Blessuð með valdi og krafti prestdæmisins

Jesús Kristur er höfuð kirkjunnar. Kirkjan er verkfærið sem hann hefur búið til til að framkvæma hið nauðsynlega verk að endurleysa mannkyn á þessum síðasta ráðstöfunartíma fagnaðarerindisins, á sama hátt og hann gerði í þeirri ráðstöfun þegar hann lifði á jörðunni. Í gegnum kirkjuna:

• Hann getur boðað fagnaðarerindi sitt um víða veröld.

• Hann getur boðið skírn og alla aðra sáttmála – jafnvel sáttmálsveg til himnesks ríkis síns.

• Hann getur sameinað fjölskyldur um eilífð.

• Hann getur boðið gjafir sáluhjálpar, jafnvel þeim sem hafa dáið án þeirra.

• Hann getur þjónað líkamlegum þörfum barna Guðs á okkar tíma.

Til að ná þessum mikla tilgangi og undirbúa endurkomu frelsarans, þarf kirkjan áframhaldandi leiðsögn Guðs, vald hans og kraft. Kirkjan er hin „sanna og lifandi kirkja“ (Kenning og sáttmálar 1:30), því Kristur veitir henni leiðsögn sína og kraft með prestdæmi sínu, „hinu heilaga prestdæmi eftir reglu Guðssonarins“ (Kenning og sáttmálar 107:3).

Án þessa heilaga prestdæmis væri kirkjan fyrst og fremst veraldleg stofnun sem gerði gott í heiminum, en væri vanmáttug til að ná þeim endanlega tilgangi að búa syni og dætur Guðs undir gleði eilífs lífs í návist hans. Með þessu prestdæmi og lyklunum til að leiða starf þessa prestdæmis, er bæði valdsumboð og regla í kirkjunni.

„Í kirkjunni er allt valdsumboð prestdæmisins iðkað undir handleiðslu þeirra sem hafa prestdæmislykla.

Verðugum karlmeðlimum kirkjunnar er veitt prestdæmisvald gegnum veitingu prestdæmisins og vígslu í prestdæmisembætti. Allir kirkjumeðlimir geta beitt úthlutuðu valdsumboði þegar þeir eru settir í embætti eða þeim falið að vinna að verki Guðs.“

Forgangsatriði Drottins munu alltaf ríkja fyrir tilstilli prestdæmislykla. Enginn getur haldið uppi persónulegri stefnuskrá sem ekki er í samhljómi við leiðsögn hans. Enginn getur náð árangri með prestaslægð, þegar hann leitar persónulegs ávinnings og persónulegs fylgis.

Prestdæmið skipar líka mikilvægu hlutverki á heimilum kirkjumeðlima. Dallin H. Oaks forseti, fyrsti ráðgjafi í Æðsta forsætisráðinu, kenndi: „Sú regla að einungis er hægt að nota prestdæmisvald undir leiðsögn þess sem hefur lykla að því valdssviði, er grundvallaratriði í kirkjunni, en það á þó ekki við um fjölskylduna.“ Feður eru í forsæti og iðka prestdæmið í fjölskyldu sinni – gefa ráð, halda fjölskyldufundi, veita fjölskyldumeðlimum eða öðrum prestdæmis- eða lækningablessanir, o.s.frv. – án leiðsagnar eða heimildar einhvers sem hefur prestdæmislykla.

„Sama regla á við þegar faðir er fjarverandi og móðir er leiðandi í fjölskyldu sinni. Hún er í forsjá heimilis síns og er verkfæri við að færa fjölskyldu sinni kraft og blessanir prestdæmisins, fyrir eigin musterisgjöf og innsiglun í musterinu.“

Prestdæmið: Krafturinn til að blessa

Í einu orði sagt, þá er tilgangur þess prestdæmisvalds og máttar sem Jesús Kristur endurreisti að blessa. Það gerir meðlimum kirkjunnar kleift að nota kraft Guðs til að þjóna og blessa aðra í kirkjunni, á heimilinu og um allan heim. Meðlimir ganga til liðs við frelsarann við að framkvæma verk sáluhjálpar og upphafningar og nota til þess guðlegar gjafir og kraft langt umfram þeirra eigin, til að hjálpa ríki Guðs að vaxa og fylla jörðina (sjá Kenning og sáttmálar 65:2, 5–6).

Drottinn hefur útskýrt að „þetta æðra prestdæmi [Melkísedeks] framkvæmir fagnaðarerindið og heldur lyklinum að leyndardómum ríkisins, já, lyklinum að þekkingu Guðs.

Í helgiathöfnum þess opinberast því kraftur guðleikans.

Og án helgiathafnanna og valds prestdæmisins opinberast ekki hinn guðlegi kraftur mönnum í holdinu“ (Kenning og sáttmálar 84:19–21).

Helgiathafnir eru auðvitað þær prestdæmisathafnir eða sakramenti sem við notum til að gera sáttmála við Guð, fyrst með skírn og síðan með því að halda áfram með þeim sáttmálum sem við meðtökum í húsi Drottins. Það er með því að halda þessa sáttmála að við umbreytumst úr „náttúrlegum“ körlum og konum í heilaga (sjá Mósía 3:19) fyrir friðþægingarnáð Krists og verðum bæði réttlætt og helguð – saklaus og flekklaus – frammi fyrir Guði (sjá Kenning og sáttmálar 20:29–31; 3. Nefí 27:16–20).

Þessi tilvitnun í „Endurreisn fyllingar fagnaðarerindis Jesú Krists: Tvö hundruð ára afmælisyfirlýsing til heimsins“, sem Æðsta forsætisráðið og Tólfpostularáðið gáfu út, er viðeigandi samantekt:

„Við lýsum yfir að Kirkja Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu, stofnuð 6. apríl 1830, er hin endurreista kirkja Krists í Nýja testamentinu. Kirkja þessi er grundvölluð á hinu fullkomna lífi aðalhyrningarsteins hennar, Jesú Krists, og altækri friðþægingu hans og bókstaflegri upprisu. Jesús Kristur hefur enn að nýju kallað postula og veitt þeim prestdæmisvald. Hann býður okkur öllum að koma til sín og kirkju sinnar, að taka á móti heilögum anda, helgiathöfnum sáluhjálpar og hljóta varanlega gleði.“