En wij spreken over Christus

Aan het eind van een opdracht waarvoor we lang overzee waren geweest, betraden mijn vrouw, Lesa, en ik een luchthaventerminal voor nog één vlucht – een nachtvlucht – naar huis. Toen we met veel anderen stapje voor stapje met de lange rijen vooruitgingen, merkten we dat medereizigers zich steeds meer zorgen maakten over hun vlucht halen, door de paspoort- en visumcontrole komen, en de veiligheidscontrole doorstaan.

Uiteindelijk kwamen we bij een douanière die zich totaal niets leek aan te trekken van alle stress en onrust in de ruimte. Ze strekte automatisch, zonder oogcontact, haar hand uit om mijn documenten aan te pakken, controleerde mijn foto, bladerde door de pagina’s, en stempelde uiteindelijk met een flinke bons mijn paspoort.

Vervolgens stak ze haar hand uit voor Lesa’s papieren. Emotieloos, haar hoofd gebogen, en geconcentreerd op haar werk, bladerde ze systematisch met een deskundig oog door de pagina’s, kijkend naar de details in de documenten. Het verbaasde ons toen ze plotseling ophield, opkeek, oogcontact maakte met Lesa en haar bewust een hartelijke blik toewierp. Met een vriendelijke glimlach stempelde ze zachtjes Lesa’s paspoort en gaf haar documenten terug. Mijn vrouw beantwoordde de glimlach, nam de documenten aan en wisselde ten afscheid wat vriendelijke woorden met haar.

‘Wat was dat allemaal?’ vroeg ik ongelovig.

Toen toonde Lisa me wat de douanière had gezien: een kaartje met een afbeelding van de Heiland. Het was in haar handtas per ongeluk tussen de pagina’s van haar paspoort terechtgekomen. Dat was wat de douanière had aangetroffen. Dat was wat haar hele houding had veranderd.

Deugd en waarheid, Simon Dewey, met dank aan altusfineart.com, © 2025, met toestemming gebruikt

Dit plaatje van de Heiland had de harten van twee volslagen vreemdelingen met elkaar verbonden. Het transformeerde het onpersoonlijke tot het persoonlijke; het gaf de schoonheid, het wonder en de realiteit van het licht van Christus weer. De rest van die dag, en sindsdien nog vaak, heb ik verwonderd gedacht aan dat fijne, eenvoudige moment, en mij verheugd in de heerlijke uitwerking die het licht van Christus op Gods kinderen heeft.

Wij zijn volgelingen van Jezus Christus, en wij streven ernaar zijn licht te ontvangen en het te delen. De naam van de kerk impliceert onze theologie waarin ‘Jezus Christus Zelf de hoeksteen is’. Bij monde van profeten in de oudheid en nu heeft onze hemelse Vader ons geboden: ‘Hoor Hem!’ en ‘[Kom] tot Christus’. ‘Wij spreken over Christus, wij verheugen ons in Christus, wij prediken Christus [en] wij profeteren over Christus.’

Wij leren dat Jezus Christus de Zoon van God is, en dat Hij tijdens zijn aardse bediening in zijn evangelie onderwees en zijn kerk vestigde.

Wij getuigen dat Jezus aan het eind van zijn leven voor onze zonden verzoening deed door zijn lijden in de hof van Gethsémané, dat Hij gekruisigd werd, en dat Hij vervolgens weer opstond.

Wij verheugen ons dat wij dankzij het zoenoffer van de Heiland van onze zonden vergeven en gereinigd kunnen worden als we ons bekeren. Zo krijgen we gemoedsrust en hoop, en wordt het mogelijk voor ons om bij God terug te keren en een volheid van vreugde te ontvangen.

Wij profeteren dat de dood dankzij de opstanding van Jezus niet het einde is, maar een belangrijke stap vooruit. ‘Wij [zullen] na onze dood allemaal opstaan. Dit houdt in dat de geest en het lichaam van elk mens herenigd worden en eeuwig voortleven.’

Levende profeten in onze tijd – die openbaring van God ontvangen om ons te onderwijzen en te leiden – nodigen ons steeds vaker uit om tot Christus te komen. Ze helpen ons om ons hart, onze oren en onze ogen meer op Hem te richten. We zouden allerlei voorbeelden kunnen geven van aanpassingen en verbeteringen die het Eerste Presidium heeft aangekondigd die ons op Jezus Christus richten. Enkele daarvan zijn:

• De beslissing om de naam ‘mormoonse kerk’ niet meer te gebruiken en die te vervangen door de juiste naam: De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen.

• Nieuwe, op Christus gerichte afbeeldingen in kerkgebouwen hangen.

• De thema’s en muziek van de jongevrouwen en jongemannen op Jezus Christus richten, zoals ‘Ik ben een discipel van Jezus Christus’ en ‘Kijk op naar Christus’.

• Meer nadruk op de verzoening en de letterlijke opstanding van Jezus Christus als de heerlijkste gebeurtenissen in de geschiedenis.

• Pasen als een feesttijd vieren, en niet alleen als een vrije dag, maar met nadruk op Jezus Christus.

• De introductie van het visuele herkenningsteken van de Kerk van Jezus Christus en de symboliek ervan.

Laten we eens nader naar de uitwerking van enkele voorbeelden kijken. Ten eerste, het symbool van de kerk.

In 2020 introduceerde president Russell M. Nelson een nieuw visueel herkenningsteken voor de kerk. Dit symbool weerspiegelt dat Christus echt centraal staat in zijn kerk, en dat Hij het middelpunt van ons leven behoort te zijn. We zien dit bekende symbool nu op websites en tijdschriften van de kerk, op tempelaanbevelingen, in de app Evangeliebibliotheek, en zelfs op identiteitsplaatjes voor kerkleden in militaire dienst. Het symbool bevat de naam van de kerk in een hoeksteen, vertaald en gebruikt in 145 talen, en herinnert ons eraan dat Jezus Christus de hoeksteen van de kerk is.

Het middelpunt van het symbool is een voorstelling van het geliefde marmeren Christusbeeld door Bertel Thorvaldsen, dat wijd en zijd geassocieerd wordt met de kerk, en dat te vinden is in bezoekerscentra en op tempelterreinen over de hele wereld. Dat het een vooraanstaande plek in het symbool heeft, suggereert dat Christus het middelpunt moet zijn van al wat wij doen. En de uitgestrekte armen van de Heiland geven aan dat Hij beloofd heeft allen te omarmen die tot Hem komen. Het symbool is een visuele voorstelling van de liefde van de Heiland, Jezus Christus, en een voortdurende herinnering aan de levende Christus.

Uit nieuwsgierigheid heb ik veel familieleden en vrienden gevraagd naar één belangrijk element van het symbool van de kerk. Het is verbazend dat velen zich niet bewust zijn van een heilig element ervan. Jezus Christus staat onder de boog. Dit stelt de herrezen Heiland voor die uit het graf komt. Wij vieren echt de herrezen, levende Christus, zelfs in het gebruik van het symbool van de kerk.

Laten we nu eens nadenken over de betekenis van Pasen. In recente boodschappen van het Eerste Presidium zijn we aangemoedigd om ‘de opstanding van onze levende Heiland te vieren door zijn leringen te bestuderen en door paastradities in onze samenleving, en vooral in onze eigen familie, in te voeren’. Kortom, we zijn aangemoedigd om onze paasviering hoogstaander en heiliger te maken.

Ik vind de voortschrijdende openbaring over Pasen echt fijn, en ik ben blij met de grote moeite die jullie doen om er een heilige gelegenheid van te maken. Naast alleen een avondmaalsdienst van één uur op paaszondag, zijn andere voorbeelden van gepaste evenementen devotionals en activiteiten van wijk en ring op Palmzondag, en gedurende de Goede Week. Die herdenkingen omvatten activiteiten met kinderen, jongeren en volwassenen, en vaak optredens van interreligieuze koren. Er zijn open dagen in het teken van de Levende Christus gehouden, en men heeft deelgenomen aan paasevenementen van meerdere kerken in de gemeenschap.

Deze activiteiten doen ons denken aan de menigten in Jeruzalem, die met hun gezamenlijke stem de Heiland prezen bij zijn triomfale intocht. Ook indrukwekkend is wat wij hoorden over jullie reacties op de uitnodiging van het Eerste Presidium om deze uiterst belangrijke feestdag te gedenken door thuis met het gezin te aanbidden.

Ik geloof dat de aanbidding met Pasen in het gezin een opmerkelijk hoger niveau bereikt heeft. Twee jaar geleden sprak ik over ons voornemen om als gezin de manier waarop wij Pasen eren te verbeteren. Ik geef toe dat we er nog steeds aan werken. We hebben altijd genoten van een bijzondere paaszondagsmaaltijd, paasmandjes en eieren zoeken, en dat is nog steeds zo. Maar sinds we onze viering bewust een geestelijke dimensie hebben gegeven die gericht is op Jezus Christus en zijn verzoening, heeft onze herdenking van deze allerheiligste gebeurtenis een fijn evenwicht gekregen.

