Никој да не седи сам

Цели 50 години, проучував култури, вклучувајќи ја и евангелската култура. Започнав со кинески колачиња наречени: форчан кукис (колачи кои содржат парче хартија со претскажување или поговорка).

Во кинескиот кварт на Сан Франциско Чајнатаун, семејните вечери на семејството Гонг завршуваа со форчан кукис во кои имаше по некоја мудра изрека како: „Секое патување од илјадници милји започнува со еден едноставен чекор“.

Кога бев млад повозрасен човек, јас приготвив форчан кукис. На себе носев бели памучни нараквици, ги превиткав и обликував тркалезни колачиња сé уште топли од рерната.

На мое изненадување, дознав дека форчан кукис не потекнуваат од кинеската култура. За да направам разлика помеѓу кинеската, американската и европската култура на форчан кукис, јас пребарував „fortune cookies on multiple continents“— исто како што некој би користел повеќе локации за триангулација на шумски пожар. Кинеските ресторани во Сан Франциско, Лос Анџелес и Њујорк служат форчан кукис, но не и оние во Пекинг, Лондон и Сиднеј. Само Американците прославуваат Национален ден на форчан кукис. Единствено кинеските реклами нудат „Автентични американски форчан кукис“.

За среќа форчан кукис се само еден забавен, едноставен пример. Но истиот принцип на споредување на културните практики во различни културни опкружувања може да ни помогне да ја препознаеме евангелската култура. И сега Господ отвора нови можности за учење на евангелската култура, како што алегориите од Книгата на Мормон и пророштвата од Новиот завет се исполнуваат.

Насекаде луѓето се преселуваат. Обединетите нации пријавија 281 милион меѓународни мигранти. Ова се 128 милиони повеќе луѓе отколку во 1990 и три пати повеќе од бројот на проценети раселени лица во 1970 година. Насекаде, рекорден број на преобратени лица ја пронаоѓаат Црквата на Исус Христос на Светците од Подоцнежните Дни. Секој Сабат, матичните членови и пријателите од 195 земји и територии се собираат во 31 880 црковни конгрегации. Зборуваме на 125 јазици.

Неодамна во Албанија, Северна Македонија, Косово, Швајцарија и Германија, бев сведок како новите членови ја исполнуваат алегоријата со маслиновото гранче од Книгата на Мормон. Во Јаков 5, Господарот на Лозјето и неговите слуги ги зајакнуваат корените и гранките на маслиновите дрвја со собирање и взаемно калемење на оние од разновидни локации. Денес Божјите чеда се собираат како едно во Исус Христос: Господ нуди извонредни природни средства за проширување на нашата проживеана полнота и на Неговото обновено евангелие.

За да нé подготви за небесното царство, Исус ја раскажува параболата за тајната вечера и онаа за свадбената гозба. Во овие параболи, поканетите гости измислуваат изговори да не доаѓаат. Учителот им дава упатства на своите слуги „да одат брзо по плоштадите и улиците градски“ и „по патиштата и меѓу оградите“ и да ги донесат тука „сиромашните, сакатите, куците и слепите“. Кога зборуваме духовно, тоа е секој од нас.

Светото писмо изјавува:

„Сите народи ќе бидат повикани“ на „вечера во Господовиот дом“.

„Подгответе пат за Господа … за да се прошири неговото царство по земјата, за да можат неговите жители да го добијат, и да бидат подготвени за деновите кои доаѓаат“.

Денес, поканетите на Господовата вечера доаѓаат од секое место и култура. Стари и млади, богати и сиромаси, локални и глобални, ние правиме нашите локални конгрегации да изгледаат како наши заедници.

Како главен апостол, Петар виде како небесата отвораат некоја визија за „некое големо платниште врзано за четирите краишта … во него имаше секакви четвороножни животни … ѕверови“. Петар поучуваше: „Навистина сфаќам дека Бог не гледа на лицата. … Во секој народ оној што има страв од [Господарот], и кој твори правда, е прифатлив за Него“.

