„Lærðar lexíur af því að bjóða Kristi að vera höfundur sögu minnar,“ Líahóna, sept. 2025.
Sáttmálskonur
Lærðar lexíur af því að bjóða Kristi að vera höfundur sögu minnar
Við upplifum öll mismunandi hluti en ef við látum Guð ríkja í lífi okkar, munum við uppfylla mæli sköpunar okkar á þann hátt sem við hefðum aldrei getað ímyndað okkur.
Hluti af Verndari að degi og nóttu, eftir Caitlin Connolly, óheimilt að afrita
Árið 2016 – í hjónabandi til nærri þriggja áratuga, er ég og Doug, eiginmaður minn, fæddum og ólum upp og elskuðum syni okkar þrjá, störfuðum í fullu starfi sem lögfræðingar, þjónuðum í kirkjuköllunum og sinntum þörfum stórfjölskyldu okkar – vorum við kölluð til að þjóna í þrjú ár sem trúboðsleiðtogar í Arequipa, Perú. Við fórum rétt eftir að fyrsta barnabarn okkar fæddist.
Við snerum heim árið 2019 til tveggja nýrra barnabarna. Tveir elstu synir okkar voru giftir og sá yngsti var ástfanginn og gifting framundan. Ég snéri aftur til starfa sem lögfræðingur og uppáhaldsköllunin mín var sem mamma og amma.
Síðan kom köllunin að þjóna sem aðalforseti Barnafélagsins. Sagan þægilega, sem ég hafði skrifað fyrir sjálfa mig, var að verja tíma með fjölskyldu minni, starfa næsta áratuginn við lögfræði til að tryggja fjárhagslegt öryggi og þjóna í deild minni eða musteri.
Hvað ef ég hefði haldið mig við þessa þægilegu sögu?
Ég hefði notið þess að verja meiri tíma með barnabörnunum mínum og ég hefði getað tryggt fjárhagslegt öryggi mitt. Og ég hefði misst af upplifun sem var útvíkkandi, sjálfsþroskandi og trúarstyrkjandi. Brekka upp í móti? Já. Þess virði? Ó, já!
Ég gef vitnisburð minn um að „vegna þess að [frelsarinn] þekkir möguleika okkar fullkomlega, [mun hann] fara með okkur á staði sem við hefðum ekki getað ímyndað okkur sjálf“. Ég er viss um að hann muni fara með ykkur á staði sem þið hefðuð aldrei getað ímyndað ykkur og að þjónusta ykkar verði sálarþroskandi. Látið Guð leiða ykkur til að ganga við hlið einhvers sem þarfnast ykkar.
Þið gætuð staðið ykkur að því að kenna fullorðnum að lesa. Eða kannski að þjóna innflytjendum. Kannski munuð þið leiða samfélagshóp til að viðhalda og halda almenningsgörðum öruggum fyrir fjölskyldur. Þegar við látum Guð ríkja, mun hann fara með okkur þangað sem hann þarfnast okkar og til staða sem við hefðum aldrei getað ímyndað okkur.
Russell M. Nelson forseti sagði að við „aukum … við trú [okkar] með því að gera eitthvað sem krefst meiri trúar“.
Ég veit að það er satt. Vegna þess að með því að láta Guð ríkja í lífi mínu, með því að leyfa honum að vera höfundur sögu minnar, hefur trú mín á Jesú Krist aukist.
Hvernig munið þið þá láta hann ríkja?
Hvernig lítur þetta út fyrir unga manneskju sem er að afla sér menntunar og vill giftast og eignast fjölskyldu? Dallin H. Oaks forseti, fyrsti ráðgjafi í Æðsta forsætisráðinu, hefur sagt að valið standi ekki á milli fjölskyldu, menntunar eða starfsferils. Hann sagði: „Við verðum að velja tímasetninguna og við leitum innblásturs Drottins og kenninga þjóna hans er við gerum það.“
Í umræðu um þetta efni, þá vil ég vera nærgætin gagnvart þeim sem hafa einlæga og varanlega þrá til að giftast og eignast börn í þessu lífi og eru einhleypir. Ég geri mér grein fyrir því að margir ala börnin sín upp einir vegna andláts eða skilnaðar. Ég veit um óteljandi hjón sem eru gift og þrá börn og þjást af ófrjósemi og fósturláti. Ég veit þið þið þjáist. Þið viljið að tímasetningin breytist. Þetta er ekki sagan sem þið hafið skrifað fyrir sjálft ykkur. Hjarta mitt verkjar ykkar vegna.
Saga okkar allra er ólík
Ég stundaði nám, bæði bakkalárnám og lögfræðipróf. Ég gifti mig þegar ég var hálfnuð með lögfræðimenntun mína. Ég eignaðist minn fyrsta son árið eftir að ég lauk starfsréttindaprófinu. Ég var með ungabörn og ég og eiginmaður minn elskuðum þau og ólum upp á sama tíma og við vorum bæði að vinna. Það var annasamt, stundum erilsamt; áreynslan var mikil og við vorum stundum þreytt. Ég studdi hann og hann studdi mig. Fjölskyldan var og er enn í algjörum forgangi. Ég og eiginmaður minn leituðum innblásturs varðandi þessar ákvarðanir og tímasetninguna. Þetta var það sem okkur fannst við hvött til að gera. Við vorum að reyna að láta Guð ríkja.
Frá fjárhagslegu og faglegu sjónarhorni, hefði verið skynsamlegt að fresta því að eignast börn þar til ég væri lengra komin á starfsferlinum. En með því að leyfa Drottni að vera höfundur sögu okkar, gerum við stundum hluti sem heimurinn fær ekki skilið. Ég tókst á við meðgöngur, barnsfæðingar, barnauppeldi, bílaskutl, íþróttir barnanna, kirkjuábyrgð, stóð við bakið á maka mínum og ástundaði starfið mitt. Þetta var gleðileg hringekja sem ég myndi ekki vilja breyta. Við fundum öryggi í stefnu okkar, því við leyfðum Guði að ríkja.
Misskiljið samt ekki. Ég er ekki að leggja til að allir ættu að fylgja lífsstefnu minni. Sögur okkar eru ekki eins. Ég deili minni vegna þess að hún er það sem ég þekki. Hins vegar eigum við eitt sameiginlegt, hvatningu okkar: að láta Guð ríkja.
Að vera móðir er í algjörum forgangi hjá mér. Það er mín æðsta gleði. Guð blessaði fyrstu foreldra okkar og bauð þeim: „Verið frjósöm, fjölgið ykkur og fyllið jörðina“ (1. Mósebók 1:28). Fyrsta boðorðið sem gefið var Adam og Evu „varðaði mögulegt foreldrahlutverk þeirra“.
Helsta tilhneiging mín er til móðurhlutverksins. Þessi tilhneiging var ekki í ósamræmi við leitast kostgæfið við að mennta mig. Okkur er boðið að sækjast eftir því að læra – sumt af því berst okkur í gegnum menntun. Við lærum líka af foreldrahlutverkinu, þar sem við lærum að líkjast Guði er við tileinkum okkur eiginleika eins og elsku, samúð og þolinmæði.
Að láta Guð ríkja, felur í sér að bjóða honum að taka þátt í tímasetningu ákvarðana okkar.
Ég er eilíflega þakklát fyrir að hafa hlotið innblástur frá Drottni og leiðsögn frá spámönnum, sem hjálpaði eiginmanni mínum og mér að tímasetja það þegar við buðum börnum í fjölskyldu okkar á þeim tíma sem við gerðum það. Ég er svo innilega þakklát fyrir að ég fylgdi þessari hvatningu og lét ekki veraldleg áhrif, þægindi, heiður eða peninga standa í vegi fyrir vali mínu um að uppfylla guðlega möguleika mína í að eignast og ala upp börn.
Konur með og án barna, eftir Caitlin Connolly, óheimilt að afrita
Mælir sköpunar okkar
Ef karlar og konur hætta að eignast og ala upp börn, þá endar þessi jarðneska reynsla. Það er því bráðnauðsynlegt að við hvorki vanrækjum né hunsum hina helgu ábyrgð foreldrahlutverksins.
Fjöldinn allur af félagsvísindagögnum sýnir hin afgerandi, neikvæðu áhrif á þjóðir og siðmenningu sem hætta að eignast börn. Í mörgum heimshlutum er fæðingartíðni lifandi barna að meðaltali færri en tvö. Það þýðir að við erum ekki að endurnýja okkur sjálf.