Dit jaar doen we voor de derde keer een poging om Pasen meer op Christus te richten. Net als bij een levende kerststal zijn er voor ons paaszondagstoneel eenvoudige kostuums, voordrachten uit het Nieuwe Testament en het Boek van Mormon, muziekstukken, paasafbeeldingen, palmtakken, en is er eerlijk gezegd ook wat chaos. Kinderen en kleinkinderen dragen de loftuitingen van Palmzondag voor: ‘Hosanna […]. Gezegend Hij Die komt in de Naam van de Heere! Hosanna, in de hoogste hemelen!’ en ‘Dat is Jezus […] uit […] Galilea’, die net zo relevant lijken als ‘Vrede op aarde, in mensen een welbehagen’ met Kerstmis.

We hebben nu een mengsel aan versieringen. Wat ooit vrijwel uitsluitend paashazen en paaseieren waren, is nu uitgebalanceerd met het Christusbeeld en afbeeldingen van het lege graf, de herrezen Heiland die in de hof buiten het graf verschijnt, en de verschijning van de Heiland aan de Nephieten. We trachten Pasen ook meer een paastijd te maken dan enkel een zondag. We proberen Palmzondag en Goede Vrijdag, en alle heilige gebeurtenissen die in de Goede Week plaatsvonden, meer te bespreken, te overdenken en te vieren.

Met Pasen kunnen we zowel het zoenoffer van Jezus Christus als zijn letterlijke, vreugdevolle opstanding eren. Ons hart is bezwaard als we denken aan het lijden van de Heiland in de hof en op Golgotha; maar ons hart verheugt zich als we in gedachten het lege graf zien en de hemelse uitroep horen: ‘Hij is opgewekt!’

De recente aanmoediging van het Eerste Presidium om ‘uit te zien naar Pasen en de opstanding van Jezus Christus – de glorierijkste boodschap aan de mensheid’ stipt nog eens aan hoe belangrijk deze tijd van het jaar is. Terwijl er onder diverse christelijke theologen een toenemende trend lijkt te zijn om de opstanding als figuurlijk en symbolisch te beschouwen, bevestigen wij onze leer dat ‘de opstanding inhoudt dat allen die ooit hebben geleefd, zullen worden opgewekt, en het is een letterlijke opstanding’. ‘Want zoals allen in Adam sterven, zo zullen ook in Christus allen levend gemaakt worden.’ Jezus Christus verbrak de banden van de dood voor elke levende ziel.

Wij staan echt spraak’loos dat Christus ons zo’n genadige liefde schenken kan. Wij koesteren zijn woorden: ‘Niemand heeft een grotere liefde dan deze, namelijk dat iemand zijn leven geeft voor zijn vrienden.’

C.S. Lewis heeft gezegd dat de apostelen ‘om het christendom te verkondigen voornamelijk de opstanding verkondigden. […] De opstanding is het centrale thema in elke christelijke preek waar in Handelingen melding van wordt gemaakt. De opstanding, en de gevolgen ervan, waren het “evangelie” oftewel het goede nieuws dat de christenen brachten.’

Ik verklaar: ‘Er is wél een opstanding, daarom heeft het graf geen overwinning en is de prikkel van de dood in Christus verzwolgen.’

Tot slot getuig ik dat allen die de uitnodigingen van onze levende profeet en zijn raadgevers aannemen om bewuster de heilige gebeurtenissen te herdenken die bij Pasen horen, zullen merken dat hun band met Jezus Christus steeds sterker wordt.

Enkele dagen geleden hoorde ik dat een oma het paasverhaal met haar 4-jarig kleinzoontje had geoefend met behulp van eenvoudige replica’s van het graf, de afdeksteen, Jezus, Maria, de discipelen en de engel. Het jongetje luisterde en keek aandachtig toe terwijl zijn oma vertelde over de begrafenis, het afsluiten en openen van het graf, en de gebeurtenissen in de tuin na de opstanding. Later vertelde hij het verhaal na aan zijn ouders, met verrassend veel details, terwijl hij de figuurtjes zelf bewoog. Na dit ontroerende moment vroeg ze hem of hij wist waarom we Pasen vieren. Het jongetje keek op en antwoordde met kinderlogica: ‘Hem leeft.’

Ik voeg mijn getuigenis toe aan dat van hem en van jullie, en van engelen en profeten: dat Hij is opgewekt en dat Hij leeft, waarvan ik getuig in de naam van Jezus Christus. Amen.