Zalig zijn de vredestichters

Stel je voor dat je een jonge tiener bent in Kapernaüm, bij het Meer van Galilea, tijdens de bediening van Jezus Christus. Je hoort over een rabbi – een leraar – die met zijn boodschap grote menigten aantrekt. Je buren reizen af naar een berg bij de zee om naar Hem te luisteren.

Je wandelt samen met anderen over de stoffige wegen van Galilea. Eenmaal aangekomen, ben je verrast door de grote menigte die voor deze Jezus is gekomen. Sommige mensen fluisteren zacht: ‘Messias.’

Je luistert. Zijn woorden raken je hart. Op de lange weg terug naar huis ben je stil en zeg je niets.

Je denkt na over wonderlijke dingen – dingen die zelfs de wet van Mozes te boven gaan. Hij had het over de andere wang toekeren en je vijanden liefhebben. Hij beloofde: ‘Zalig zijn de vredestichters, want zij zullen Gods kinderen genoemd worden.’

In jouw werkelijkheid, waarin je de last van een moeilijke tijd voelt – van onzekerheid en angst – voelt vrede ver weg.

Je gaat sneller lopen en je komt uitgeput thuis. Je familie komt bij je zitten en je vader zegt: ‘Vertel ons wat je hebt gehoord en gevoeld.’

Je vertelt dat Hij je heeft uitgenodigd om je licht voor anderen te laten schijnen en om rechtvaardigheid te zoeken, zelfs als je vervolgd wordt. Je stem trilt als je zegt: ‘Zalig zijn de vredestichters, want zij zullen Gods kinderen genoemd worden.’

Je vraagt: ‘Kan ik echt een vredestichter worden als de wereld zo in beroering is, als angst mijn hart vult, en de vrede zo ver weg lijkt?’

Je vader kijkt naar je moeder en antwoordt rustig: ‘Ja. We beginnen op de fundamenteelste plek: in ons hart. Daarna thuis en in onze familie. Als we het daar doen, kunnen we vrede stichten in onze straten en dorpen.’

Tweeduizend jaar later. Je hoeft het je niet voor te stellen – dit is onze werkelijkheid. Hoewel de opkomende generatie in onze tijd met andere moeilijkheden te maken heeft dan die jongeman in Galilea – polarisatie, secularisatie, vergelding, verkeersagressie, verontwaardiging en aanvallen op sociale media – groeien beide generaties op in een cultuur van conflict en spanning.

Gelukkig worden onze jongemannen en jongevrouwen ook aangetrokken tot hun Bergrede-momenten: het seminarie, FSY-conferenties en Kom dan en volg Mij. Hier krijgen zij dezelfde uitnodigingen van de Heer: laat je licht voor anderen schijnen; streef naar rechtvaardigheid, zelfs als je vervolgd wordt; en heb je vijanden lief.

Ze krijgen ook bemoedigende woorden van hedendaagse profeten van de herstelling: ‘Vredestichters gezocht.’ Verschil van mening zonder onaangenaam te zijn. Laat twist en hoogmoed plaats maken voor vergeving en liefde. Sla bruggen van begrip in plaats van muren van vooroordelen en uitsluiting op te trekken. En dezelfde belofte: ‘Zalig zijn de vredestichters, want zij zullen Gods kinderen genoemd worden.’

Het hart van deze opkomende generatie is gevuld met een getuigenis van Jezus Christus en hoop voor de toekomst. Toch vragen zij ook: ‘Kan ik echt een vredestichter worden als de wereld zo in beroering is, als angst mijn hart vult, en de vrede zo ver weg lijkt?’

Het overweldigende antwoord is wederom: ja! We aanvaarden enthousiast de woorden van de Heiland: ‘Vrede laat Ik u, Mijn vrede geef Ik u. […] Laat uw hart niet in beroering raken en niet bevreesd worden.’

Vrede stichten begint in onze tijd nog steeds op de fundamenteelste plek: in ons hart. Daarna thuis en in onze familie. Als we het daar doen, kunnen we ook vrede stichten in onze buurt en gemeenschap.

Laten we wat dieper ingaan op deze drie plekken waar hedendaagse heiligen der laatste dagen vrede stichten.

Allereerst in ons hart. We zien in de bediening van Christus dat kinderen tot Hem kwamen. Dat is een hint voor ons. Als we het zuivere, onschuldige, vredestichtende hart van een kind onder de loep nemen, kan dat een inspiratie voor ons eigen hart zijn. Dit is het antwoord van enkele jeugdwerkkinderen op de vraag: ‘Wat betekent het om een vredestichter te zijn?’

Ik geef hun antwoorden, rechtstreeks uit hun hart! Luke zei: ‘Altijd anderen helpen.’ Grace vertelde hoe belangrijk het is om elkaar te vergeven, zelfs als het niet eerlijk aanvoelt. Anna zei: ‘Ik zag iemand die niemand had om mee te spelen, dus ging ik met haar spelen.’ Lindy bedacht dat vredestichters anderen helpen. ‘Dan geef je het door. En het gaat maar door en door.’ Liam zei: ‘Wees niet gemeen tegen mensen, zelfs als zij gemeen tegen jou zijn.’ London riep: ‘Als iemand je pest of gemeen tegen je is, zeg je: “Stop alsjeblieft.”’ Trevor merkte op: ‘Als iedereen de laatste donut wil, deel je die met elkaar.’

