Pas op voor de tweede verleiding
Verberg je niet voor mensen die van je houden en je steunen; haast je liever naar ze toe.
Een paar jaar geleden, toen ik 12 jaar werd, mocht ik voor het eerst naar een kamp met overnachting voor Aäronische-priesterschapsquorums. Ik had er lang naar uitgekeken. Mijn vader was namelijk quorumleider en ging vaak met de jongens van de wijk kamperen, terwijl ik thuis moest blijven.
Toen het eindelijk zover was, had ik er echt zin in. En ik moet toegeven dat ik dolgraag bij de oudere jongens wilde horen. Ik moest en zou me bewijzen. Het duurde dan ook niet lang voordat ze me wilden testen.
Ik moest de autosleutels van mijn vader zien te krijgen, zodat we een grap met de leiders konden uithalen. Ik weet niet meer precies hoe ik mijn vader overtuigde, maar al gauw snelde ik trots met de sleutels in de hand naar de jongens.
Toen kwam de tweede opdracht. Ik moest de autodeur ontgrendelen en een stok tussen de rugleuning van de bestuurdersstoel en de claxon klemmen. Daarna moest ik de deur op slot doen, zodat de leiders niet in de auto konden om het stuk hout eruit te halen en het lawaai te stoppen.
En hier wordt het verhaal pijnlijk gênant voor mij. Toen de stok op zijn plaats zat, deed ik de deur op slot en rende zo snel mogelijk naar de bosjes. Toen ik neerhurkte, voelde ik plots een hevige pijn. In mijn haast was ik in het donker op een cactus gaan zitten.
Mijn geschreeuw werd door het lawaai van de claxon overstemd. Er zat niets anders op dan voorzichtig terug naar de auto te strompelen, mijn ‘zonden’ op te biechten, en elementaire, gênante medische hulp in te roepen.
De rest van de avond lag ik op mijn buik in een tent terwijl mijn vader met een tang de cactusstekels verwijderde uit mijn … euhm … laten we zeggen dat zitten daarna niet echt comfortabel was.
Ik heb veel over dat voorval nagedacht. Nu kan ik om die dwaze jeugdzonde lachen en zijn enkele onderliggende beginselen me duidelijk geworden.
Veel gedragspatronen lijken bij de natuurlijke mens gemeengoed te zijn: het verlangen om erbij te horen, de behoefte om ons te bewijzen, de angst om iets te missen, en de onweerstaanbare drang om ons te verbergen en gevolgen te vermijden. Vandaag wil ik het over dat laatste hebben: ons verbergen als we iets verkeerds hebben gedaan.
Ik stel mijn kinderlijke grap niet gelijk aan ernstige zonden, maar er zijn hieruit wel enkele nuttige lessen voor onze aardse proeftijd te trekken.
In de hof van Eden bevonden Adam en Eva zich in een idyllische situatie: eten in overvloed en een schitterende omgeving. De hof was niet alleen mooi, er groeiden ook geen onkruid of cactussen.
Maar we weten ook dat het leven in de hof hun noodzakelijke vooruitgang beperkte. De hof was geen eindbestemming maar een test, de eerste van vele, die hen zou beproeven, voorbereiden en in staat stellen om hun eindbestemming terug bij de Vader en de Zoon te bereiken.
We weten dat er in de hof tegenstelling was. Lucifer mocht Adam en Eva beproeven. Hij verleidde eerst Adam om van de vrucht van de boom van de kennis van goed en kwaad te eten. Adam herinnerde zich dat hem was geboden er niet van te eten, en weigerde. Toen kwam gelukkig Eva, die besloot van de vrucht te eten en Adam overtuigde dat ook te doen.
Adam en Eva zeiden later dat deze beslissing noodzakelijk was om het plan van onze hemelse Vader te realiseren. Maar door van de vrucht te eten, hadden ze de wet overtreden – een wet die ze rechtstreeks van de Vader hadden gekregen. Het daaropvolgende overweldigende begrip van goed en kwaad moet hun angst hebben ingeboezemd toen ze de stem van de Vader hoorden die zijn terugkeer naar de hof aankondigde. Ze beseften dat ze naakt waren, want ze hadden inderdaad geen kleren aan omdat ze in een staat van onschuld hadden geleefd. Maar misschien nog pijnlijker dan hun naaktheid op dat moment, was dat hun overtreding aan het licht was gekomen. Ze waren weerloos en kwetsbaar. Ze waren naakt in elke zin van het woord.
De immer opportunistische Lucifer, die wist dat ze kwetsbaar en verzwakt waren, verleidde hen nogmaals, ditmaal om zich voor God te verbergen.
Deze verleiding, die ik de ‘tweede verleiding’ noem, is de verleiding met de grootste gevolgen als we eraan toegeven. Idealiter weerstaan we natuurlijk de eerste verleiding om Gods wet te overtreden, maar iedereen op aarde zwicht voor allerlei eerste verleidingen. Naarmate we volwassener worden en meer begrip krijgen, hopen we dat onze kracht om eerste verleidingen te weerstaan zal blijven toenemen, doordat we ernaar streven om meer zoals onze Heiland, Jezus Christus, te worden.
