Օրհնված քահանայության իշխանությամբ և զորությամբ

Հիսուս Քրիստոսը Եկեղեցու գլուխն է: Եկեղեցին այն գործիքն է, որը Նա ստեղծել է, որպեսզի կատարի մարդկության փրկագնման հիմնական աշխատանքը ավետարանի այս վերջին տնտեսության մեջ, ճիշտ այնպես, ինչպես այն տնտեսության ժամանակ, երբ Նա ապրում էր երկրի վրա: Եկեղեցու միջոցով.

• Նա կարող է հռչակել Իր ավետարանը ողջ աշխարհում:

• Նա կարող է առաջարկել մկրտություն և մյուս բոլոր ուխտերը, նույնիսկ ուխտի ուղի՝ դեպի Իր սելեստիալ արքայությունը:

• Նա կարող է հավերժության համար միավորել ընտանիքները:

• Նա կարող է փրկության պարգևներ մատուցել նույնիսկ նրանց, ովքեր մահացել են առանց դրանց:

• Նա կարող է սպասավորել Աստծո զավակների ֆիզիկական կարիքները մեր օրերում։

Այս մեծ նպատակներն իրագործելու և Փրկչի վերադարձին պատրաստվելու համար Եկեղեցուն անհրաժեշտ է Աստծո շարունակական առաջնորդությունը, իշխանությունը և զորությունը: Եկեղեցին «ճշմարիտ և կենդանի եկեղեցին» է (Վարդապետություն և Ուխտեր 1․30), քանի որ Քրիստոսն այն ներդնում է Իր առաջնորդությամբ և զորությամբ Իր քահանայության միջոցով՝ «Սուրբ Քահանայություն, ըստ Աստծո Որդու Կարգի» (Վարդապետություն և Ուխտեր 107․3)։

Բայց առանց այս սուրբ քահանայության Եկեղեցին ըստ էության կլիներ աշխարհիկ կազմակերպություն, որն աշխարհում բարիք կգործեր, բայց անզոր՝ հասնելու Աստծո որդիներին և դուստրերին Նրա ներկայության մեջ հավերժական կյանքի ուրախությանը նախապատրաստելու վերջնական նպատակին: Այս քահանայությամբ և այս քահանայության աշխատանքը ղեկավարելու բանալիներով Եկեղեցում կա և՛ իշխանություն, և՛ կարգուկանոն:

«Եկեղեցում քահանայության ամբողջ իշխանությունը գործադրվում է քահանայության բանալիներ կրողների ղեկավարության ներքո:

Եկեղեցու արական սեռի արժանավոր անդամները ստանում են քահանայության իշխանություն՝ քահանայության շնորհման և քահանայության պաշտոնների ձեռնադրման միջոցով: Եկեղեցու բոլոր անդամները կարող են գործադրել պատվիրակված իշխանություն, երբ նրանք ձեռնադրվում կամ նշանակվում են՝ օժանդակելու Աստծո աշխատանքի իրականացմանը»:

Քահանայության բանալիների միջոցով Տիրոջ առաջնահերթությունները միշտ գերակայելու են: Ոչ ոք չի կարող պահպանել անձնական օրակարգ, որը ներդաշնակ չէ Նրա առաջնորդությանը: Ոչ ոք չի կարող հաջողության հասնել քահանանենգման մեջ՝ փնտրելով անձնական շահ և անձնական հետևորդներ:

Քահանայությունը նաև կարևոր դեր է խաղում Եկեղեցու անդամների տներում: Նախագահ Դալլին Հ. Օուքսը՝ Առաջին Նախագահության առաջին խորհրդականը, ուսուցանել է. «Այն սկզբունքը, որ քահանայության իշխանությունը կարող է գործադրվել միայն մեկի ղեկավարության ներքո, ով կրում է այդ գործառույթի բանալիները, առանցքային է Եկեղեցում, բայց կիրառելի չէ ընտանիքում»։ Հայրերը նախագահում և գործադրում են քահանայությունը իրենց ընտանիքում․ խորհրդատվություն, անցկացնել ընտանեկան ժողովներ, քահանայություն կամ բժշկող օրհնություններ տալ ընտանիքի անդամներին կամ այլոց, և այլն՝ առանց քահանայության բանալիները կրող մեկի ղեկավարության կամ թույլտվության:

«Նույն սկզբունքը կիրառվում է այն դեպքում, երբ հայրը բացակայում է, և մայրն է ընտանիքի ղեկավարը։ Նա նախագահում է իր տանը և նպաստում է, որ քահանայության զորությունն ու օրհնությունները հասանելի լինեն իր ընտանիքում՝ իր օժտման և տաճարում իր կնքման շնորհիվ»։

Քահանայություն. Օրհնելու զորությունը

Մի խոսքով, քահանայության իշխանության և զորության նպատակը, որը Հիսուս Քրիստոսը վերականգնեց, օրհնելն է: Այն Եկեղեցու անդամներին հնարավորություն է տալիս օգտագործել Աստծո զորությունը Եկեղեցում, տանը և ամբողջ աշխարհում՝ ուրիշներին ծառայելու և օրհնելու համար: Անդամները միանում են Փրկչին՝ իրականացնելով Նրա փրկության և վեհացման աշխատանքը՝ կիրառելով աստվածային պարգևներ և զորություն իրենց ունեցածից շատ ավելին, որպեսզի օգնեն Աստծո արքայությանը աճել և լցնել երկիրը (տես Վարդապետություն և Ուխտեր 65․2, 5–6)։

Տերը բացատրել է, որ «այս մեծագույն [Մելքիսեդեկյան] քահանայությունը սպասավորում է ավետարանը և կրում է արքայության խորհուրդների բանալիները, այսինքն՝ Աստծո գիտության բանալիները:

Հետևաբար, նրա արարողություններում է բացահայտվում աստվածայնության զորությունը:

Եվ առանց նրա արարողությունների և քահանայության իշխանության, աստվածայնության զորությունը չի բացահայտվում մարդկանց՝ մարմնում» (Վարդապետություն և Ուխտեր 84.19–21):

Արարողությունները, իհարկե, քահանայության կողմից կատարվող արարողություններն են կամ հաղորդությունները, որոնցով մենք ուխտեր ենք կապում Աստծո հետ՝ սկսած մկրտությունից և շարունակելով Տիրոջ տանը ստացված ուխտերի միջոցով: Այս ուխտերը պահելով է, որ մենք «բնական» տղամարդկանցից և կանանցից վերածվում ենք սրբերի (տես Մոսիա 3․19)՝ Քրիստոսի քավող շնորհով ու դառնում արդարացված և սրբացված, անմեղ ու անբիծ՝ Աստծո առաջ (տես Վարդապետություն և Ուխտեր 20․29–31, 3 Նեփի 27․16–20)։

«Հիսուս Քրիստոսի ավետարանի լրիվության վերականգնումը. Երկուհարյուրամյա հռչակագիր աշխարհին» հռչակագրում Առաջին Նախագահությունը և Տասներկու Առաքյալների Խորհուրդը ամփոփում է հետևյալ միտքը․

«Մենք հայտարարում ենք, որ Հիսուս Քրիստոսի Վերջին Օրերի Սրբերի Եկեղեցին, որը կազմավորվել է 1830 թվականի ապրիլի 6-ին, Քրիստոսի Նոր Կտակարանի վերականգնված եկեղեցին է: Այս Եկեղեցին խարսխված է իր գլխավոր անկյունաքար՝ Հիսուս Քրիստոսի կատարյալ կյանքին և Նրա անսահման Քավությանն ու իրական Հարությանը: Հիսուս Քրիստոսը ևս մեկ անգամ կանչել է առաքյալներ և նրանց տվել քահանայության իշխանություն: Նա հրավիրում է բոլորիս գալ դեպի Իրեն և Իր Եկեղեցին, ստանալ Սուրբ Հոգին, փրկության արարողությունները և ձեռք բերել հարատև ուրախություն»: