Leið mín til þolgæðis

Ljósmynd af höfundi: Shaun Sutton

Þegar ég sneri aftur heim til suðurhluta Filippseyja árið 2016, eftir að hafa þjónað heiðvirðulega í trúboði á norðurhluta Filippseyja, hlakkaði ég til að fara í Brigham Young háskólann á Havaí og upplifa öll önnur ævintýri ungs fullorðins fólks.

Skyndilega byrjaði ég hins vegar að léttast. Læknirinn minn greindi mig með ofvirkan skjaldkirtil. Hún hræddi mig með afleiðingunum ef sjúkdómurinn yrði ómeðhöndlaður.

Þrátt fyrir meðferðina tók líkami minn að breytast. Augu mín byrjuðu að tútna út og ég varð mjög horuð. Ég forðaðist að láta taka mynd af mér eða jafnvel að horfa í spegil vegna útlits míns.

Lyfjameðferð gerði hægt og rólega sitt gagn. En þremur árum síðar var ég greind með annan sjúkdóm – þunglyndisröskun. Þessir tveir sjúkdómar rændu mig sjálfsörygginu. Ég átti erfitt með að komast fram úr rúminu til að fara í skóla og mér fannst ég ófær um að þjóna í kirkjunni.

Ég reiddist því að Guð leyfði þessu að gerast. Ég velti fyrir mér hvers vegna ég ætti að þjóna af öllu hjarta og sálu ef það leiddi bara til erfiðleika? Þessi orð Jeffreys R. Holland, starfandi forseta Tólfpostulasveitarinnar, hughreystu mig hins vegar: „Hægt er að lækna brostinn huga, rétt eins og brotin bein og brostin hjörtu.“ Ég grét þegar ég heyrði þessi orð. Ég var með brotinn huga sem þarfnaðist lækningar.

Ég ólst upp á trúföstu heimili og trú mín á himneskan föður og Jesú Krist hélst óskert, þrátt fyrir sársauka og óvissu. Smám saman sætti ég mig við og aðlagaðist nýjum aðstæðum.

Nú, átta árum síðar, hægja veikleikar mínir ekki lengur á mér. Ég sætti mig við þá sem hluta af lífinu. Mér finnst ég vera heil. Ég get þjónað og lifað lífinu til fulls, þótt heilsufarsvandi geti haldið áfram allt mitt líf. Mér hefur lærst að hluti af jarðlífinu er að standast af þolinmæði (sjá Kenning og sáttmálar 121:7–8). Ég er að læra að teyga minn beiska bikar og haldast sterk.

Ég vinn nú í starfsmannadeild gervigreindarfyrirtækis og tek netnámskeið á kvöldin frá Brigham Young University–Pathway Worldwide. Ég er hætt að spyrja „Af hverju ég?“ og er farin að spyrja: „Hvað get ég lært? Hvernig get ég haft gagn af þessari reynslu?“

Þegar ég lít til baka, sé ég að himneskur faðir og Jesús Kristur voru með mér allan tímann. Þegar fram í sækir, veit ég á hvern ég get sett traust mitt (sjá Orðskviðirnir 3:5–6; 2. Nefí 4:34).