Het gezinsgerichte evangelie van Jezus Christus

De leer van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen draait om het gezin. De tempel is een essentieel onderdeel van onze leer over het gezin. De verordeningen die we daar ontvangen, stellen ons in staat om als eeuwig gezin in de tegenwoordigheid van onze hemelse Vader terug te keren.

President Russell M. Nelson kondigde in de algemene aprilconferentie 2025 de bouw aan van de tweehonderdste nieuwe tempel onder zijn presidentschap. Hij kondigde graag aan het eind van elke algemene conferentie nieuwe tempels aan, en we verheugden ons allemaal met hem. Maar gezien het grote aantal tempels dat zich nu in de allervroegste plannings- of bouwfase bevindt, is het gepast om voorlopig minder tempels aan te kondigen. Daarom kondigen wij, met de goedkeuring van het Quorum der Twaalf Apostelen, in deze conferentie geen nieuwe tempels aan. We gaan door met het beschikbaar maken van tempelverordeningen aan kerkleden over de hele wereld. Op gepaste tijdstippen en via gepaste kanalen zullen we de bouw van nieuwe tempels aankondigen.

Het deel van mijn toespraak dat ik net uit heb gesproken, was geschreven na het overlijden van onze dierbare president Russell M. Nelson. Wat volgt, is weken geleden geschreven en goedgekeurd, maar het geeft nog steeds mijn leringen weer, die door de Heer geïnspireerd zijn.

In de proclamatie over het gezin, die dertig jaar geleden is uitgegeven, staat dat het gezin ‘door God is ingesteld’ en dat het ‘centraal staat in het plan van de Schepper voor de eeuwige bestemming van zijn kinderen’. Er staat ook in ‘dat Gods gebod aan zijn kinderen om talrijk te worden en de aarde te vervullen van kracht blijft’. En verder: ‘Wij verklaren ook dat God geboden heeft dat het heilige voortplantingsvermogen alleen gebruikt mag worden tussen een man en een vrouw die wettig met elkaar gehuwd zijn.’ Zoals de toenmalige ouderling Russell M. Nelson aan een publiek aan de Brigham Young University uitlegde: het gezin is ‘cruciaal voor Gods plan. […] In feite is een doel van het plan om het gezin tot verhoging te brengen.’

De Kerk van Jezus Christus wordt ook wel een gezinsgerichte kerk genoemd. En dat is ze! Onze relatie met God en het doel van ons leven op aarde worden in termen van het gezin uitgelegd. Het evangelie van Jezus Christus is het plan van onze hemelse Vader voor het welzijn van zijn geestkinderen. Met recht kunnen we zeggen dat het evangelieplan uit de raadsvergadering van een eeuwig gezin afkomstig is, door ons aardse gezin wordt verwezenlijkt, en zijn toekomst in de verhoging van Gods kinderen in een eeuwig gezin heeft.

Ondanks die leerstellige inhoud is er tegenstand. In de Verenigde Staten dalen de huwelijks- en geboortecijfers. Al bijna honderd jaar lang daalt het aandeel van de huishoudens onder leiding van een gehuwd paar, en datzelfde geldt voor het geboortecijfer. Onder onze kerkleden zijn deze cijfers veel positiever, maar ook die dalen aanzienlijk. Het is van vitaal belang dat heiligen der laatste dagen blijven begrijpen wat het doel van het huwelijk en de waarde van kinderen zijn. Dat is de toekomst waar we naar streven. ‘Verhoging is een familieaangelegenheid’, heeft president Nelson ons gezegd. ‘Gezinnen kunnen alleen door de heilsverordeningen van het evangelie van Jezus Christus verhoogd worden.’

De daling van de huwelijks- en geboortecijfers is om historische redenen begrijpelijk, maar de waarden en gebruiken van heiligen der laatste dagen zouden die trends moeten verbeteren in plaats van ze te volgen.

