Պարզ ուղիներ՝ մեր սպասավորության մեջ ավելի քրիստոսանման դառնալու համար

Ֆրանցիսկո Լազարո Կամպոս դե Սոուզա, Բրազիլիա

Երեցների քվորումի նախագահության ժողովի ժամանակ ես ցանկություն զգացի հանդիպել քվորումի մի անդամի, որն ակտիվ չէր, և ես նրան նախկինում չէի հանդիպել։ Մի օր գնումներ կատարելուց հետո ես ցանկություն զգացի գնալ նրա տուն: Ես վարանեցի, բայց նրա հետ հանդիպելու զգացումն ավելի սրվեց։ Ես ներկայացա և ասացի բաներ, որոնք մտքովս անցան։ Ես ասացի նրան, որ Տերը ունի նրա կարիքը, իսկ նա ունի Տիրոջ կարիքը:

Նա կիսվեց իր միայնության և այլ դժվարությունների ցավով։ «Քվորումում կգտնեք ընկերներ, որոնք կօգնեն և կաջակցեն»,- ասացի նրան: Նա պատրաստակամորեն ընդունեց իմ հրավերը և մասնակցեց Հանգստության օրվա ժողովներին։

Ես սկզբում չէի ճանաչում նրան, բայց Տերը ճանաչում էր և գիտեր նրա սիրտը: Իմ համոզմունքը վերահաստատվեց։ Երբ մենք սպասավորում ենք մեր Հոր զավակներին և աղոթում նրանց կարիքները իմանալու համար, Տերը մեզ առաջնորդում է նրանց մոտ: Մենք կիսում ենք ուրախ փորձառություն՝ «բարձրաց[նում] ընկած ձեռքերը և ամրաց[նում] տկար ծնկները» (Վարդապետություն և Ուխտեր 81․5)։

Աննա Ռոդրիգես Ռամիրես, Իսպանիա

Մի օր իմ միսիայի ընթացքում ես և իմ զուգընկերը որոշեցինք այցելել ծխի մի քրոջ: Մենք կտրեցինք թղթե սրտիկներ և դրանց վրա գրեցինք սիրալիր հաղորդագրություններ՝ հիշեցնելու նրան իր արժեքի մասին:

Մենք հասանք նրա տուն՝ մտածելով, որ նա տանը չի լինի: Մինչ մենք փակցնում էինք թղթե սրտիկները, նրա մեքենան կանգ առավ հենց տան դիմաց: Զուգընկերոջս հետ փորձեցինք թաքնվել և անակնկալ մատուցել, բայց ապարդյուն։ Նա տեսավ մեզ։

Քույրը դուրս եկավ իր մեքենայից՝ արցունքն աչքերին։ Նա գրկեց մեզ և ասաց. «Դուք՝ երկուսդ, իմ հրեշտակներն եք: Դուք միշտ այստեղ եք, երբ ես ամենաշատն ունեմ ձեր կարիքը: Շնորհակալություն»:

Նա մեզ ներս հրավիրեց և պատմեց այն երկար օրվա մասին, որի ընթացքում բախվել էր ընտանեկան լուրջ իրավիճակի հետ: Մենք պարզապես լսեցինք նրան: Մենք կիսվեցինք, թե որքան շատ է Աստված սիրում նրան, և որ Նա չի մոռացել, թե ինչի միջով է նա անցնում։ Մենք նրա հետ կարդացինք սուրբ գրություններ, և նրա տունը լցվեց Սուրբ Հոգով, մինչ մենք հեռանում էինք:

Հիսուս Քրիստոսի աշակերտները «հոժար [են] մխիթարել նրանց, ովքեր կարիք ունեն մխիթարության» (Մոսիա 18․9)։ Նա վստահում է, որ մենք կլինենք Իր մեծ աշխատանքի՝ ավելի բարձր և սուրբ սպասավորության մի մասը: Երբ մենք ժամանակ ենք տրամադրում մարդկանց ճանաչելու և նրանց լսելու համար, մենք ավելի պատրաստ ենք՝ լինելու Աստծո երկրային հրեշտակները:

Տալիա Ռոդրիգես, Շվեյցարիա

Աղոթքը Փրկչի նման սպասավորելու գործընթացի անբաժանելի մասն է: Աղոթքը կարող է սկիզբ դնել մեր որոնումներին՝ իմանալու, թե ում օրհնել: Այն կարող է օգնել մեզ հասկանալ երկնքի կամքը, թե ինչպես օրհնել։ Աղոթքը նաև կարևոր քայլ է, մինչ սովորում ենք, թե ինչպես կատարել մեր պարտականությունը:

Ամուսինս՝ Մարիոն, տառապում էր COVID-ով համաճարակի առաջին իսկ օրերից՝ նախքան պատվաստումները։ Եպիսկոպոսը խնդրեց մեր ծխի մի երեցի՝ Մորոնիին, որ իրեն քահանայության օրհնություն տա:

Քանի որ Մորոնին չէր ցանկանում վարակվել վիրուսով և տարածել այն իր ընտանիքում, գործի անցնելուց առաջ նա երկնային հաստատման կարիք ուներ: Նա ծնկի եկավ կնոջ հետ աղոթելու՝ սպասելով խաղաղ հավաստիացման: Երբ նրանք խաղաղություն զգացին, կինը ասաց նրան. «Գնա քո սպառազինությամբ, Մորոնի»:

Երբ նա մտավ մեր տուն, մենք տեսանք Տիրոջ մի զինվորի: Ամուսնուս աչքերը ուրախության արցունքներով լցվեցին, երբ տեսավ, որ եղբայրը քաջաբար գալիս էր իրեն տալու իր ուզած օրհնությունը: Դա աննկարագրելի փորձառություն էր։

Փրկիչը եկավ Իր ծառայի՝ մեր սիրելի եղբոր՝ Մորոնիի միջոցով, որն իր ձեռքերը դրեց Մարիոյի գլխին և օրհնեց նրան, ինչպես Քրիստոսը կօրհներ։

Գեյզիան Մորաիս Ֆրեյտաս Դուարտե, Բրազիլիա

Մի անգամ ես սպասավորում էի մի քրոջ, որը դադարել էր եկեղեցի հաճախել: Երբ այցելելում էի նրան, ես կիսվում էի, թե որքան շատ է Փրկիչը սիրում նրան և իր ընտանիքին: Ես միշտ հրավիրում էի նրանց՝ եկեղեցի գալ հաջորդ կիրակի: Այդ փորձերը երկար շարունակվեցին, բայց նրանք այդպես էլ չեկան։ Ես հուսահատված էի։ Հանձնվելու գայթակղությունը մեծ էր։ Բայց ամեն անգամ, երբ ես և զուգընկերս գնում էինք նրանց տուն, մենք տեսնում էինք աստվածային ներուժի մի շող։ Մենք միշտ պատկերացնում էինք նրանց տաճարում՝ ճերմակ հագած: Մենք գիտեինք, որ պետք է շարունակենք փորձել։

Բազմաթիվ աղոթքներից և այցելություններից հետո վերջապես եկավ օրը. ընտանիքը եկավ եկեղեցի: Նրանք շարունակեցին գալ ամեն շաբաթ: Ընտանիքը քրտնաջան աշխատանք կատարեց՝ իրենց հավատքը մեծացնելու և ուխտի ճանապարհին կանգնելու համար: Ակնհայտ դարձավ, որ ավետարանը զորացրել էր նրանց:

Ի վերջո, ես ստացա նրանց տաճարային կնքման հրավերը: Մինչ դիտում էի սուրբ արարողությունը, ես չէի կարողանում զսպել ուրախության արցունքները: Դա հրաշք էր։

Եղել են ժամանակներ, որ ցանկացել եմ հանձնվել։ Բայց ամեն անգամ, երբ այցելում էի նրանց, տեսնում էի տաճարը: Աստված ինձ ցույց տվեց այս ընտանիքի հետ կապված Իր ծրագրի մի շող: Նա օգտագործեց ինձ որպես Իր գործիք՝ նրանց հետ կապի մեջ մնալու համար: Ես երախտապարտ եմ Նրան՝ սպասավորելու իրական տեսլականն ինձ ցույց տալու համար:

Սպասավորելու ուրախությունն ու զորությունն ի հայտ է գալիս, երբ մենք օրհնություն ենք դառնում ինչ-որ մեկի կյանքում՝ ծառայելով նրան այնպես, ինչպես Փրկիչը կծառայեր: Սփոփող միության գերագույն նախագահ Քամիլ Ն. Ջոնսոնն ուսուցանել է, որ «երբ ինչ-որ բան եք անում ուրիշներին սփոփելու համար՝ ֆիզիկական կամ հոգևոր առումով, … դուք նրանց բերում եք Հիսուս Քրիստոսի սերը: Ես վկայում եմ, որ երբ դուք անեք դա, կօրհնվեք՝ Նրանում գտնելով ձեր իսկ սփոփանքը»:

Մենք ավելի շատ ենք նմանվում Փրկչին մեր սպասավորության ընթացքում, երբ ջանքեր գործադրելիս օգնության համար դիմում ենք Տիրոջը: Մենք հետևում ենք հուշումներին, ճանաչում նրանց, ում ծառայում ենք, աղոթում նրանց համար, օգնում կապել ու պահել ուխտերը և տոկունություն ցուցաբերում մեր ջանքերում:

Փրկչի սպասավորությունը՝ մեկ առ մեկ, լավ օրինակ է մեզ համար (տես 3 Նեփի 11․15)։ Ինչպես Յոթանասունից երեց Խուան Պաբլո Վիլարն է ուսուցանել. «Եթե մենք հետևենք Հիսուս Քրիստոսին` սպասավորության Ուսուցչին, և սպասավորենք ուրիշներին այնպես, ինչպես Նա կաներ, Նա մեզ ուժ կտա և կզորացնի: Մեր սպասավորության միջոցով մենք կարող ենք օրհնել ուրիշների կյանքը և գտնել խաղաղություն և ուրախություն մեր իսկ կյանքում»: