« សេចក្តីស្រឡាញ់ និងការព្រួយបារម្ភរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះចំពោះបុគ្គលម្នាក់ » លីហូណា ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២៥ ។
សេចក្តីស្រឡាញ់ និងការព្រួយបារម្ភ របស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះចំពោះបុគ្គលម្នាក់
យើងត្រូវបានស្នើសុំឲ្យស្រឡាញ់ និងបម្រើគ្នាទៅវិញទៅមកដូចដែលព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទធ្វើ—ម្តងម្នាក់ៗ ។
រចនារូបភាពដោយ អាឡិច ណាបោម
មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹករបស់ខ្ញុំនៅខែសីហា ឆ្នាំ១៩៨៤ ខ្ញុំបានដឹងអំពីសកម្មភាពសប្បាយរីករាយដែលមានតន្ត្រី និងការអាំងសាច់នៅមិនឆ្ងាយពីកន្លែងដែលខ្ញុំរស់នៅក្នុងទីក្រុងខ្វែខ្វែ ប្រទេសហ្ស៊ីមបាវ៉េនោះទេ ។ មិត្តភក្តិ និងខ្ញុំមានចិត្តរំភើបចង់ទៅ ប៉ុន្តែសកម្មភាពនោះគឺនៅថ្ងៃអាទិត្យ ។ មិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំពុំមែនជាសមាជិកនៃសាសនាចក្រនេះទេ ។
ខ្ញុំបានប្រាប់ពួកគេថា « ខ្ញុំនឹងទៅព្រះវិហារ ប៉ុន្តែលួចចេញបន្ទាប់ពីការប្រជុំសាក្រាម៉ង់ ហើយចូលរួមជាមួយអ្នកទាំងអស់គ្នា » ។
មិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំ ដែលដឹងពីភាពទន់ខ្សោយរបស់ខ្ញុំបាននិយាយថា « ប្រសិនបើឯងធ្វើដូច្នេះឯងនឹងខកខាន ។ នៅពេលដែលឯងមកដល់ សាច់អាំងនឹងអាចអស់ហើយ » ។
ខ្ញុំត្រូវធ្វើការសម្រេចចិត្តមួយ ។ តើខ្ញុំទៅព្រះវិហារឬជ្រើសរើសការអាំងសាច់ ? ខ្ញុំបានជ្រើសរើសការអាំងសាច់ ប៉ុន្តែបានដឹងថានៅព្រឹកថ្ងៃអាទិត្យ កម្មវិធីនោះត្រូវបានគេលុបចោល ។ នៅពេលនោះ វាហួសពេលទៅហើយដើម្បីទៅព្រះវិហារ ដូច្នេះខ្ញុំបាននៅក្នុងបន្ទប់ជួលដ៏តូចរបស់ខ្ញុំ ។
នៅរសៀលថ្ងៃនោះ ខ្ញុំបានឮសំឡេងមួយ ៖ « តើ អែឌី ឌូប រស់នៅទីនេះដែរឬទេ ? »
នោះគឺជាប្រធានសាខារបស់ខ្ញុំ ចន នូប៊ល ជាមួយភរិយារបស់គាត់ ជេន ។ ខ្ញុំចង់លាក់ខ្លួននៅក្រោមគ្រែរបស់ខ្ញុំ ! ប៉ុន្តែមុនពេលខ្ញុំអាចធ្វើអ្វីបាន ពួកគាត់បានឈរនៅក្បែរវាំងននដែលញែកបន្ទប់របស់ខ្ញុំពីកន្លែងផ្សេងទៀតនៅក្នុងផ្ទះទៅហើយ ។
ពួកគាត់បានមានប្រសាសន៍ថា « អូ អែឌី ពួកយើងអត់ឃើញប្អូននៅទៅព្រះវិហារថ្ងៃនេះ » ។
យើងបាននិយាយគ្នាមួយសន្ទុះ ហើយបន្ទាប់ពីពួកគាត់ចាកចេញ ពាក្យដ៏សប្បុរសរបស់ពួកគាត់ « អែឌី ពួកយើងនឹកប្អូន » បានបន្តឮនៅក្នុងគំនិតរបស់ខ្ញុំ ។ ខ្ញុំមានអំណរគុណចំពោះ ចន និង ជេន នូប៊ល ។ ចាប់តាំងពីថ្ងៃនោះមក ខ្ញុំបានទទួលពរជ័យ ដោយសារពួកគាត់បានជួយខ្ញុំឲ្យមើលឃើញអំពីសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងការព្រួយបារម្ភរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទចំពោះបុគ្គលម្នាក់ តាមរបៀបផ្ទាល់ខ្លួនមួយ ។
ម្ដងម្នាក់ៗ
ព្រះយេស៊ូវបានយាងមកជាអង្គដែលមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញទៅកាន់សាសន៍នីហ្វៃបន្ទាប់ពីទ្រង់បានយាងទៅគង់នៅជាមួយនឹងព្រះវរបិតា ។ ទ្រង់បានយាងមកលួងលោមប្រជាជន ។ ទ្រង់បានអញ្ជើញពួកគេដោយក្តីស្រឡាញ់ ៖
« ចូរក្រោកឡើង ហើយមករកយើងចុះ ដើម្បីអ្នករាល់គ្នាអាចលូកដៃមកឯចំហៀងយើង និងដើម្បីអ្នករាល់គ្នាអាចស្ទាបនូវស្នាមដែកគោលនៅត្រង់ដៃ និងជើងយើង ដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាអាចដឹងថា យើងគឺជាព្រះនៃសាសន៍អ៊ីស្រាអែល និងជាព្រះនៃផែនដីទាំងមូល ហើយត្រូវគេធ្វើគតជំនួសអំពើបាបទាំងឡាយនៃមនុស្សលោក ។
« … ហើយពួកគេបានយ៉ាងនេះ គឺបានដើរទៅមុខ ម្ដងម្នាក់ៗ រហូតដល់ទាំងអស់គ្នាបានទៅ ហើយបានឃើញដោយភ្នែកគេផ្ទាល់ ហើយបានស្ទាបដោយដៃគេផ្ទាល់ និងបានដឹងយ៉ាងជាក់ច្បាស់ និងបានធ្វើបន្ទាល់ថា គឺជាព្រះអង្គមែន ដែលពួកព្យាការីបានសរសេរទុកពីមុនថា ទ្រង់នឹងយាងមក ( នីហ្វៃទី៣ ១១:១៤–១៥; បានបន្ថែមការគូសបញ្ជាក់ ) ។
ក្រោយមក ព្រះអង្គសង្គ្រោះបានអញ្ជើញពួកគេឲ្យនាំមនុស្សទាំងអស់ដែលមានជំងឺ ឈឺចាប់ ឬ « ត្រូវរងទុក្ខដោយហេតុណាផ្សេងទៀត … ហើយទ្រង់បានប្រោសឲ្យពួកគេបានជា គ្រប់ៗគ្នា នៅពេលពួកគេត្រូវនាំមករកទ្រង់ » ( នីហ្វៃទី៣ ១៧:៧, ៩; បានបន្ថែមការគូសបញ្ជាក់ ) ។ បន្ទាប់មកទ្រង់ « បានយកកូនក្មេងរបស់ពួកគេ ម្ដងម្នាក់ៗ ហើយបានប្រទានពរដល់ពួកវា ហើយបានអធិស្ឋានដល់ព្រះវរបិតាសម្រាប់ពួកវា » ( នីហ្វៃទី៣ ១៧:២១; បានបន្ថែមការគូសបញ្ជាក់ ) ។
ដើម្បីស្រមៃថាមនុស្ស ២,៥០០ នាក់ បាននៅទីនោះ គឺពិតជាគួរឲ្យបន្ទាបខ្លួនណាស់ ( សូមមើល នីហ្វៃទី៣ ១៧:២៥ ) ។ ដោយបានកើត និងធំឡើងនៅក្នុងប្រទេសអាហ្រ្វិក ខ្ញុំតែងតែស្រមៃឃើញព្រះអង្គសង្គ្រោះឈរនៅក្រោមពន្លឺព្រះអាទិត្យ រង់ចាំព្យាបាល លួងលោម លើកទឹកចិត្ត និងបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់ទៅដល់មនុស្សទាំងអស់ដែលបានមករកទ្រង់ ។ ក្នុងនាមជាសិស្សរបស់ទ្រង់ យើងត្រូវបានបង្គាប់ឲ្យធ្វើការបម្រើទៅដល់អ្នកដែលនៅជុំវិញខ្លួនយើងដូចដែលទ្រង់បានធ្វើ—ម្តងម្នាក់ៗ ។
ឈានទៅមុខដោយសេចក្តីជំនឿ
សមាគមសង្គ្រោះ ឬគណៈប្រធានកូរ៉ុមអែលឌើរនៅក្នុងវួដ ឬសាខារបស់បងប្អូន ដោយមានការអនុម័តពីប៊ីស្សព ឬប្រធានសាខា បានចាត់តាំងបងប្អូនជាលក្ខណៈបុគ្គល និងជាគ្រួសារដើម្បីផ្ដល់ការងារបម្រើ ។ អ្នកខ្លះ បងប្អូនប្រហែលជាមិនស្គាល់ទេ ។ បងប្អូនអាចមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចអំពីការទៅជួប ការហៅទូរសព្ទ ឬសូម្បីតែផ្ញើសារទៅកាន់ពួកគេ ។ បងប្អូនប្រហែលជាបារម្ភថា ពួកគេនឹងមិនចង់ឲ្យបងប្អូនទៅផ្ទះររបស់ពួកគេទេ ។ ប៉ុន្តែថ្នាក់ដឹកនាំរបស់បងប្អូនបានពិចារណាប្រកបដោយការអធិស្ឋានថាតើកិច្ចការនេះអាចមានន័យយ៉ាងណាសម្រាប់បងប្អូន និងពរជ័យដែលកិច្ចការនេះអាចនាំមកដល់បងប្អូន និងគ្រួសារដែលបងប្អូនផ្ដល់ការងារបម្រើទាងនោះ ។ ដូច្នេះ ចូរឈានទៅមុខដោយសេចក្តីជំនឿ ។
កាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន ខ្ញុំបានទៅជាមួយប្រធានស្តេកនៅភាគអាគ្នេយ៍ក្នុងសហរដ្ឋអាមេរិក ដើម្បីទៅលេងគ្រួសារជាច្រើនពីមុនសន្និសីទស្តេក ។ ពេលដែលយើងទៅដល់ផ្ទះមួយ បុរសម្នាក់ស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់រយេករយោកបានដើរមករកយើង ។
គាត់បានស្រែកឡើងថា « តើអ្នកចង់បានអ្វី ? យើងមិនចង់ឲ្យមនុស្សមកផ្ទះរបស់យើងទេ ! »
ខ្ញុំមានការព្រួយបារម្ភនៅពេលដែលឥរិយាបថរបស់បុរសនោះចាប់ផ្តើមគួរឲ្យខ្លាច ។ ខ្ញុំចង់ចាប់ប្រធានស្តេក ហើយរត់ត្រឡប់ទៅឡានវិញ ! ប៉ុន្តែប្រធានស្តេកមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ ។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា « ឲ្យពួកខ្ញុំសុំទោស ! ពួកខ្ញុំគិតថា ប៊ីស្សពរបស់បងបានប្រាប់បងហើយថាពួកខ្ញុំមកសួរសុខទុក្ខ » ។
ពេលដែលពួកគេនិយាយគ្នា ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ពីព្រះវិញ្ញាណយ៉ាងខ្លាំង ។ ខ្ញុំបានប្រមូលភាពក្លាហានរបស់ខ្ញុំ បានដើរទៅជិតបុរសនោះ ហើយនិយាយថា « បងប្រុសជាទីស្រឡាញ់ ប្រធាន ថូម៉ាស អេស ម៉នសុន [ លោកជាព្យាការីនៅពេលនោះ ] បានផ្តល់ការចាត់តាំងឲ្យខ្ញុំមកទីនេះ ។ យើងមកទីនេះដើម្បីជួបបង ។ ខ្ញុំនាំយកសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្យាការីមកដល់បង » ។
ខ្ញុំបានសម្លឹងមើលទៅក្នុងកែវភ្នែករបស់បុរសនោះ ហើយសង្កេតឃើញថាភ្នែកទាំងគូកំពុងរលីងរលោង ។ គាត់បានចាប់ផ្តើមចែកចាយឧបសគ្គរបស់គាត់ជាមួយនឹងយើង ។ ភរិយារបស់គាត់មានជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត ។ គាត់ទើបតែបាត់បង់ការងារ ។ គាត់មិនមានអាហារដើម្បីចិញ្ចឹមកូនៗរបស់គាត់ទេ ។ ប្រធានស្ដេកបានធានាដល់បុរសនោះថា សាសនាចក្រនឹងជួយគាត់ និងគ្រួសាររបស់គាត់ ។ យើងបានមានការសួរសុខទុក្ខដ៏ល្អមួយ ។
ប៉ុន្មានសប្តាហ៍ក្រោយមក ខ្ញុំបានសួរប្រធានស្តេកអំពីរឿងបងប្រុសនោះ ។ លោកបានប្រាប់ខ្ញុំថា ប៊ីស្សពរបស់បងប្រុសរូបនេះ និងក្រុមប្រឹក្សាវួដកំពុងជួយគាត់ ហើយថាគាត់ និងភរិយារបស់គាត់ដែលមិនមែនជាសមាជិកនៃសាសនាចក្រ បានចាប់ផ្តើមជួបជាមួយពួកអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនា ។
ការផ្ដល់ការងារបម្រើចាប់ផ្តើមឡើងដោយការឈោងទៅជួយអ្នកដទៃដោយសេចក្តីជំនឿ និងសេចក្តីស្រឡាញ់ ។ ពេលយើងឈានទៅមុខដោយសេចក្ដីជំនឿ ការទុកចិត្តលើព្រះអម្ចាស់ នោះយើងអាចស្វែងរកវិវរណៈពីទ្រង់ទាក់ទងនឹងការបង្កើត និងគោលបំណងរបស់ទ្រង់ សម្រាប់ការប្រាស្រ័យទាក់ទងរបស់យើងជាមួយនឹងបុត្រាបុត្រីរបស់ទ្រង់ម្នាក់ៗ ។ ទ្រង់នឹងជួយយើងឲ្យដឹងពីអ្វីដែលត្រូវនិយាយ និងធ្វើ ហើយណែនាំយើងពីរបៀបដើម្បី « ទទួលបន្ទុកគ្នាទៅវិញទៅមក ដើម្បីឲ្យបន្ទុកនោះបានស្រាល » « ទួញយំជាមួយនឹងអ្នកណាដែលទួញយំ … កម្សាន្ដទុក្ខដល់អស់អ្នកណាដែលកំពុងត្រូវការកម្សាន្ដទុក្ខ » ( ម៉ូសាយ ១៨:៨–៩ ) ។ នៅពេលយើងធ្វើដូច្នោះ យើងនឹងដឹងថាព្រះអង្គសង្គ្រោះពិតជាស្រឡាញ់បុគ្គលនោះខ្លាំងប៉ុនណា ។
ឱ នោះជាអំណររបស់អ្នកណាស់ហ្ន៍
រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនៅតែមានអំណរចំពោះ ចន និង ជេន នូប៊ល ។ អស់រយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំមកនេះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍មានអំណរ ដោយសារតែសេចក្តីស្រឡាញ់ដែលពួកគាត់បានផ្តល់ឲ្យខ្ញុំ ។ ហើយពួកគាត់មានអារម្មណ៍មានអំណរក្នុងការមើលឃើញខ្ញុំរីកចម្រើននៅក្នុងដំណឹងល្អ ។ នេះគឺជាអ្វីដែលអាចកើតឡើងនៅពេលដែលយើងផ្ដល់ការងារបម្រើ—យើង និងអស់អ្នកដែលយើងបម្រើ កាន់តែមានភាពជិតស្និទ្ធនឹងគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយកាន់តែជិតស្និទ្ធជាមួយនឹងព្រះអង្គសង្គ្រោះផងដែរ ។
ព្រះអង្គសង្គ្រោះបានបង្រៀនថា « តម្លៃនៃព្រលឹងទាំងឡាយ គឺមហិមាណាស់ចំពោះព្រះនេត្រនៃព្រះ ។ …
ហើយបើសិនជាអ្នកត្រូវធ្វើការអស់មួយជីវិតអ្នក ដោយស្រែកប្រាប់ពីការប្រែចិត្តដល់ប្រជាជននេះ ហើយគ្រាន់តែនាំព្រលឹងតែមួយគត់មករកយើង នោះអ្នកនឹងមានសេចក្ដីអំណរដ៏មហិមាជាមួយអ្នកនោះនៅក្នុងនគរនៃព្រះវរបិតារបស់យើង ! » ( គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ១៨:១០, ១៥; បានបន្ថែមការគូសបញ្ជាក់ ) ។
ប្រសិនបើការផ្ដល់ការងារបម្រើមិនមែនជាអាទិភាពសម្រាប់បងប្អូនទេ នោះប្រធាន រ័សុល អិម ណិលសុន បានបង្រៀនថា « យើងទាំងអស់គ្នាអាចធ្វើឲ្យបានល្អប្រសើរជាង ហើយធ្វើជាមនុស្សល្អប្រសើរជាងពីមុន » ។ ខ្ញុំសូមអញ្ជើញបងប្អូនឲ្យផ្លាស់ប្តូរ និងចាប់ផ្តើមជាថ្មី ។ ខ្ញុំសន្យាថាពេលដែលបងប្អូនចូលរួមក្នុងការធ្វើការផ្ដល់ការងារបម្រើ នោះបងប្អូននឹងរកឃើញដំណោះស្រាយចំពោះបញ្ហាប្រឈមទាំងឡាយដែលបងប្អូនកំពុងប្រឈមមុខ ។
សេចក្តីសន្យារបស់ព្រះអង្គសង្រ្គោះគឺមានពិតប្រាកដមែន ៖ « ព្រោះអ្នកណាដែលចង់ឲ្យរួចជីវិត នោះនឹងបាត់ជីវិតទៅ តែអ្នកណាដែលបាត់ជីវិត ដោយព្រោះខ្ញុំ នោះនឹងបានវិញ » ( ម៉ាថាយ ១៦:២៥ ) ។
ដោយមានជំនួយរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ បងប្អូនអាចក្លាយជាបងប្អូនប្រុស ឬបងប្អូនស្រីដែលទ្រង់ត្រូវការឲ្យបងប្អូនប្រែក្លាយ ដើម្បីធ្វើឲ្យមានភាពខុសគ្នានៅក្នុងជីវិតរបស់បុត្រាបុត្រីរបស់ព្រះវរបិតាសួគ៌—ម្នាក់ៗ មានតម្លៃរៀងៗខ្លួន ។