Sommigen proberen zich voor God te verbergen omdat ze niet ontdekt of ontmaskerd willen worden, en ze schamen zich of voelen zich schuldig. Maar we lezen in talloze Schriftteksten dat we ons niet voor God kunnen verbergen. Ik noem er enkele:
De Heer onderricht Jeremia door deze vragen: ‘Zou iemand zich op verborgen plaatsen kunnen verbergen en zou Ík hem niet zien? spreekt de Heere. Vervul Ik niet de hemel en de aarde?’
En Job leert:
‘Zijn ogen zijn op ieders wegen, en Hij ziet al hun voetstappen.
‘Er is geen duisternis en er is geen schaduw van de dood waar degenen die onrecht bedrijven zich kunnen verbergen.’
De psalmist David roept heel poëtisch uit:
‘Heere, U doorgrondt en kent mij.
‘Ú kent mijn zitten en mijn opstaan, U begrijpt van verre mijn gedachten. […]
‘Al is er nog geen woord op mijn tong, zie, Heere, U weet het alles. […]
‘Waar kan ik Uw Geest ontgaan, waar Uw aangezicht ontvluchten?
‘Al steeg ik op naar de hemel, U bent daar; of legde ik mij neer in de hel, zie, U bent daar.’
Nieuwe leden
Als je nog maar pas lid van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen bent, kan de tweede verleiding bijzonder moeilijk lijken. Door je doop heb je je ertoe verbonden de naam van Jezus Christus op je te nemen, wat voor velen een verandering van leefstijl inhoudt. Je leefstijl veranderen is niet makkelijk. Vaak moet je gewoonten, tradities en zelfs relaties veranderen om dichter tot je liefdevolle hemelse Vader te komen.
De tegenstander weet dat je misschien kwetsbaar bent voor zijn subtiele aanvallen. Hij zal je vorige leven, dat in veel opzichten onbevredigend was, onrealistisch aantrekkelijk laten lijken. De aanklager, zoals hij in het boek Openbaring wordt genoemd, zal je verzoeken met gedachten als: Je bent niet sterk genoeg om je leven te veranderen. Je kunt het niet. Je hoort er niet bij. Ze zullen je nooit aanvaarden. Je bent te zwak.
Als je die gedachten bij je eerste stappen op het verbondspad begint te geloven, smeken wij je om niet naar de stem van de aanklager te luisteren. We houden van je. Je kunt het. We aanvaarden je. En met de Heiland kun je alles aan. Laat je niet misleiden nu je onze liefde en steun het meest nodig hebt. Denk niet dat we je zullen laten vallen als je in je vorige leefstijl terugvalt. Door de weergaloze kracht van de verzoening van Jezus Christus kun je helemaal genezen. Maar als je je voor Hem verbergt en afstand van je nieuwe geloofsgemeenschap neemt, neem je afstand van de bron die je de kracht kan en zal geven om te overwinnen.
Een goede vriend en nieuw lid heeft me verteld hoe moeilijk het is om in je eentje je geloof vast te houden. Je kunt veel kracht putten uit lid worden en blijven van een gemeenschap die je steunt. We struikelen allemaal, maar maken vooruitgang en ontvangen de liefde van Jezus Christus.
President Russell M. Nelson heeft gezegd: ‘De wereld overwinnen is niet iets wat we in een dag of twee doen. Daar hebben we een heel leven voor nodig door telkens weer de leer van Christus in ons hart te sluiten. We ontwikkelen geloof in Jezus Christus door ons dagelijks te bekeren en de verbonden na te komen die ons met macht begiftigen. Daardoor blijven we op het verbondspad en worden we gezegend met spirituele kracht, persoonlijke openbaring, meer geloof, en de bediening van engelen.’
Als je lichamelijk letsel oploopt en geen medische hulp inroept, verslechtert je toestand en kan die levensbedreigend worden. Dat geldt ook voor geestelijke wonden. Maar onbehandelde geestelijke wonden kunnen je eeuwig heil in gevaar brengen. Verberg je niet voor mensen die van je houden en je steunen; haast je liever naar ze toe. Goede bisschoppen, gemeentepresidenten en andere leidinggevenden kunnen je helpen om van de genezende kracht van de verzoening van Jezus Christus gebruik te maken.
Als jij je aan het verbergen bent, smeken we je om terug te komen. Je hebt nodig wat het evangelie en de verzoening van Jezus Christus te bieden hebben, en wij hebben nodig wat jij te bieden hebt. God kent je zonden; je kunt je niet voor Hem verbergen. Verzoen je met Hem.
Als zijn heiligen moeten we allemaal aan een cultuur van verbondenheid in de kerk bijdragen, waarbij we iedereen liefhebben, aanvaarden en bemoedigen die zijn pad wil bewandelen.
Pas op voor deze tweede verleiding! Volg de raad van aloude en hedendaagse profeten en weet dat je je niet voor je liefhebbende Vader kunt verbergen.
Benut de wonderbaarlijke genezende kracht van de verzoening van Jezus Christus. Dat is het doel van ons leven: een verzwakt, sterfelijk lichaam krijgen dat ‘onderhevig [is] aan allerlei gebreken’ en dat helaas voor veel eerste verleidingen zwicht; vooruitgang maken, zelfs als we voor die verleidingen zwichten; en goddelijke hulp inroepen als we dat doen, zodat we meer zoals onze Heiland en onze Vader in de hemel kunnen worden. Dat is zijn manier. En het is de enige manier. Hiervan getuig ik in de naam van Jezus Christus. Amen.