Ef Guð hefði kirkju á jörðu

Eftir Nicolas Watbled, Salies de Béarn, Frakklandi

Ég sagði trúboðunum að sóa ekki tíma sínum, að ég hefði mína eigin trú. Ég komst síðan að því að kenningar þeirra voru í samræmi við trú mína um fjölskylduna, kærleiksríkan föður á himnum og kirkju frelsarans.

Þegar ég var ungur, fóru foreldrar mínir með mig í mismunandi kirkjur. Síðar, er ég var unglingur, tók ég að snúa mér til Guðs og byrjaði að lesa í Biblíunni. Mér leið vel.

Þegar ég hugsaði um Guð og tilgang lífsins, varð mér ljóst að mikilvægt var að eiga fjölskyldu. Ég trúði að kirkjuleiðtogar ættu að kenna með fordæmi, en í þeirri kirkju sem ég sótti voru prestarnir ekki giftir. Mér fannst það ekki ganga upp. Ég trúði því að það væri gott að vera giftur og eiga fjölskyldu.

Ég var þá 16 ára. Ég átti kærustu sem ég elskaði mjög mikið, en hún fór frá mér. Það reyndist mér erfitt. Ég þjáðist mikið í næstum heilt ár. Vegna þeirrar reynslu, vildi ég skilja hvaðan ég kom, af hverju ég var á jörðu, hver tilgangur lífsins er og hvað gerist eftir dauðann. Ég vildi sjálfur finna svar við þessum spurningum. Eftir að hafa hugsað lengi um þau, sneri ég mér aftur til Guðs og sagði við sjálfan mig: „Skapari lífsins þekkir lífið betur en ég. Ég ætti að finna svör frá honum.“

Þegar ég las Biblíuna komst ég að því að Jesús kallaði tólf postula. „Ef Guð hefði kirkju í dag,“ hugsaði ég, „þá ætti hún að hafa postula.“ Trúmál heilluðu mig sífellt meira og meira og ég vildi láta skírast.

Þegar ég talaði um Guð við föður minn, sagði hann mér að Guð væri réttlátur. Hann sagði að annaðhvort væri maður skírður til að frelsast eða fordæmdur til helvítis að eilífu. Ég vildi ekki trúa því að kærleiksríkur faðir á himnum hefði ánægju af að senda börn sín að eilífu til helvítis, bara vegna þess að þau hefðu ekki verið skírð. Hvað með þá sem ekki fengu tækifæri til að skírast?

Í Frakklandi eru fáir trúaðir. Ég átti vini sem voru indælir, en þeir létu ekki skírast. Ég komst að þeirri niðurstöðu að ekki væri rétt að ætla að þau myndu öll fara til helvítis.

Ég ákvað því að mynda mér mína eigin trú. Ég trúði á Guð sem hafði fullkomna elsku og myndi gera allt sem í hans valdi stæði til að bjarga börnum sínum. Ef börn hans vildu ekki meðtaka dýrð hans, þá væri það undir þeim komið. Hann myndi þó gefa þeim tækifæri.

Krókaleið til trúarumbreytingar

Dag einn fundu tveir fastatrúboðar sem voru við störf í þorpinu mínu fyrir hvatningu til að fara krókaleið heim. Á leiðinni heim hittu þeir móður mína. Hún stöðvaði þá og pantaði tíma fyrir mig til að hitta þá. Ég var ekki mjög glaður yfir því. Ég vildi ekki tala við þá. Ég hélt að þeir myndu segja: „Þú verður að hlusta á okkur. Þú verður að trúa því sem við ætlum að segja þér.“

Þegar trúboðarnir komu á fund okkar, sagði ég við þá: „Sóið ekki tíma ykkar. Ég hef mína eigin trú. Það sem þið eruð að gera er gott en ég trúi því að fjölskyldan sé mjög mikilvæg. Mér finnst að kirkjuleiðtogar ættu að vera giftir. Ég tel að kirkja ætti að hafa tólf postula. Ég trúi því að Guð muni frelsa eins mörg barna sinna og hann getur. Og ég trúi ekki á reykingar og drykkju.“

Það kom mér á óvart að komast að því að kenningar þeirra voru í samræmi við trú mína. Þeir gáfu mér Mormónsbók og báðu mig um að biðjast fyrir vegna hennar. Ég fann fyrir andanum þegar ég las bókina og ég fann fyrir andanum með trúboðunum. Þó hugsaði ég: „Kannski er ég bara að skapa þessar jákvæðu tilfinningar.“

Ég baðst fyrir og fékk svar í draumi. Í draumnum opnaði ég Biblíuna. Inni í Biblíunni voru flipar með mismunandi bókum Biblíunnar. Á síðasta flipanum stóð „Mormón“. Þessi boðskapur hjálpaði mér að skilja að Biblían og Mormónsbók innihéldu sama fagnaðarerindið (sjá Esekíel 37:15–19).

Vitnisburður minn styrktist enn frekar með öðrum upplifunum er ég las og rannsakaði Mormónsbók. Þegar trúboðarnir buðu mér að skírast, samþykkti ég það af gleði. Ég skírðist nákvæmlega einu ári eftir að kærastan mín yfirgaf mig. Skírn mín markaði mikla breytingu í lífi mínu. Ég missti nokkra vini þegar ég gekk í kirkjuna en fann nýja í greininni sem ég sótti.

Bróðir Watbled með fjölskyldu sinni — „Fagnaðarerindið færði mér mikið ljós og hamingju,“ segir Nicolas. „Guð blessaði mig. Ég kynntist góðri konu og við eigum þrjár góðar dætur.“

Fagnaðarerindið færði mér mikið ljós og hamingju. Ég fylltist andanum og gleði. Ég hugsaði með mér: „Allar þjáningar mínar fram til þessa hafa fært mig hingað.“

Guð blessaði mig. Ég kynntist góðri konu og við eigum þrjár góðar dætur. Tvær þeirra hafa þjónað í trúboði og hjálpað öðrum að skilja það sem ég komst í skilning um fyrir mörgum árum: „Fjölskyldan er kjarninn í áætlun skaparans um eilíf örlög barna hans,“ „hinir dánu, sem iðrast, munu endurleystir fyrir hlýðni við helgiathafnir Guðs húss“ (Kenning og sáttmálar 138:58) og Drottinn kallar postula og spámenn á okkar tíma til að leiða kirkju sína (sjá Efesusbréfið 2:20).