Op Religiepad bij onze ‘buren’ in Zuilen: een aangename kennismaking!

Eerst bezochten we de Nieuwe Kerk Zuilen, aan de Burgemeester Norbruislaan. Mariken vertelde me dat ze als kind hier schuin tegenover woonde en de kerk gebouwd zag worden. Dat was in 1955.

De ingang was versierd met vlaggetjes. We werden welkom geheten met koffie, wat we beleefd afsloegen, maar ze hadden gelukkig ook limonade. We werden hartelijk verwelkomd door leden van de kerk en de dominee. Zijn versleten spijkerbroek en T-shirt verraadden dat hij druk aan het klussen was. De kerk heeft 7 jaar leeggestaan en wordt nu gerenoveerd omdat het aantal leden de laatste tijd flink is gegroeid. Ze ervaren vooral een aanwas van jongeren en jonge gezinnen. En de renovatie was ook vandaag in volle gang. Tientallen leden waren aan het zagen, timmeren, schuren en verven. Maar ze namen ook de tijd voor een prettig praatje met ons.

Daarna was de Opstandingskerk aan de Prinses Margrietstraat aan de beurt. Lieve mensen vingen ons op met heerlijke zelfgebakken cake.

Binnen troffen we een mooie, grote, lichte kapel aan waar elke zondag 200 à 300 mensen samenkomen om ‘het goede leven in Gods Koninkrijk’ te ontdekken. Het mooie orgel is al een tijdje buiten werking, maar wordt niet gemist want de dienst wordt opgeluisterd door een band die ‘opwekkingsmuziek’ speelt. Dat is vergelijkbaar met wat de EO uitzendt als ‘Nederland zingt’. Na het eerste uur splitsen de kinderen in hun eigen leeftijdsgroep af in klasjes, die ‘bendes’ genoemd worden, om daar op eigen niveau onderwezen te worden. Heel vergelijkbaar met ons jeugdwerk dus.

Vervolgens begaven we ons naar de moskee van de Ahmadiyya Anjuman Ish’at Islam aan de Celsiuslaan.

Deze werd in 1976 opgericht door een groep Surinamers die zich in de jaren daarvoor in groten getale in Nederland hadden gevestigd.

Toen we de moskee binnengingen, zagen we een lege, sobere ruimte met een spreekgestoelte en een tafeltje met boeken en folders. We werden begroet door een zeer vriendelijke man en zijn zoontje, met wie we een fijn gesprek hadden. We namen allebei wat van de tafel mee. Ik kocht tevens een boek met de leefregels voor moslims en kreeg er gratis een Koran bij.

We gingen weer op pad en na enig zoeken vonden we uiteindelijk het Klooster Cenakel aan de Sint Willibrordusstraat. Momenteel verblijven daar 7 zusters, van wie er 5 afkomstig zijn van de Filipijnen.

Bij aankomst was er niemand om ons te begroeten. Evenmin heeft iemand ons te woord gestaan. We waren er getuige van dat, in een door een groot hek afgeschermd gedeelte van de kleine kapel, één voor één de in een roze gewaad en lange crèmekleurige sluier geklede zusters binnenkwamen, een boekje opensloegen en samen een lied zongen.

Deze orde heeft zich ten doel gesteld het ‘Heilig Sacrament’ te beschermen door altijddurende aanbidding door zang en gebed.

Hoewel er dus geen communicatie met hen mogelijk was, voelde ik wel veel respect voor hun onvermoeibare, levenslange toewijding.

Kerk op Zuilen aan de Amsterdamsestraatweg was onze volgende bestemming. We werden zeer hartelijk welkom geheten. We hoorden bij binnenkomst prachtig harpspel, dat in de kapel werd gespeeld. Kort daarna werd een schitterend stuk van de barokcomponist Corelli gespeeld door een altfluit en een – verrijdbaar! - pijporgel. Een schitterende vertolking die me tot tranen toe roerde.

De kapel heeft een bijzondere opstelling. De stoelen staan in een vierkant opgesteld, met een ontmoetingsruimte in het midden. Aan weerszijden van de kapel staat een spreekgestoelte, zodat 2 dominees in een soort dialoogvorm hun preek kunnen brengen. Het deed mij denken aan het format van een podcast.

Ze zoeken zeer nadrukkelijk contact met de buurt, wat zich onder andere uit in het openstellen van het gebouw op elke woensdag van 10.00–16.00 uur. Iedereen kan dan binnenlopen voor een gesprek, een gebed, wat te drinken en een gratis lunch.

Niet ver daarvandaan vonden we de Longquan Tempel van Groot Mededogen aan de Adriaan van Bergenstraat. Deze is 10 jaar geleden opgericht door Nederlanders van Chinese afkomst en boeddhistische nonnen uit China.

Bij binnenkomst moesten we onze schoenen uitdoen, en kwam ons een aangename geur tegemoet van de offers die voortdurend gebracht worden in de vorm van fruit, wierook en bloemen. Midden in de ruimte bevinden zich een aantal strak neergezette, met plastic overtrokken kussens voor gebed en meditatie. Op het podium staan twee grote Boeddhabeelden, meerdere altaren waarop ook flesjes water stonden. Dit water wordt na het brengen van offers beschouwd als heilig. Veel percussie-instrumenten ook, waaronder prachtig klinkende klankschalen. Hoe weet ik dat? Ik wilde ze absoluut eens uitproberen! Aan de wanden duizenden kleine nisjes waarin identieke gouden, ongeveer 15 cm hoge beeldjes stonden van de godheid van barmhartigheid en mededogen. Iedereen die dat wil kan zo’n beeldje kopen en in de tempel laten zetten. Onze Chinese gastvrouw beloofde me dat er nog wel een plaatsje voor mij was. ‘Jij beeldje kopen, is goed voor jou!’, verzekerde ze me.

Een sprintje door de regen bracht ons tot slot naar de Koptisch Orthodoxe Kerk, eveneens aan de Adriaan van Bergenstraat.

Deze kerk vindt haar oorsprong in het oude Egypte. Sommige van de hedendaagse rituelen en gezangen stammen nog uit de tijd van de farao’s. Ze hebben een eigen paus, die ook in Egypte zetelt.

De inrichting en indeling van het kerkgebouw deden me denken aan de Tabernakel, de draagbare tempel uit de tijd van Mozes. Achterin wat je de kapel kunt noemen bevindt zich iets wat lijkt op het ‘Heilige der Heiligen’, afgescheiden door een voorhang. Daar bevindt zich een altaar waar het avondmaal wordt gezegend door de priesters, die de enigen zijn die daar mogen komen. Tijdens de bediening van het avondmaal gaan de gordijnen voor de twee doorgangen open.

Voor de doop door onderdompeling hebben ze twee vaten, wat me tevens deed denken aan de vaten in de oudtestamentische tabernakel. Een grote voor volwassenen en een kleine voor baby’s en kinderen. Baby’s mogen vanaf 40 dagen gedoopt worden. Deze doop is niet zozeer voor het schoonwassen van zonden, maar voor het toewijden van je kind aan God. De ouders gaan bij de doop een verbond aan om hun kind in de leer van de kerk op te voeden.

Al met al een bijzonder leerzame en verrijkende dag!