Við leiðtogar kirkjunnar höfum áhyggjur af nýlegri þróun hjónabands og barnsburða. Í Bandaríkjunum höfum við á síðustu 30 árum orðið vitni að átta til níu prósent fækkun borgara sem hafa gifst. Þessar tölur „standa fyrir alþjóðlegt vandamál“. Þegar fólk giftir sig ekki, fæðast færri börn.
Bandaríkin fóru nýlega yfir „þröskuld fullorðins fólks á aldrinum 18–55 ára, þar sem hlutfall einhleypra sem eru barnslausir er hærra en þeirra sem eru giftir með börn“.
Börn eru nauðsynleg til að viðhalda siðmenningunni. Þau eru nauðsynleg hinni dýrðlegu sæluáætlun. Boðorðið um að margfaldast og uppfylla jörðina „er enn í gildi“.
Hluti af Við með þeim og þau með okkur, eftir Caitlin Connolly, óheimilt að afrita
Leyfið Drottni að skrifa sögu ykkar
Ég veit að einlæg þrá margra hjartna gæti verið sú að giftast og ala upp börn. Samt eru margir einhleypir eða þjást af ófrjósemi. Besta vinkona mín, sem aldrei hefur gifst og eignast börn sjálf, hefur elskað og annast mín. Það kemur ekki í stað eigin barna. Það er sönnun þess að tilhneiging hennar er áfram til móðurhlutverksins.
Sonur minn og tengdadóttir hafa tekist á við áskorun endurtekinna fósturláta. Þrá þeirra er réttlát. Þau eru að reyna að láta Guð ríkja í lífi sínu. Munið, þegar við biðjum í trú um að Jesús Kristur verði höfundur og fullkomnari sögu okkar, verðum við að vera viðbúin óþægilegri sögu í þeirri von að hún, þótt sársaukafull sé, verði stærri og himneskari en við fáum ímyndað okkur.
Meðal kærra vina minna eru barnlaus hjón sem giftust síðar á lífsleiðinni og þjáðust af ófrjósemi. Þau spurðu í trú hvort þau ættu að ættleiða börn. Frekar en að eignast barn, fundu þau hjá sér hvatningu til að ættleiða fjórar systur – á aldrinum 5 til 17 ára. Algjörlega og ótvírætt ekki sú saga sem þau höfðu skrifað fyrir sig sjálf. Ó, hve stórkostlega sögu hann hefur samt skrifað með þeim.
Hverjar sem persónulegar aðstæður okkar eru, þá erum við öll hluti af fjölskyldu Guðs, tilheyrum jarðneskri fjölskyldu og búum okkur undir að verða eilífir foreldrar. Þær blessanir upphafningar sem okkur voru gerðar mögulegar fyrir tilstilli frelsarans, Jesú Krists, eru meðal annars afkomendur. Og hvort sem við erum innsigluð og eignumst börn í þessu lífi eða því næsta, þá er upphafning markmið okkar – sem getur fallið okkur í skaut ef við gerum og höldum sáttmála. Þegar við göngum í sáttmálssamband við Guð, erum við bundin honum persónulega og erum aldrei ein. Við erum blessuð með „kærleika og náð [hans] í enn ríkari mæli“.
Sem sáttmálsfólk, gerum við áætlanir og búum okkur undir hjónaband og að eignast og ala upp börn. Hvílík helg köllun! Við elskum og leiðum og þjónum og ölum upp til að sýna elsku okkar til Guðs og barna hans – því við viljum að hann ríki í lífi okkar.
Þetta er dásamlegur tími til að vera lifandi og gera sáttmála í Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu. Það er göfgandi, hughreystandi og gleðiríkt að skilja hlutverk okkar, tilgang og ábyrgð í sæluáætluninni. Vitneskjan um að við höfum lifandi spámann, sem býr okkur undir það sem fram undan er, veitir mér frið og jafnvel bjartsýni mitt í óvissunni. Sáttmálssamband mitt við Guð veitir mér sjálfstraust. Sáttmálsfullvissa mín snýst um Jesú Krist.
Ég ber vitni um að hann lifir, að elska hans til okkar sýnir sig glögglega í vilja hans til að fórna lífi sínu og í friðþægingunni fyrir hvert okkar.