Hvernig hjálpa sáttmálar okkur að nota kraft Guðs?

Ljósmynd: Connor Johnson

Hvert okkar hefur tækifæri til að gera helga sáttmála við sjálfan Guð himins. Við gerum þessa sáttmála er við tökum þátt í helgiathöfnum prestdæmisins. Þegar við síðan höldum sáttmála okkar, blessar hann okkur með mætti sínum.

Rifjið upp með mér spámannlega leiðsögn Russells M. Nelson forseta um hvernig fá á kraft frá Guði: „Hver karl og hver kona sem tekur þátt í helgiathöfnum prestdæmisins og gerir og heldur sáttmála við Guð, hefur beinan aðgang að krafti Guðs.“ Þessi beini aðgangur að krafti Guðs er gjöf sem hann örlátlega deilir með börnum sínum.

Hvernig lítur þessi kraftur, sem á rætur í því að halda sáttmálana sem við gerum með helgiathöfnum prestdæmisins, út í daglegu lífi ykkar? Hvernig nýtir sáttmálskona sér þennan guðlega kraft?

Ég vona að persónulegt fordæmi muni hjálpa ykkur, er þið vinnið hið andlega endurnærandi verk, til að læra sjálf hvað í því felst að vera gæddur krafti Guðs.

Dag einn fékk ég textaskilaboð frá tengdadóttur minni, Amy: „Farðu með bæn fyrir Dottie.“

Dottie, dótturdóttir mín, hafði ekki sofið nóttina áður. Amy hafði vakað alla nóttina með henni og sagði að Dottie væri með hita. Amy gaf henni lyf en Dottie var enn heitt og eirðarlaus. Og sonur minn, Connor, var að ferðast vegna vinnu og var ekki von á honum heim fyrr en eftir tvo daga.

Þegar morguninn rann upp fann Amy að varirnar á Dottie voru bláar. Hendur hennar voru sömuleiðis bláar og kaldar að snerta. Amy fékk strax á tilfinninguna: „Komdu Dottie til barnalæknisins.“ Hún hlustaði á þessa hvatningu, hringdi á skrifstofu barnalæknisins og var fullviss um að þau myndu koma Dottie strax inn.

Sem betur fer er skrifstofa barnalæknisins hinum megin við götuna á móti húsi mömmu. Amy fann sig knúna til að keyra framhjá húsi mömmu. Móðir mín var að vinna í garðinum sínum og glöð að taka að sér fjögurra ára systur Dottie, Goldie, á meðan Amy fór með Dottie til barnalæknisins. Þetta var svar við áhyggjum Amy af því að þurfa að fylgjast með Goldie og sinna Dottie á sama tíma.

Barnalæknirinn komst að því að Dottie var með lungnabólgu, líklega eftir að hafa sogað upp baðvatn nokkrum dögum áður. Dottie var meðhöndluð með sýklalyfjum og eyddi restinni af deginum í örmum móður sinnar, hækkuð til að opna öndunarveginn og auðvelda öndunina.

Ég bauðst til að sækja kvöldverð á leiðinni heim. Og Amy leyfði mér það, sem ég var þakklát fyrir. Ég velti fyrir mér hvernig Amy hefði getað, eftir svefnlausa nótt, tekist á við streituna við að eiga veikt smábarn og sinnt Goldie.

Ég gekk inn á heimili þeirra með skyndibitann og fann að Amy og stelpurnar voru friðsælar. Það var vor í skrefi Amy og ljós í ásjónu hennar. Hún var róleg og stóð jafnvel frammi fyrir annarri nótt ein með veikri Dottie. Hún var ekki óttaslegin. Hún var full sjálfstrausts. Þetta var friður sem var ofar öllum skilningi. Ég vildi bara sitja í augnablikinu og drekka það í mig.

Amy leitast við að halda sáttmála sína við Guð og nýtur blessunar styrkjandi kraftar hans. Andinn hafði hvatt hana til að grípa til þess ráðs sem hún gerði til að annast Dottie. Kraftur Drottins jók getu hennar til að takast á við þarfir fjölskyldu sinnar, með þolinmæði og kærleika og með rólegri fullvissu um að allt færi vel.

Þetta er blessun krafts Guðs, sem okkur stendur til boða með helgum sáttmálum og friðþægingarfórn frelsarans. Þessi kraftur umbreytir okkur, styrkir okkur, róar okkur, veitir okkur sjálfstraust, færir okkur frið og eykur getu okkar til að framfylgja okkar guðlega tilnefndu ábyrgðarskyldum sem konur.