Të Bekuar nga Autoriteti dhe Fuqia e Priftërisë

Jezu Krishti është kreu i Kishës. Kisha është mjeti që Ai e ka krijuar për të përmbushur veprën thelbësore të shëlbimit të njerëzimit në këtë periudhë të fundit ungjillore, po ashtu si në periudhën ungjillore kur Ai jetoi në tokë. Nëpërmjet Kishës:

• Ai mund ta shpallë ungjillin e Tij anekënd botës.

• Ai mund të ofrojë pagëzimin dhe të gjitha besëlidhjet e tjera, madje një shteg besëlidhjesh drejt mbretërisë së Tij çelestiale.

• Ai mund t’i bashkojë familjet për përjetësinë.

• Ai mund t’ua ofrojë dhuratat e shpëtimit, edhe atyre që kanë vdekur pa to.

• Ai mund të japë shërbesë për nevojat fizike të fëmijëve të Perëndisë në këtë kohë.

Për t’i përmbushur këto qëllime madhështore dhe për t’u përgatitur për kthimin e Shpëtimtarit, Kisha ka nevojë për udhëzimin, autoritetin dhe fuqinë e vazhdueshme të Perëndisë. Kisha është “kish[a e] vërtetë dhe [e] gjallë” (Doktrina e Besëlidhje 1:30) sepse Krishti i beson asaj udhëheqjen dhe fuqinë e Tij nëpërmjet priftërisë së Tij, “Priftëri[së së] Shenjtë, sipas Urdhërit të Birit të Perëndisë” (Doktrina e Besëlidhje 107:3).

Por pa këtë priftëri të shenjtë, Kisha do të ishte në thelb një organizatë laike, duke bërë mirë në botë, por e pafuqishme për të arritur qëllimin përfundimtar të përgatitjes së bijve dhe bijave të Perëndisë për gëzimin e jetës së përjetshme në praninë e Tij. Me këtë priftëri dhe çelësat për të drejtuar veprën e kësaj priftërie, ka autoritet si edhe rregull në Kishë.

“Në Kishë, i gjithë autoriteti i priftërisë ushtrohet nën drejtimin e atyre që mbajnë çelësat e priftërisë.

Anëtarët e denjë meshkuj të Kishës e marrin autoritetin e priftërisë nëpërmjet dhënies së priftërisë dhe shugurimit në detyrat e priftërisë. Të gjithë anëtarët e Kishës mund të ushtrojnë autoritet të deleguar, kur ata veçohen ose caktohen të ndihmojnë për të përmbushur veprën e Perëndisë.”

Nëpërmjet çelësave të priftërisë, përparësitë e Zotit gjithmonë do të triumfojnë. Askush nuk mund të nxitë idenë vetjake që nuk është në harmoni me drejtimin e Tij. Askush nuk mund t’ia dalë mbanë në veprimtaritë e priftërinjve, duke kërkuar përfitim vetjak dhe ndjekje vetjake.

Priftëria gjithashtu luan një rol vendimtar në shtëpitë e anëtarëve të Kishës. Presidenti Dallin H. Ouks, Këshilltar i Parë në Presidencën e Parë, dha mësim: “Parimi se autoriteti i priftërisë mund të ushtrohet vetëm nën drejtimin e atij që mban çelësat për atë funksion, është thelbësor në Kishë, por kjo nuk gjen zbatim në familje”. Etërit kryesojnë dhe e ushtrojnë priftërinë në familjen e tyre – duke këshilluar, duke mbajtur mbledhje familjare, duke u dhënë bekime priftërie ose shërimi pjesëtarëve të familjes apo të tjerëve e kështu me radhë – pa drejtimin ose autorizimin e dikujt që mban çelësat e priftërisë.

“I njëjti parim zbatohet kur babai mungon dhe nëna është udhëheqësja e familjes. Ajo kryeson në shtëpinë e saj dhe është mjet për sjelljen e fuqisë dhe bekimeve të priftërisë në familjen e vet nëpërmjet dhurimit dhe vulosjes së saj në tempull.”

Priftëria: Fuqia për të Bekuar

Me një fjalë, qëllimi i autoritetit dhe fuqisë së priftërisë që Jezu Krishti e rivendosi, është të bekojë. Ajo i aftëson anëtarët e Kishës që ta përdorin fuqinë e Perëndisë për t’u shërbyer njerëzve të tjerë dhe për t’i bekuar njerëzit e tjerë në Kishë, në shtëpi dhe anembanë botës. Anëtarët bashkohen me Shpëtimtarin në përmbushjen e veprës së Tij për shpëtimin dhe ekzaltimin, duke i vënë në përdorim dhuratat dhe fuqinë hyjnore përtej vetes së tyre për të ndihmuar që të rritet mbretëria e Perëndisë për të mbushur tokën (shihni te Doktrina e Besëlidhje 65:2, 5–6).

Zoti ka shpjeguar se “kjo priftëri më e madhe [Melkizedeke] administron ungjillin dhe mban çelësin e mistereve të mbretërisë, madje çelësin e diturisë së Perëndisë.

Si rrjedhim, në ordinancat e saj, fuqia e perëndishmërisë manifestohet.

Dhe pa ordinancat e saj dhe pa autoritetin e priftërisë, fuqia e perëndishmërisë nuk u manifestohet njerëzve në mish” (Doktrina e Besëlidhje 84:19–21).

Sigurisht, ordinancat janë ceremonitë ose sakramentet e administruara nga priftëria nëpërmjet të cilave ne bëjmë besëlidhje me Perëndinë, duke filluar me pagëzimin dhe duke vijuar me besëlidhjet e marra në shtëpinë e Zotit. Është nëpërmjet mbajtjes së këtyre besëlidhjeve që ne shndërrohemi nga burra dhe gra të “natyrsh[me]” në shenjtorë (shihni te Mosia 3:19) me anë të hirit shlyes të Krishtit dhe bëhemi të përligjur si edhe të shenjtëruar – të pafaj e të panjollë – përpara Perëndisë (shihni te Doktrina e Besëlidhje 20:29–31; 3 Nefi 27:16–20).

Ky citim nga dokumenti “Rivendosja e Plotësisë së Ungjillit të Jezu Krishtit: Një Proklamatë në Dyqindvjetor drejtuar Botës”, prej Presidencës së Parë dhe Kuorumit të Dymbëdhjetë Apostujve, shpreh një përmbledhje të përshtatshme:

“Ne shpallim se Kisha e Jezu Krishtit e Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme, e organizuar më 6 prill 1830, është Kisha e Krishtit e Dhiatës së Re e rivendosur. Kjo Kishë është e ankoruar në jetën e përkryer të gurit të saj kryesor të qoshes, Jezu Krishtit, dhe në Shlyerjen e pafundme dhe Ringjalljen e mirëfilltë. Jezu Krishti edhe një herë ka thirrur Apostuj dhe u ka dhënë atyre autoritetin e priftërisë. Ai na fton që të gjithë ne që të vijmë tek Ai dhe Kisha e Tij, të marrim Frymën e Shenjtë, ordinancat e shpëtimit dhe të fitojmë gëzim të qëndrueshëm.”