In mijn jeugd, tachtig jaar geleden, woonde ik op de boerderij van mijn grootouders, en bijna alles wat er gedurende de dag plaatsvond, gebeurde binnen het gezin. We hadden geen televisie of andere elektronica om ons van gezinsactiviteiten af te leiden. De situatie in de huidige verstedelijkte samenleving is tegengesteld; slechts weinig leden hebben geregeld gezinsgerichte activiteiten. Door de verstedelijking en het moderne vervoer, georganiseerd amusement en supersnelle communicatie, is het voor jongeren makkelijker geworden om hun thuis als een kosthuis te gebruiken waar ze slapen en af en toe eten, maar waar de ouders weinig richting aan hun activiteiten geven.

De invloed van ouders is ook verwaterd door de manier waarop de meeste kerkleden tegenwoordig de kost verdienen. Een van de grote invloeden waardoor gezinnen vroeger verenigd werden, was de inspanning om een gezamenlijk doel te bereiken – zoals onontgonnen terrein cultiveren of de kost verdienen. Het gezin was een georganiseerde, geleide eenheid van economische productie. In deze tijd zijn de meeste gezinnen eenheden van economische consumptie, waar niet zo veel gezinsorganisatie en samenwerking voor nodig is.

Maar zelfs nu de invloed van ouders afneemt, hebben heiligen der laatste dagen een door God gegeven verantwoordelijkheid om hun kinderen te leren zich op onze gezinsbestemming in de eeuwigheid voor te bereiden (zie Leer en Verbonden 68:25). Velen onder ons moeten dit doen in een gezin dat niet de traditionele samenstelling heeft. Mensen scheiden, overlijden en gaan uit elkaar. Ik heb dat meegemaakt in het gezin waarin ik ben opgegroeid.

Mijn vader overleed toen ik 7 jaar was, dus mijn broertje, mijn zusje en ik werden door een weduwe opgevoed. Zij sloeg zich door de moeilijkste situaties heen. Ze was alleen met haar gebroken hart, maar met de hulp van de Heer gaf haar krachtige onderwijs in de leer van de herstelde kerk ons leiding. Ze bad vurig om hemelse hulp bij de opvoeding van haar kinderen, en ze werd gezegend! We groeiden op in een gelukkig gezin waarin onze overleden vader altijd een plaats had. Ze leerde ons dat we een vader hadden, dat zij een echtgenoot had, en dat we vanwege hun tempelhuwelijk altijd een gezin zouden zijn. Onze vader was gewoon tijdelijk afwezig omdat de Heer hem voor een ander werk geroepen had.

Ik weet dat veel andere gezinnen niet zo gelukkig zijn, maar iedere alleenstaande moeder kan in de liefde van een hemelse Vader en de uiteindelijke zegeningen van een tempelhuwelijk onderwijzen. Jij kunt dat ook! Het plan van onze hemelse Vader verzekert ieder van ons van die mogelijkheid. We zijn allemaal dankbaar voor het tempelhuwelijk en voor de zegeningen die een verzegeling als gezin aan elkaar ons in het vooruitzicht stelt. Net als mijn moeder halen wij graag Lehi’s belofte aan zijn zoon Jakob aan dat God ‘je ellende voor je welzijn [zal] heiligen’ (2 Nephi 2:2). Dat geldt voor elk gezin in de kerk, of het nu volledig of momenteel onvolledig is. Wij zijn een gezinskerk.

Onze leer en ons geloof in het eeuwige gezin sterken en verbinden ons. Ik zal nooit de belofte vergeten die mijn grootvader van moederskant, opa Harris, deed toen wij als kinderen op zijn boerderij bij Payson (Utah, VS) woonden. Hij bracht me het tragische nieuws dat mijn vader in het verre Denver (Colorado, VS) was overleden. Ik rende naar de slaapkamer, knielde naast het bed en huilde tranen met tuiten. Opa volgde me, knielde naast me neer en zei: ‘Ik zal je vader zijn.’ Die lieve belofte is een goed voorbeeld van de dingen die grootouders kunnen doen om het gat te vullen dat ontstaat als een gezin een lid verliest of mist.

Ouders – alleenstaand of gehuwd; en anderen, zoals grootouders die deze rol voor kinderen vervullen – zijn de meesterleerkrachten. Zij onderwijzen het beste door hun voorbeeld. De gezinskring is de ideale plek om eeuwige waarden te leren en toe te passen, zoals het belang van een huwelijk en kinderen, het doel van het leven, en de ware bron van vreugde. Het is ook de beste plek om andere noodzakelijke levenslessen te leren, zoals vriendelijkheid, vergevensgezindheid, zelfbeheersing, en de waarde van onderwijs en eerlijk werk.