Во параболата за добриот Самарјанин, Исус нé кани да дојдеме едни кај други и кај Него во Неговата гостилница—Неговата Црква. Тој нé кани да бидеме добри соседи. Добриот Самарјанин ветува дека ќе се врати и ќе ја награди грижата за оние од Неговата гостилница. Да се живее евангелието на Исус Христос вклучува да се пронајде место за сите во Неговата обновена Црква.

Духот на „простор во гостилницата“ имплицира на тоа „никој да не седи сам“. Кога доаѓате во црква, ако забележите дека некој седи сам, дали ќе го поздравите и ќе седнете до него? Ова можеби не е ваша навика. Лицето можеби изгледа или зборува поинаку од вас. И секако, како што можеби се вели во форчан кукис: „Патувањето на евангелското пријателство и љубов започнува со првото здраво и никој да не седи сам“.

„Никој да не седи сам“ исто така значи никој да не седи сам емоционално или духовно. Тргнав со еден татко со скршено срце за да го посетам неговиот син. Пред неколку години, синот беше возбуден што станува нов ѓакон. Приликата налагаше неговото семејство да му го купи првиот пар нови чевли.

Но во црква, ѓаконите му се потсмевале. Неговите чевли беа нови, но не и модерни. Засрамен и повреден, младиот ѓакон кажал дека тој никогаш нема повторно да стапне во црква. Моето срце е сé уште скршено за него и за неговото семејство.

На прашливите патишта кон Ерихон, секој бил исмејуван, засрамен и повреден, можеби презиран и малтретиран. И, со различни степени на намера, секој од нас исто така е занемаруван, се чувствувал невиден или нечуен, можеби намерно повредуван од другите. Токму поради фактот што сме биле повредени и сме ги повредувале другите, Исус Христос нé носи сите во Неговата гостилница. Во Неговата Црква и преку Неговите обреди и завети, ние доаѓаме едни кај други и кај Исус Христос. Ние сакаме и сме сакани, служиме и ни се служи, простуваме и сме простени. Ве молам запомнете, „земјата нема тага што небесата не можат да ја исцелат“: земните тешкотии олеснуваат—радоста на Спасителот е вистинска.

Во 1 Нефи 19, читаме: „Да дури и самиот Бог Израелев луѓето го газат со своите нозе; … го отфрлаат. … Затоа, Го камшикуваат и Тој тоа го трпи; го удираат, и тој тоа го поднесува. Да, плукаат по него, а тој тоа го поднесува“.

Мојот пријател професорот Тери Ворнер тврди дека судењето, камшикувањето, тепањето и плукањето не биле повремени настани што се случувале само за време на Христовиот смртен живот. Начинот на кој се однесуваме едни кон други, особено кон гладните, жедните, осамените—е начинот на кој се однесуваме кон Него.

Во Неговата обновена Црква сите се чувствуваме подобро кога никој не седи сам. Ајде да не се сведе сето тоа на пронаоѓање на место за седење или толерирање. Ајде искрено да пречекуваме, да признаваме, да служиме, да сакаме. Нека секој пријател, сестра, брат не биде странец или непознат човек туку дете дома“.

Денес многумина се чувствуваат осамени и изолирани. Социјалните медиуми и вештачката интелигенција можат да нé остават жедни за човечка блискост и допир. Ние сакаме да си ги слушнеме гласовите. Сакаме автентична припадност и љубезност.

Постојат многу причини поради кои чувствуваме дека не се вклопуваме во црква—што, значи, зборувајќи фигуративно, ние седиме сами. Можеби сме загрижени за нашиот акцент, облека, семејна ситуација. Можеби се чувствуваме несоодветни; мирисаме на чад; копнееме кон морална чистота; сме раскинале со некого и се чувствуваме повредени и засрамени; загрижени сме за оваа или онаа црковна политика. Можеби сме немажени, разведени, вдовец или вдовица. Нашите деца се гласни; ние немаме деца. Не сме отслужиле мисија или не сме успеале да отслужиме мисија. Списокот се проширува.

