnáttúrlegu fegurð hliðsins“ og „hin fögru stræti þess ríkis.“ Mitt í þessari miklu sýn um himneska ríkið, sá hann líka einstaka fjölskyldumeðlimi sem hann þekkti og elskaði, þar á meðal bróður sinn Alvin. Hann „furðaði“ sig á því að Alvin, sem aldrei hafði verið skírður, hefði erft „hið himneska ríki Guðs.“ (Sjá Kenning og sáttmálar 137:1–6)
Áður en heimurinn var grundvallaður
Sambandið milli lifandi og látinna ástvina sýnir hversu stórbrotin mannleg sáluhjálp er, því þau sem „deyja án þekkingar á fagnaðarerindinu“ (Kenning og sáttmálar 128:5) eru í minnum höfð og vegur til endurlausnar þeirra var settur áður en þau komu til jarðar. Skírn fyrir dána var vissulega ráðgerð okkur til sáluhjálpar frá grundvöllun veraldar (Kenning og sáttmálar 128:8). Opinberunum um skírn fyrir dána fylgdu síðari opinberanir um helgiathafnir innsiglunar. Innsiglun barna til foreldra, varð hápunktur þeirrar helgiathafnar sem tengdi alla sem einhvern tíma lifðu (sjá Kenning og sáttmálar 138:47–48).
Í fallegri aðalráðstefnuræðu frá apríl 2018, lýsti öldungur Dale G. Renlund, í Tólfpostulasveitinni, krafti þessara innsiglunarsambanda:
„Guð innsiglar og læknar einstaklinga og fjölskyldur með óendanlegri getu sinni, þrátt fyrir harmleiki, missi og erfiðleika. …
„… Í gegnum friðþægingarfórn hans þá býður Jesú Kristur öllum þessar blessanir, bæði lifandi og látnum.“
Rétt eins og Betsy King Duzette trúði og treysti þegar hún óð út í Mississippi-fljótið í þágu stjúpföður síns, þá getum við öll, verið tengd, innsigluð, bundin og hlekkjuð saman að eilífu.