1 An elo schreiwen ech, de Moroni, e puer vun de Wierder vu mengem Papp de Mormon nidder, déi hien iwwer Glawen, Hoffnung an Nächsteléift geschwat huet; well op dës Weis huet hien zum Vollek geschwat, wéi hien et an der Synagog beléiert huet, déi si als Plaz vun der Veréierung gebaut haten,

2 An elo schwätzen ech, de Mormon, zu iech, meng léif Bridder; an duerch d’Gnod Gottes dem Papp an eisem Här Jesus Christus an duerch säin hellege Wëllen, nämlech wéinst der Gab vu senger Beruffung fir mech, ass et mir erlaabt, zu dëser Zäit zu iech ze schwätzen.

3 Dofir wëll ech zu iech schwätzen, déi dir vun der Kierch sidd, déi dir friddlech Unhänger vum Christus sidd a genuch Hoffnung kritt hutt, sou datt dir an d’Rou vum Här eragoe kënnt—vun dëser Zäit un, bis dir bei him am Himmel ausroue wäert.

4 An elo, meng Bridder, ech riichten iech esou wéinst ärem friddleche Wandel ënnert de Mënschekanner.

5 Well ech denken un d’Wuert Gottes, wou do seet: Un hire Wierker sollt dir si erkennen; well wann hir Wierker gutt sinn, da sinn och si gutt.

6 Well kuckt, Gott huet gesot, datt ee Mënsch, dee béis ass, net dat maache kann, wat gutt ass; well wann hien eng Gab duerbréngt oder zu Gott biet, sou wäert et him näischt notzen, wann hien et net mat wierklechem Virsaz mécht.

7 Well kuckt, et gëtt him net als Gerechtegkeet ugerechent.

8 Well kuckt, wann ee Mënsch, dee béis ass, eng Gab gëtt, sou mécht hien et géint säin Häerz; dofir gëtt et him esou ugerechent, als hätt hien d’Gab zeréckgehalen; dofir gëtt hie viru Gott als béis gezielt.

9 A gläichermoosse gëtt et engem Mënsch och als béis ugerechent, wann hie biet an et net mat wierklechem Häerzensvirsaz mécht; jo, an et nëtzt him näischt, well Gott hëlt esou een net un.

10 Dofir kann e Mënsch, dee béis ass, net dat maachen, wat gutt ass; och gëtt hie keng gudd Gab.

11 Well kuckt, eng batter Quell kann net gutt Waasser ervirbréngen; och kann eng gutt Quell net battert Waasser ervirbréngen; dofir kann ee Mënsch, deen ee Kniecht vum Däiwel ass, net dem Christus nofollegen; a wann hien dem Christus nofollegt, sou kann hien net ee Kniecht vum Däiwel sinn.

12 Dofir kënnt alles, wat gutt ass, vu Gott; an dat, wat béis ass, kënnt vum Däiwel; well den Däiwel ass ee Feind vu Gott a kämpft bestänneg géint hien; an hie luet an a lackelt, ze sëndegen a bestänneg dat ze maachen, wat béis ass.

13 Mee kuckt, dat, wat vu Gott ass, luet an a lackelt, bestänneg Guddes ze maachen; dofir ass alles, wat aluet a lackelt, Guddes ze maachen a Gott gären ze hunn an him ze déngen, vu Gott aginn.

14 Dofir passt op, meng léif Bridder, fir datt dir net vläicht urteelt, dat, wat béis ass, wier vu Gott, oder dat, wat gutt a vu Gott ass, wier vum Däiwel.

15 Well kuckt, meng Bridder, et ass iech ginn ze urteelen, fir datt dir Gutt vum Béisen ënnerscheede kënnt; an de Wee fir ze urteelen ass sou kloer, fir datt dir mat engem vollkommene Wësse kënnt, sou wéi d’Dagesliicht géigeniwwer der donkeler Nuecht ass.

16 Well kuckt, all Mënschen ass de Geescht vum Christus ginn, fir datt hie Gutt vu Béis ënnerscheede kéint; dofir weisen ech iech, wéi dir urteele sollt; well alles, wat aluet, Guddes ze maachen, an dozou beweegt, datt een u Christus gleeft, geet vun der Muecht an der Gab vum Christus aus; dofir kënnt dir mat vollkommene Wësse wëssen, datt et vu Gott ass.

17 Mee alles, wat de Mënsch dozou beweegt, datt hie Béises mécht an net un de Christus gleeft an hie verleegent an net Gott déngt, dovunner kënnt dir mat vollkommene Wësse wëssen, datt et vum Däiwel ass; well op dës Weis schafft den Däiwel, well hie beweegt kee Mënsch dozou, datt hie Guddes mécht, nee, och net een; och seng Engele maachen dat net; an och déi maachen et net, déi sech him ënnerwerfen.

18 An elo, meng Bridder, well dir d’Liicht kennt, mat deem dir urteele kënnt, wat d’Liicht vum Christus ass, passt op, datt dir net falsch urteelt; well mat deem selwechten Urteel, mat deem dir urteelt, gitt dir och verurteelt.

19 Dofir bieden ech iech un, Bridder, am Liicht vum Christus fläisseg ze fuerschen, fir datt dir Gutt vu Béis ënnerscheede kënnt; a wann dir alles Guddes festhaalt an et net verurteelt, da sidd dir sécherlech ee Kand vum Christus.

20 An elo, meng Bridder, wéi ass et méiglech, datt dir alles Guddes festhaalt?

21 An elo kommen ech zu deem Glawen, vun deem ech gesot hunn, datt ech doriwwer schwätze wëll; an ech wëll iech usoen, wéi dir alles Guddes festhale kënnt.

22 Well kuckt, Gott, deen alles weess, a vun Éiwegkeet bis Éiwegkeet ass, kuckt, hien huet Engele geschéckt fir de Mënschekanner ze déngen, fir d’Komme vum Christus ze verkënnegen; an a Christus soll all Guddes kommen.

23 A Gott huet och de Propheten duerch säin eegene Mond verkënnegt, datt de Christus komme wäert.

24 A kuckt, et goufe verschidde Weeër, wéi hien de Mënschekanner dat manifestéiert huet, wat gutt ass; an alles, wat gutt ass, kënnt vum Christus; soss wären d’Mënsche gefall, an et kéint hinnen näischt Guddes zoukommen.

25 Dofir hunn d’Mënschen duerch den Déngscht vun Engelen an duerch all Wuert, dat aus dem Mond vu Gott erauskoum, ugefaange Glawen un de Christus ze üben; an esou hunn si duerch de Glawen all gutt Saach festgehalen; an esou war et bis zum Komme vum Christus.

26 An nodeems hie komm war, sinn d’Mënschen och duerch de Glawen u säin Numm erléist ginn; an duerch Glawe ginn si zu Jonge Gottes. An esou sécher wéi de Christus lieft, huet hien dës Wierder zu eise Pappe geschwat a gesot: Alles wat dir de Papp mat Glawen a mengem Numm frot, a wat gutt ass, a gleeft, datt dir et kritt, kuckt, et wäert iech gemaach ginn.

27 Dofir, meng léif Bridder: Hu vläicht d’Wonner opgehalen, well de Christus an den Himmel opgefuer ass a sech zur rietsen Hand Gottes higesat huet, fir vum Papp seng Rechter vun der Baarmhäerzegkeet unzefroen, déi hien op d’Mënschekanner huet?

28 Well hien huet dem Zweck vum Gesetz genuch gemaach, an hie beusprocht alleguerten, déi Glawen un hien hunn; a wie Glawen un hien huet, wäert un allem Gudde festhalen; dofir trëtt hie fir d’Saach vun de Mënschekanner an; an hie wunnt fir éiweg an den Himmelen.

29 An hunn dann, well hien dëst gemaach huet, meng léif Bridder, d’Wonner opgehalen? Kuckt, ech soen iech: Nee; och hunn d’Engelen net opgehalen, de Mënschekanner ze déngen.

30 Well kuckt, si sinn him ënner gesat, fir nom Wuert vu sengem Gebot ze déngen, fir sech deenen ze weisen, déi staarke Glawen an ee feste Sënn a jiddwer Form vu Frëmmegkeet hunn.

31 An d’Amt vun hirem geeschtlechen Déngscht ass et, d’Mënschen zur Ëmkéiert ze ruffen, an d’Wierk vun den Allianze vum Papp, déi hie fir d’Mënschekanner gemaach huet, ze erfëllen an auszeféieren, an ënnert de Mënschekanner de Wee prett ze maachen, andeems si d’Wuert vum Christus den auserwielte Kierper vum Här verkënnegen, sou datt si vun him Temoignage kënne ginn.

32 An doduerch mécht den Här Gott de Wee prett, fir datt de Rescht vun de Mënsche Glawen u Christus huet, fir datt den Hellege Geescht an hiren Häerzer Plaz huet no senger Muecht; an op dës Weis bréngt de Papp d’Allianzen op de Wee, déi hie fir d’Mënschekanner gemaach huet.

33 An de Christus huet gesot: Wann dir Glawen u mech hutt, wäert dir Muecht hunn, alles ze maachen, wat mir gutt ass.

34 An hien huet gesot: Kéiert ëm, all dir Enner vun der Äerd, a kommt bei mech a loosst iech a mengem Numm deefen an hutt Glawen u mech, fir datt dir erléist gitt.

35 An elo, meng léif Bridder, wann et sou ass, datt dës Saachen, déi ech zu iech gesot hunn, wouer sinn, a Gott wäert iech mat Muecht a grousser Herrlechkeet um leschten Dag weisen, datt se wouer sinn, a wann se wouer sinn, huet den Dag vun de Wonner opgehalen?

36 Oder hunn d’Engelen opgehalen, de Mënschekanner ze erschéngen? Oder huet hien d’Muecht vum Hellege Geescht vun hinnen zeréckgehalen? Oder wäert hien et maachen, soulaang d’Zäit nach undauert an d’Äerd nach steet an et op der Äerd nach ee Mënsch gëtt, deen erléist sollt ginn?

37 Kuckt, ech soen iech: Nee; well d’Wonner ginn duerch Glawe bewierkt; an duerch Glawen erschéngen Engelen de Mënschen an déngen hinnen; dofir, wann dëst opgehalen hätt, Wéi de Mënschekanner, well da geschitt et wéinst der Ongleewegt, an alles ass onnëtz.

38 Well no de Wierder vum Christus kann ee Mënsch net erléist ginn, wann hien net Glawen u säin Numm huet; dofir, wann dëst opgehalen huet, dann huet och de Glawen opgehalen, a fuerchtbar ass den Zoustand vun de Mënschen, well et ass da mat hinnen esou, wéi wann et keng Erléisung ginn hätt.

39 Mee kuckt, meng léif Bridder, ech schätzen iech méi héich a wéi dat, well ech urteelen, datt dir Glawen un de Christus hutt, wéinst ärer Duussheet; well wann dir kee Glawen un hien hutt, da sidd dir net gëeegent, dem Vollek vu senger Kierch dobäigezielt ze ginn.

40 Elo awer, meng léif Bridder, wëll ech zu iech iwwer d’Hoffnung schwätzen. Wéi wëllt dir zu Glawe kommen, wann dir net Hoffnung hutt?

41 A wat ass et, wat dir erhofft? Kuckt, ech soen iech, duerch d’Versönung vum Christus an d’Muecht vu senger Opersteeung wäert dir Hoffnung hunn, zu éiwegem Liewen erhuewen ze ginn, an dëst wéinst ärem Glawen un hien, nom Verspriechen.

42 Dofir, wann de Mënsch Glawen huet, muss hien noutwennegerweis Hoffnung hunn; well ouni Glawe kann et keng Hoffnung ginn.

43 An erëm, kuckt, ech soen iech: Hie kann net Glawen an Hoffnung hunn, wann hien net duuss a vun Häerze bescheiden ass.

44 Wann dat de Fall ass, dann ass säi Glawen a seng Hoffnung ëmsoss, well keen ass viru Gott akzeptabel, ausser déi Duuss an déi Bescheiden am Häerz; a wann e Mënsch duuss a bescheiden am Häerz ass, a mat der Muecht vum Hellege Geescht bekennt, datt de Jesus de Christus ass, muss hien onbedéngt Nächsteléift hunn; well wann hie keng Nächsteléift huet, ass hien näischt; dofir muss hien onbedéngt Nächsteléift hunn.

45 An Nächsteléift ass gedëlleg a léif an näid net an ass net opgeblosen, se sicht net dat Säint, se léisst sech net verbatteren, denkt näischt Béises a freet sech net un Ongerechtegkeeten, mee freet sech un der Wourecht; se erdréit alles, gleeft alles, hofft alles, hält alles aus.

46 Dofir, meng léif Bridder, wann dir net Nächsteléift hutt, sidd dir näischt, well d’Nächsteléift vergeet ni. Dofir, haalt iech un der Nächsteléift fest, déi déi gréisst vun allem ass, well alles muss versoen—

47 mee d’Nächsteléift ass déi reng Christusléift, an se hält fir ëmmer, a bei wiem se um leschten Dag fonnt gëtt, datt hien se besëtzt, mat deem wäert et wuel sinn.

48 Dofir, meng léif Bridder, biet zum Papp mat aller Energie vum Häerz, fir datt dir mat dëser Léift erfëllt gitt, déi hien all deenen, déi richteg Unhänger vu sengem Jong Jesus Christus sinn, geschenkt huet; fir datt dir d’Kanner vu Gott gitt; fir datt mir, wann hien erschéngt, wéi hie sinn, well mir wäerten hie gesinn, wéi hien ass; fir datt mir dës Hoffnung hunn; fir datt mir gerengegt ginn, sou wéi hie reng ass. Amen.