Мосија 18:21 нé кани да ги поврземе нашите срца во взаемна љубов. Ве канам помалку да се грижиме, помалку да осудуваме, помалку да очекуваме од другите—и, кога е потребно, да бидеме помалку строги кон себе. Нема да го создадеме Сион за еден ден. Но секое „здраво“, секој топол гест, го приближува Сион. Ајде што повеќе да му веруваме на Господ и да избереме радосно да се покоруваме на Неговите заповеди.

Доктринарно, во домот на верниците и заедницата на светителите, никој не седи сам поради заветната припадност во Исус Христос.

Пророкот Џозеф Смит поучуваше: „На нас е оставено да ја видиме, да учествуваме и да помогнеме да продолжи напред славата на Светците од подоцнежните дни, ‘евангелската епоха на уредување и исполнување на времињата … ,’ кога Божјите светци ќе се соберат по еден од секоја нација, колено и народ“.

Бог „не правеше ништо што не е за доброто на светот; … за да ги приближи сите мажи [и жени] кон себе. …

„… Тој ги покани сите да дојдат кај него и да земат дел од неговата добрина; … и сите се слични на Бога“.

Преобратувањето во Исус Христос бара од нас да го оставиме природниот човек и световната култура. Како што поучува Претседателот Далин Х. Оукс, ние мора да се откажеме од сите традиции и културни практики што се спротивни на Божјите заповеди и да станеме Светци од Подоцнежните Дни. Тој појаснува: „Постои единствена евангелска култура, збир на вредности и очекувања и практики што се заеднички за сите членови на Црквата на Исус Христос на Светците од Подоцнежните Дни“. Евангелската култура вклучува чедност, неделно присуство во црква, воздржаност од алкохол, цигари, чај и кафе. Таа вклучува чесност и интегритет; разбирање дека се движиме нанапред, а не наназад или надолу во црковните позиции.

Учам од верниците и пријателите во секоја земја и култура. Светите писма изучувани на повеќето јазици и културни перспективи го продлабочуваат евангелското разбирање. Различното иразување на Христијански особини ја продлабочуваат мојата љубов и разбирање за Спасителот. Сите се благословени кога го дефинираме сопствениот културен идентитет, како што Претседателот Расел М. Нелсон поучува, како Божје дете, дете на заветот, ученик на Христос.

Спокојот на Исус Христос е наменет за нас лично. Неодамна, еден млад маж искрено праша, „Старешина Гонг, можам ли и покрај сé, да одам во рајот?“ Тој се прашуваше дали некогаш ќе му биде простено. Јас прашав во негово име, слушав внимателно, го поканив да разговара со својот епископ, и силно да го прегрне. Тој замина со надеж во Исус Христос.

Го спомнувам младиот човек во друго опкружување. Подоцна, добив непотпишано писмо кое почнува вака: „Старешина Гонг, мојата сопруга и јас одгледавме девет деца … и отслуживме две мисии“. Но „јас секогаш чувствував дека нема да ми биде дозволено селестијалното царство … бидејќи моите гревови како млад беа толку лоши!“

Писмото продолжува: „Старешина Гонг, кога зборувавте за младиот маж кој стекна надеж за прошка, бев исполнет со радост, почнувајќи да сфаќам дека можеби мене [може да ми биде простено].” Писмото завршува: „Јас дури си се допаѓам сам на себе сега!“

Заветната припадност се продлабочува кога се среќаваме кај Господа во Неговата гостилница. Господ нé благословува кога никој не седи сам. И кој знае? Можеби лицето до кое седиме може да стане нашиот најдобар форчан кукис пријател. Нека најдеме и отстапиме место за Него, и еден за друг на вечерата на Јагнето, се молам искрено во светото име на Исус Христос, амин.