Natuurlijk hebben veel kerkleden geliefde gezinsleden die de evangeliewaarden en -verwachtingen niet omarmen. Die gezinsleden hebben onze liefde en ons geduld nodig. We moeten in onze omgang met hen in gedachte houden dat de volmaking waar we naar streven niet beperkt is tot de stressvolle omstandigheden van het sterfelijk leven. De grootse leer in Leer en Verbonden 138:57–59 verzekert ons dat bekering en geestelijke groei na het sterfelijk leven in de geestenwereld voortgezet kunnen worden. Belangrijker nog, wanneer gezinsleden zich verenigen en elkaar sterken, doen we er goed aan te onthouden dat de zonden en onvermijdelijke tekortkomingen die we allemaal in het sterfelijk leven ervaren, door bekering vergeven kunnen worden dankzij de heerlijke, verlossende verzoening door Jezus Christus.

Onze Heiland, Jezus Christus, is ons allergrootste voorbeeld. Wij worden allemaal gezegend als we onze levenswijze op zijn leringen en zelfopoffering baseren. Christus volgen en onszelf geven in dienstbetoon aan elkaar is de beste remedie voor de zelfzucht en het individualisme die nu zo veel lijken voor te komen.

Ouders hebben de plicht om hun kinderen niet alleen evangeliebeginselen bij te brengen, maar ze ook praktische zaken te leren. Gezinnen worden hecht als ze samen nuttige dingen doen. Samen werken in de tuin kan de gezinsrelatie opbouwen. Blije gezinservaringen versterken gezinsbanden. Kamperen, sporten en andere recreatieve activiteiten zijn vooral waardevolle manieren om binding met andere gezinsleden te krijgen. Families moeten familiereünies houden om voorouders te gedenken, wat tot de tempel leidt.

Ouders moeten kinderen fundamentele levensvaardigheden bijbrengen, zoals werken in de tuin en klusjes doen in huis. Talen leren, is een nuttige voorbereiding voor een zending en het hedendaagse leven. Ouders, grootouders of andere familieleden kunnen kinderen in deze onderwerpen onderwijzen. Gezinnen floreren als ze samen leren en overleggen, en alle zaken bespreken die het gezin en zijn leden aangaan.

Sommige mensen zeggen misschien: ‘Daar hebben we allemaal geen tijd voor.’ Veel ouders zullen merken dat ze de tijd vinden om iets werkelijk nuttigs te doen als ze hun gezin aanzetten en hun apparaten uitzetten. En, ouders, bedenk: wat je kinderen eigenlijk aan tafel willen, is tijd met jullie.

Gezinnen die samen bidden, krijgen grote zegeningen als ze ’s morgens en ’s avonds neerknielen om God te danken voor hun zegeningen en Hem om hulp vragen bij hun problemen. Gezinnen worden ook gezegend wanneer ze samen naar de kerk en andere godsdienstige bijeenkomsten gaan. Gezinsbanden worden ook versterkt door familieverhalen te vertellen, familietradities te beginnen, en over gewijde ervaringen te vertellen. President Spencer W. Kimball heeft ons hieraan herinnerd: ‘Inspirerende verhalen uit ons eigen leven en dat van onze voorouders […] zijn krachtige onderwijsmiddelen.’ Het zijn voor onszelf en ons nageslacht vaak de beste inspiratiebronnen.

Ik getuig van de Heer Jezus Christus, de eniggeboren Zoon van God, onze eeuwige Vader. Hij nodigt ons uit om het verbondspad te volgen dat naar een hemelse familiereünie leidt. De verzegelmachten van het priesterschap, geleid door de sleutels die in de Kirtlandtempel hersteld zijn, brengen gezinnen voor eeuwig bij elkaar (zie Leer en Verbonden 110:13–16). Momenteel worden ze in een toenemend aantal tempels van de Heer over de hele wereld uitgeoefend. Dit is de werkelijkheid. Laten wij er deel van uitmaken. Dat bid ik in de naam van Jezus Christus. Amen.