Naastenliefde – een teken van waar discipelschap

Een discipel is iemands volgeling of leerling. Discipelen zijn ‘leerlingen’ die er hun leven lang naar streven om meer op hun leermeester te gaan lijken. Discipel van Jezus Christus zijn, houdt daarom meer in dan alleen maar in zijn leringen geloven. Het houdt zelfs meer in dan zijn goddelijke aard erkennen en Hem als onze Heiland en Verlosser aanvaarden, hoe belangrijk dat ook is.

President Dallin H. Oaks heeft uitgelegd: ‘Christus volgen is geen oppervlakkige of gelegenheids-bezigheid. Het vergt onze voortdurende inzet en is een levenswijze die we altijd en overal moeten nastreven.’ Discipelschap is een doelbewuste keuze, zodat we door het zoenoffer en de instaatstellende kracht van de Heiland getransformeerd kunnen worden. Het werkelijke doel van discipelschap is letterlijk als Jezus Christus worden, zelfs tot het punt waarop we ‘zijn beeld in [ons] gelaat ontvangen’.

Als discipelen van de Heer moeten we dagelijks bewust zijn gedachten en daden imiteren, zoals zijn gehoorzaamheid, nederigheid en geduld. Als we die eigenschappen geleidelijk aan in ons eigen karakter integreren, worden we deelgenoot van zijn ‘goddelijke natuur’. Deze navolging van het karakter van de Heiland is de kern van onze aanbidding. President Nelson heeft gezegd: ‘De beste manier om Jezus echt te vereren, is Hem na te volgen.’

Van alle goddelijke eigenschappen van Jezus Christus die we moeten evenaren, is er één superieur die alle andere omvat. Die eigenschap is zijn reine liefde, ofwel naastenliefde. Zowel de profeet Mormon als de apostel Paulus herinneren ons eraan dat we ‘niets’ zijn als we geen naastenliefde hebben. En in de openbaring aan de profeet Joseph Smith staat: zonder naastenliefde ‘kunt u niets doen’.

De Heiland definieerde liefde als een teken waaraan zijn ware discipelen herkend zouden worden. Hij zei:

‘Een nieuw gebod geef Ik u, namelijk dat u elkaar liefhebt; zoals Ik u liefgehad heb, moet u ook elkaar liefhebben.

‘Hierdoor zullen allen inzien dat u Mijn discipelen bent: als u liefde onder elkaar hebt.’

Naastenliefde is een breed begrip dat soms moeilijk te definiëren is, maar duidelijk waargenomen wordt door iedereen die erdoor geraakt wordt. In Predik mijn evangelie staat: ‘Naastenliefde leidt, net als geloof, tot actie.’ Naastenliefde kan beschreven worden als ‘liefde in actie’. Deze beschrijving biedt veel inzicht in de samenvattende verklaring van het leven van de Heiland, die ‘het land doorgegaan is, terwijl Hij goeddeed’.

Als volgelingen van Jezus Christus moeten wij proberen om de manier waarop onze Meester zijn reine liefde voor anderen toonde na te volgen. Hoewel de Heiland op veel manieren naastenliefde toont, wil ik de aandacht vestigen op drie specifieke patronen van zijn naastenliefde die duidelijk in zijn ware discipelen waarneembaar zijn.

Ten eerste toonde de Heiland naastenliefde door zijn mededogen. Tijdens zijn bediening onder de Nephieten, zoals opgetekend in het Boek van Mormon, nodigde de Heer de mensen uit om naar huis terug te keren en na te denken over alles wat Hij had onderwezen en zich voor te bereiden op zijn terugkeer de volgende dag. In het verslag staat vervolgens:

‘Zij [waren] in tranen en [keken] Hem gestadig aan alsof zij Hem wilden vragen nog wat langer bij hen te blijven.

‘En Hij zei tot hen: Zie, mijn binnenste is vervuld met medelijden met u.’

Medelijden of mededogen is het deel van naastenliefde dat lijden probeert te verlichten. Vol mededogen genas de Heer de zieken en bezochten onder de mensen. Vervolgens zegende Hij hun kinderen terwijl engelen uit de hemel neerdaalden en ze omringden. Hij verrichtte deze tedere, liefdevolle handelingen, en nog veel meer, omdat Hij ‘met ontferming bewogen’ was.

Als jonge zendeling in Zuid-Amerika heb ik veel aan het mededogen van een dierbare vriend gehad. Toen ik op een avond met mijn collega naar het huis van onze zendingspresident reed, verscheen er plotseling een jongeman op een fiets voor de auto. Het gebeurde zo snel dat ik hem niet kon ontwijken. Helaas kwam deze jongeman door de aanrijding om het leven. Ik was diepbedroefd over het verlies van zijn leven. Doodsbang en in shock door de vreselijke realiteit van wat er net was gebeurd, werd ik gearresteerd en in de gevangenis gezet. Ik heb me nog nooit zo bang en alleen gevoeld. Ik was vol wanhoop en angst dat ik voor de rest van mijn leven in de gevangenis zou zitten.

Een medezendeling, ouderling Brian Kochevar, hoorde van het ongeluk en had mededogen. Hij kwam naar de gevangenis en smeekte de agenten of hij bij me in de cel mocht blijven zodat ik niet alleen zou zijn. Wonder boven wonder gingen ze akkoord. Tot op de dag van vandaag ben ik bijzonder dankbaar voor de daad van christelijke liefde van deze discipel, die me kalmeerde en troostte tijdens mijn grootste moment van nood. Zijn liefdevolle mededogen was een duidelijk teken van zijn discipelschap. President Nelson heeft gezegd: ‘Een van de dingen waaraan je vrij eenvoudig een ware volgeling van Jezus Christus herkent, is hoe barmhartig die persoon anderen bejegent.’

Een ander voorbeeld van de manier waarop de Heiland zijn liefde toont, is hoe Hij aandacht heeft voor de onuitgesproken behoeften van anderen en deze vervult. De Heer richtte de man op die al 38 jaar verlamd was en niemand had om hem te helpen. Hij genas hem en moedigde hem aan om rechtvaardig te leven. Hij bood de vrouw die op overspel was betrapt hoop en troost, en veroordeelde haar niet. De Heer schonk vergeving van zonden aan de verlamde man die door het dak werd neergelaten, niet alleen lichamelijke genezing.

Toen ik bisschop was, was het voor mijn vrouw, Cristin, moeilijk om onze zes kleine kinderen tijdens de avondmaalsdienst rustig te houden terwijl ik op het podium zat. Je kunt je voorstellen dat onze kinderen vaak niet zo eerbiedig waren. Twee leden van onze wijk, John en Debbie Benich, zagen dat ze het moeilijk had en gingen elke zondag bij haar zitten om te helpen. Ze zetten die liefdedaad jarenlang voort en werden surrogaat-grootouders voor onze kinderen. Net als de Heer hadden deze discipelen de onuitgesproken behoefte opgemerkt en ze handelden in liefde – een opvallend kenmerk van hun discipelschap.

Ten slotte is de volmaakte liefde van de Heiland erop gericht om al Gods kinderen in staat te stellen hun goddelijk potentieel te vervullen, zodat we kunnen deelnemen aan ‘zijn heil en de kracht van zijn verlossing’. Wanneer we meer op onze Meester gaan lijken, neemt ons verlangen om onze broeders en zusters op het verbondspad te helpen op natuurlijke wijze toe.

We kunnen mensen opbeuren die zich beledigd of vergeten voelen en vriendschap met ze sluiten; zorgen dat mensen die nieuw zijn in onze wijk of gemeente zich welkom voelen; en vrienden uitnodigen om samen met ons naar de avondmaalsdienst te gaan – misschien deze komende Pasen. Er zijn talrijke manieren om anderen aan te moedigen en bij te staan in hun vooruitgang als we bewust en onder gebed de hulp van de hemel zoeken zodat we ogen hebben om te zien en een hart om te voelen hoe Jezus Christus hen ziet en voelt.

Als we anderen op het verbondspad helpen, kan dat de vorm van ongebruikelijk dienstbetoon aannemen. Tijdens mijn huidige taak op de Filipijnen hoorde ik bijvoorbeeld over de familie Agamata. Ze hadden zich in 2023 laten dopen, waarna ze enthousiast een datum hadden gesteld om als gezin in de nabijgelegen Urdanetatempel (Filipijnen) te worden verzegeld. Maar vlak voor die datum werd het gebied door verscheidene tyfoons getroffen. Broeder Agamata was als rijstboer niet in staat om tijdens die zware stormen zijn gewassen te planten. Toen de stormen eindelijk voorbij waren, moest hij snel de rijst planten terwijl de grond doordrenkt was – ideale omstandigheden om te planten. Helaas zou de afspraak in de tempel moeten worden uitgesteld.

Twee discipelen, ouderling en zuster Cauilan, en drie jonge zendelingen hoorden van de moeilijkheden van de familie Agamata en boden hulp aan, hoewel ze geen landbouwervaring hadden. Ploeterend onder de brandende zon, hielpen ze met het planten van de zaailingen, zodat de Agamata’s hun werk konden afmaken en hun tempelverzegeling zoals gepland kon doorgaan. Ouderling Cauilan zag dat ‘het gelaat [van de Agamata’s] straalde toen ze in witte kleding in het huis des Heren verschenen. De vreugde die we voelden bij het bedienen van dit ene gezin is ongeëvenaard!’

De Agamata’s ondervinden nu de rijke zegeningen van hun verzegeling als eeuwig gezin omdat enkele medediscipelen die vervuld waren van naastenliefde – een teken van hun discipelschap – vastbesloten waren om hun broeders en zusters op het verbondspad vooruit te helpen.

Broeders en zusters, het discipelschap van Jezus Christus is de enige manier om eeuwig geluk te ontvangen. Het is een pad vol bewuste en doelgerichte daden van liefde voor anderen. Hoewel het pad van discipelschap moeilijk en uitdagend kan zijn, en hoewel we soms worstelen en tekortschieten, kunnen we troost putten uit het feit dat God aan ons denkt en ons wil helpen, telkens als we ons best doen. Jesaja herinnert ons eraan dat ‘God [onze] rechterhand vastgrijpt en […] zegt: Wees niet bevreesd, Ik help u.’

Met deze geruststelling van onze hemelse Vader in gedachten, bid ik oprecht dat wij de uitnodiging van president Nelson zullen aannemen om ons discipelschap prioriteit te geven. Mogen wij met alle kracht van ons hart ‘tot de Vader bidden’ zodat we ‘met die liefde – die Hij heeft geschonken aan allen die ware volgelingen zijn van zijn Zoon Jezus Christus – vervuld [zullen] zijn, opdat wij, wanneer Hij verschijnt, Hem gelijk zullen zijn’, want wij zullen een teken van waar discipelschap dragen, namelijk ‘naastenliefde […] de reine liefde van Christus’.

Ik getuig dat Jezus Christus onze levende en glorierijke Heiland, Verlosser, Voorbeeld en Vriend is. In de naam van Jezus Christus. Amen.