1 An et huet sech erginn: D’Lamanite sinn net méi an de Kampf gezunn, bis weider zéng Joer vergaange waren. A kuckt, ech hu mäi Vollek, d’Nephiten, domadder beschäftegt, datt si hiert Land an hier Rëschtung fir déi Zäit vum Kampf virbereet hunn.

2 An et huet sech erginn: Den Här huet zu mir gesprach: Ruff dësem Vollek zou—Kéiert ëm, a kommt bei mech a loosst iech deefen, a baut erëm meng Kierch op, da wäert dir verschount ginn.

3 An ech hunn dësem Vollek zougejaut, mee et war fir näischt; a si hunn net begraff, datt den Här et war, deen si verschount an hinnen eng Méiglechkeet zur Ëmkéiert gelooss huet. A kuckt, si hunn hiert Häerz géint de Här, hire Gott, verhäert.

4 An et huet sech erginn: Nodeems dëst zéngt Joer vergaange war, sou datt insgesamt dräihonnertsiechzeg Joer zënter dem Komme vum Christus vergaange waren, huet de Kinnek vun de Lamaniten eng Epistel geschéckt, dee mir ze wësse ginn huet, datt si bereet waren, nach eng Kéier zum Kampf géint eis ze zéien.

5 An et huet sech erginn: Ech hu mäi Vollek sech am Land Verwüüstung sammele gelooss, bei enger Stad, déi am Grenzgebitt um enken Duerchgang louch, deen an d’Land südlech gefouert huet.

6 An dohinner hu mir eis Arméie verluet, fir d’Arméie vun de Lamaniten opzehalen, fir datt si net eent vun eise Länner a Besëtz huele kéinten, dofir hu mir dës mat aller Kraaft géint si befestegt.

7 An et huet sech erginn: Am dräihonnerteenasiechzegte Joer koumen d’Lamaniten zur Stad Verwüüstung erof, fir géint eis ze kämpfen; an et huet sech erginn: An deem Joer hu mir si geschloen, sou datt si erëm an hiert eegent Land zeréckgaange sinn.

8 An am dräihonnertzweeasiechzegte Joer koumen si erëm zum Kampf erof. A mir hunn si erëm geschloen an eng grouss Unzuel vun hinnen ëmbruecht, an hier Doudeger goufen an d’Mier geworf.

9 Elo awer, well mäi Vollek, d’Nephiten, esou Grousses vollbruecht haten, hunn si ugefaangen, mat hirer eegener Stäerkt ze pralen, a si hunn ugefaangen, virum Himmel ze schwieren, si géifen d’Blutt vun hire Bridder rächen, déi vun hire Feinden ëmbruecht gi waren.

10 An esou hunn si beim Himmel an och beim Troun Gottes geschwuer, si géife géint hier Feinden an de Kampf zéien an si dem Äerdbuedem gläich maachen.

11 An et huet sech erginn: Ech, Mormon, hunn et vun där Zäit un kategoresch refuséiert, Kommandant a Führer vun dësem Vollek ze sinn, an zwar wéinst senger Béist a sengen Abscheilechkeeten.

12 Kuckt, ech hat si gefouert, trotz hirer Béist hat ech si dacks an d’Schluecht gefouert, an ech hat si gär, no der Léift vu Gott, déi a mir war, mat mengem ganzen Häerz; a meng Séil hat sech de ganzen Dag laang am Gebiet zu mengem Gott fir si ausgeschott; trotzdeem war et ouni Glawen, wéinst der Häert vun hirem Häerz.

13 An dräimol hunn ech si aus den Hänn vun hire Feinde befreit, an awer sinn si vun hire Sënden net ëmgekéiert.

14 A wéi si bei allem, wat hinne vun eisem Här a Retter Jesus Christus verbuede gi war, geschwuer haten, datt si géint hier Feinden zum Kampf eropzéien an datt si d’Blutt vun hire Bridder räche géifen, kuckt, do ass d’Stëmm vum Här u mech gaangen, nämlech:

15 D’Vergeltung ass mäin, an ech wäert zeréckbezuelen; a well dëst Vollek net Ëmkéiert geüübt huet, nodeems ech et befreit hunn, kuck, sou wäert et dem Äerdbuedem gläich gemaach ginn.

16 An et huet sech erginn, datt ech komplett refuséiert hunn, géint meng Feinden an de Kampf ze zéien; ech hu genee esou gehandelt, wéi den Här mir gebueden hat; an ech stoung do als e rouegen Zeie, fir der Welt ze manifestéieren, wat ech gesinn an héieren hat, no de Manifestatioune vum Geescht, dee vun de Saachen temoignéiert hat, déi nach komme sollten.

17 Dofir schreiwen ech un iech, dir Anerer, an och un iech, dir Haus vum Israel, fir datt dir, wann d’Wierk ufänke wäert, dorunner gitt an iech bereet maacht, an d’Land vun ärer Ierfschaft zeréck ze kéieren;

18 Jo, kuckt, ech schreiwen un all d’Enner vun der Äerd; jo, un iech zwielef Stämm vun Israel, déi no äre Wierker verurteelt gitt, vun den Zwielef, déi de Jesus als seng Jünger am Land vu Jerusalem erausgesicht huet.

19 An ech schreiwen och un den Iwwerrescht vun dësem Vollek, deen och geriicht wäert ginn, an zwar vun den Zwielef, déi de Jesus an dësem Land ernimmt huet; an dës wäerte vun den aneren Zwielef geriicht ginn, déi de Jesus am Land vu Jerusalem ernimmt huet.

20 An dës Saache manifestéiert mir de Geescht; dofir schreiwen ech un iech all. An ech schreiwen iech aus deem Grond, fir datt dir wësst, datt dir alleguerte virum Riichterstull Christi stoe musst, jo, jiddwer Séil, déi zur ganze Famill vum Adam gehéiert; an dir musst dostoen, fir fir är Wierker geriicht ze ginn, sinn se gutt oder béis;

21 an och, fir datt dir un d’Evangelium vum Jesus Christus gleeft, dat dir ënnert iech wäert hunn; an och, fir datt d’Judden, d’Vollek vun der Allianz vum Här, nach ee weideren Temoignage hunn ausser mir, deen si gesinn an héieren hunn, nämlech datt de Jesus, deen si ëmbruecht hunn, wierklech de Christus war, jo, wierklech de Gott.

22 An ech hätt gären, datt ech iech Enner vun der Äerd alleguerten dovunner iwwerzeege kéint, datt dir ëmkéiert an iech virbereet, virum Riichterstull Christi ze stoen.