1 An elo schléissen ech mäi Bericht iwwer d’Vernichtung vu mengem Vollek, den Nephiten. An et huet sech erginn: Mir si virun de Lamaniten hier gezunn.

2 An ech, Mormon, hunn dem Kinnek vun de Lamaniten eng Epistel geschriwwen an hu vun him gewënscht, hie géif eis erlaben, datt mir eist Vollek am Land Cumorah sammele kéinten, un engem Hiwwel, dee Cumorah genannt gouf, an do géife mir eis hinnen zum Kampf stellen.

3 An et huet sech erginn: De Kinnek vun de Lamaniten huet mir erlaabt, wat ech mir gewënscht hunn.

4 An et huet sech erginn: Mir sinn an d’Land Cumorah marschéiert an hunn eis Zelter ronderëm dem Hiwwel Cumorah opgebaut; an et war an engem Land mat ville Waasser, Flëss a Quellen; an hei hu mir gehofft, ee Virdeel iwwer d’Lamaniten ze kréien.

5 A wéi dräihonnertvéieranachzeg Joer vergaange waren, hate mir de ganzen Iwwerrescht vun eisem Vollek am Land Cumorah versammelt.

6 An et huet sech erginn: Wéi mir eis ganzt Vollek am Land Cumorah an eent versammelt haten, kuckt, do hunn ech, Mormon, ugefaangen, al ze sinn; a well ech wousst, datt et de leschte Kampf vu mengem Vollek wäert sinn, a wou mir den Här gebueden hat, d’Opzeechnungen, déi vun eise Pappen iwwerliwwert gi waren an helleg waren, net an d’Hänn vun de Lamanite falen ze loossen (well d’Lamanite géifen se vernichten), dofir hunn ech aus de Placke vum Nephi dëse Bericht gemaach an hunn um Hiwwel Cumorah all Opzeechnunge verstoppt, déi mir vun der Hand vum Här uvertraut gi waren, ausser dës wéineg Placken, déi ech mengem Jong Moroni ginn hunn.

7 An et huet sech erginn: Mäi Vollek mat senge Fraen a Kanner hunn elo d’Arméie vun de Lamaniten eru marschéiere gesinn; a mat där fuerchtbaren Angscht virum Doud, déi alle Béisen d’Broscht erfëllt, hunn si dorop gewaart, si ze empfänken.

8 An et huet sech erginn: Si sinn zum Kampf géint eis gezunn, a all Séil war wéinst hirer groussen Unzuel mat Schrecken erfëllt.

9 An et huet sech erginn: Si si mam Schwäert iwwert mäi Vollek hiergefall, mat Béi a Pfeil a mam Beil a mat allerhand Krichswaffen.

10 An et huet sech erginn: Meng Männer sinn nidder gemaach ginn, jo, meng zéngdausend, déi bei mir waren, an ech si matzen dra verwonnt nidder gefall; a si si laanscht mech gezunn, sou datt si mengem Liewe keen Enn gemaach hunn.

11 A wéi si erduerchgaange waren a mäi ganzt Vollek nidder gemaach haten, ausser véieranzwanzeg vun eis (ënner deene mäi Jong Moroni war), an nodeems mir vill Doudeger vun eisem Vollek iwwerlieft haten, hu mir um nächsten Dag gesinn, wéi d’Lamaniten an hier Lager zeréckgaange waren, vun der Spëtzt vum Hiwwel Cumorah déi zéngdausend vu mengem Vollek, déi nidder gemaach gi waren, déi vu mir un d’Front gefouert gi waren.

12 A mir hunn och déi Zéngdausend vu mengem Vollek gesinn, déi vu mengem Jong Moroni gefouert gi waren.

13 A kuckt, déi Zéngdausend vum Gidgiddonah ware gefall, an hien an hirer Mëtt.

14 An de Lamah war mat sengen Zéngdausend gefall; an de Gilgal war mat sengen Zéngdausend gefall; an de Jeneum war mat sengen Zéngdausend gefall; an de Kumenihach an de Moronihah an den Antionum an de Schiblom an de Schem an de Josh ware jiddweree mat sengen Zéngdausend gefall.

15 An et huet sech erginn, datt et nach zéng méi goufen, déi duerch d’Schwäert gefall sinn, mat all hiren zéngdausend; jo, souguer all vu mengem Vollek, ausser deene véieranzwanzeg, déi mat mir waren, an och e puer, déi an déi südlech Länner geflücht waren, an e puer, déi bei d’Lamaniten iwwergaange waren, si gefall; an hiert Fleesch, an hir Schanken, an hiert Blutt louchen op der Uewerfläch vun der Äerd, goufe vun den Hänn vun deenen, déi si ëmbruecht hunn, hannerlooss fir um Land ze verfaulen, ze zerbriechen an an hir Mamm Äerd zeréckzekommen.

16 An meng Séil gouf vun Angscht zerrass, wéinst den Doudege vu mengem Vollek, an ech hu gejaut:

17 O dir Schéiner, wéi konnt dir vun de Weeër vum Här deviéieren! O dir Schéiner, wéi konnt dir dëse Jesus verwerfen, dee mat oppenen Äerm dostoung, iech ze empfänken!

18 Kuckt, wann dir dëst net gemaach hätt, wärt dir net gefall. Mee kuckt, dir sidd gefall, an ech traueren äre Verloscht.

19 O dir schéi Jongen an Duechteren, dir Pappen a Mammen, dir bestuete Männer a Fraen, dir Schéiner, wisou konnt dir falen!

20 Mee kuckt, dir sidd dohinner, a mäin Trauere kann iech net zeréckbréngen.

21 An den Dag kënnt gläich, wou äert Stierflecht Onstierflechkeet unzéie muss, an dës Kierper, déi elo zerfalen a verrotten, musse gläich onvergänglech Kierper ginn; an da musst dir virum Riichterstull vum Christus stoen, fir iech no äre Wierker riichten ze loossen; a wann dir gerecht sidd, da sidd dir geséint gläich äre Pappen, déi iech virdru gaange sinn.

22 O datt dir ëmgekéiert wärt, bevir dës grouss Vernichtung iwwert iech komm ass. Mee kuckt, dir sidd dohinner, an de Papp, jo, den Éiwege Papp vum Himmel, kennt ären Zoustand; an hie mécht mat iech no senger Gerechtegkeet a Baarmhäerzegkeet.