Mijn kostbaarste bezit

Omdat Eli koffers inpakken associeerde met gezinsvakanties, dacht hij dat we iets leuks gingen doen. Toen we in het ziekenhuis aankwamen en hem lieten opnemen, was hij erg boos. Hij krabde ons, beet ons en trok aan onze haren. Troy en ik werden niet alleen lichamelijk pijn gedaan toen we Eli lieten opnemen; we leden ook emotionele pijn.

Op dat moment had ik mijn Heiland nodig. Ik vroeg me af waar Hij in die moeilijke situatie was. Toen we het ziekenhuis verlieten, liepen we door de lobby van het administratiegebouw aan de overkant van de straat. Plotseling stuitten we op een grote marmeren replica van het Christusbeeld van Bertel Thorvaldsen.

Ik wist niet dat organisaties buiten onze kerk dat standbeeld gebruikten. Toen ik hem voor me zag staan, werd ik onmiddellijk overmand door een intense emotie. Ik voelde dat de Genezer er was met uitgestrekte armen en handen. Ik voelde dat Hij ons en onze zoon genas. Ik voelde de geruststelling dat we de juiste beslissing hadden genomen. Ik had het gevoel dat Hij ons wilde laten weten dat Hij er voor ons was en dat Hij de hele tijd bij ons was geweest.

Na twee maanden van zorgvuldige beoordelingen in een gecontroleerde ziekenhuisomgeving stelde Eli’s behandelteam een stofwisselingsprobleem vast dat bijdroeg aan zijn agressie. Toen dit eenmaal was aangepakt, gebruikten ze toegepaste gedragsanalyse om zijn probleemgedrag te verhelpen.

Eli bloeide op in het ziekenhuis. Hij kreeg elke dag veel aandacht en voorspelbaarheid – iets waar hij naar hunkert en wat we hem geven nu hij voorgoed thuis is. Na de eerste twee maanden van zijn verblijf daar namen we hem mee op korte uitstapjes buiten het ziekenhuis; momenten die tot de gelukkigste van mijn leven behoren. We gingen elke maand een weekje bij hem op bezoek en kregen dan oudertrainingen. Zijn behandeling duurde vier maanden.

Hannah begreep Eli’s afwezigheid niet, maar we verzekerden haar ervan dat Eli hulp kreeg, wat haar troost gaf. Toen Eli weer thuiskwam, waren we verbaasd hoezeer hij was veranderd. Vrienden waren ook verbaasd en vroegen ons hoe we wisten wat we moesten doen. We vertelden ze dat we leiding van onze hemelse Vader hadden ontvangen, waardoor Eli de juiste behandeling had gekregen.

Instaatstellende kracht

Ik getuig dat de Heiland er voor ons is geweest in een aantal extreem donkere tijden met onze kinderen. Het leven kan moeilijk zijn, maar we weten dat alles goed komt. We hebben genade ontvangen door de verzoening van de Heiland – zijn ‘instaatstellende kracht’ die ons in moeilijke tijden sterkt.

Als we ons in een donkere periode bevinden, denken we: ‘Ach, dit is normaal.’ Het lijkt dus niet zo erg. Maar naderhand vragen we ons af: ‘Hoe hebben we dat doorstaan?’ We konden het doorstaan omdat de Heiland ons erdoorheen heeft gedragen en ons heeft geholpen steeds weer door de dag heen te komen, ook al beseften we dat niet.

Door de behandeling die Eli heeft gekregen, heeft hij nu geen aanvallen van agressie meer. Hij heeft zijn diploma behaald. Hij is actief in de gemeenschap, bowlt en speelt honkbal. Hij heeft zelfs een baan in een commerciële keuken. En nu kunnen we als gezin samen naar de kerk.

Toen mijn kinderen jong en moeilijk waren, kreeg ik veel knuffels en blikken van vreemden alsof ze wilde zeggen: ‘Arm ding. Wat erg voor je dat dit je lot is.’ Daar werd ik altijd verdrietig van.

Eli en Hannah zijn mijn kinderen, mijn kostbaarste bezit. Ik houd van ze. Ondanks de moeilijkheden in hun opvoeding en zorg zijn ze een zegen. Ik zie ze niet als iets negatiefs in mijn leven. Ik vind hun fascinaties fascinerend. Ze brengen me veel vreugde. Ze maken me erg gelukkig. Ik weet dat ik ze voor eeuwig mag houden, als ik het plan van mijn hemelse Vader trouw naleef.