De antwoorden van deze kinderen bewijzen mij dat we allemaal zijn geboren met de neiging om vriendelijk en medelevend te zijn. Het evangelie van Jezus Christus voedt deze goddelijke eigenschappen, waaronder vrede stichten, en verweeft ze in ons hart. Dat is ons in dit leven en het hiernamaals tot zegen.

Laten we ten tweede thuis vrede stichten door gebruik te maken van het patroon van de Heer om onze band met anderen te beïnvloeden: overreding, lankmoedigheid, mildheid, vriendelijkheid, zachtmoedigheid en ongeveinsde liefde.

Dit is het inspirerende verhaal van een gezin dat vrede stichten tot een gezinsaangelegenheid maakte en deze beginselen toepaste.

De kinderen in dit gezin hadden een moeizame band met een volwassene die vaak humeurig, neerbuigend en kortaf was. De kinderen waren gekwetst en gefrustreerd en begonnen zich af te vragen of zij ook die gemene houding moesten aannemen.

Op een avond sprak het gezin openhartig over de spanning en de tol die het van ze eiste. En toen kwamen ze op een idee. Het was niet zozeer een oplossing, eerder een experiment.

In plaats van stil te zijn of gemeen terug te doen, zouden de kinderen iets onverwachts doen: vriendelijk reageren. Niet beleefd terughoudend zijn, maar bewust en hartelijk vriendelijke woorden spreken en attente dingen doen, hoe ze ook behandeld zouden worden. Ze spraken af dat een tijdje uit te proberen, en daarna zouden ze er weer met elkaar over praten.

Hoewel sommige gezinsleden aarzelden, namen ze zich met een oprecht hart voor het te doen.

Het resultaat was opmerkelijk.

De kille interacties werden warmer. Glimlachen kwam in de plaats van fronsen. De volwassene die eerst afstandelijk en nors was, begon te veranderen. De kinderen putten kracht uit hun keuze om liefdevol de leiding te nemen en vonden vreugde in die verandering. De verandering was zo ingrijpend dat het geplande vervolggesprek nooit nodig was. De vriendelijkheid had stilletjes haar werk gedaan.

Na verloop van tijd vormden zij ware vriendschappen, wat iedereen opbeurde. Als we vredestichters willen zijn, vergeven we anderen en bouwen we ze bewust op in plaats van ze af te breken.

Ten derde, vrede stichten in onze gemeenschap. Ouderling John A. Widtsoe zei in de moeilijke jaren tijdens de Tweede Wereldoorlog: ‘Een vredige samenleving bereiken we alleen door mannen en vrouwen die vredelievend en vredestichters zijn. Elk individu heeft door de leer […] van Christus de wereldvrede in de hand.’

Dat beginsel is prachtig te zien in het volgende verhaal.

Enkele jaren geleden stonden twee mannen – een islamitische imam en een christelijke dominee uit Nigeria – aan weerszijden van een pijnlijke godsdienstige kloof. Ze hadden allebei enorm geleden. En toch kozen ze er dankzij de genezende kracht van vergeving voor om samen verder te wandelen.

Imam Muhammad Ashafa en dominee James Wuye raakten bevriend en werden onwaarschijnlijke vredespartners. Samen vestigden ze een centrum voor interreligieuze bemiddeling. Ze leren anderen nu om haat door hoop te vervangen. Ze zijn twee keer genomineerd voor de Nobelprijs voor de Vrede en hebben onlangs de eerste Commonwealth Peace Prize gewonnen.

Deze voormalige vijanden reizen nu zij aan zij om te herbouwen wat kapot is. Zij zijn levende getuigen dat de uitnodiging van de Heiland om vredestichter te zijn niet alleen mogelijk, maar krachtig is.

Als we de heerlijkheid van God leren kennen, ‘zul[len we] geen zin hebben om elkaar kwaad te doen, maar om vredig te leven’. Mogen wij er in onze kerkgemeenten en gemeenschappen voor kiezen om elkaar als kinderen van God te zien.

Tot slot heb ik een uitnodiging voor jullie. Vrede stichten vereist actie. Wat kunnen wij allemaal vanaf morgen doen? Overweeg alsjeblieft één week lang een driestappenplan uit te voeren om een vredestichter te zijn.

1. Een huis zonder twist. Als de twist begint, stop dan en begin opnieuw met vriendelijke woorden en daden.

2. Digitale bruggen slaan. Voordat je een bericht, reactie of opmerking online plaatst, vraag je jezelf af: sla ik hiermee een brug? Zo niet, stop dan. Verstuur het niet. Verspreid in plaats daarvan goedheid. Verkondig vrede in plaats van haat.

3. Repareren en verenigen. Elk gezinslid kan iemand met wie hij of zij een gespannen relatie heeft opzoeken om excuses aan te bieden, te dienen, te herstellen en te verenigen.

Ik voel al enkele maanden een onmiskenbare ingeving die naar deze boodschap leidt: ‘Zalig zijn de vredestichters.’ Ik wil tot slot een paar ingevingen delen die mij in die tijd op het hart zijn gedrukt.

Vrede stichten is een christelijke eigenschap. Vredestichters worden soms naïef of zwak genoemd – van alle kanten. Een vredestichter is echter niet zwak, maar juist sterk op een manier die de wereld misschien niet begrijpt. Vrede stichten vergt moed en offers, maar niet het opgeven van onze principes. Vrede stichten betekent dat we leiden met een open hart, niet met een gesloten geest. We benaderen elkaar met uitgestrekte armen, niet met gebalde vuisten. Vrede stichten is niet nieuw, vers van de pers. Het werd door Jezus Christus zelf onderwezen, zowel aan de mensen in de Bijbel als in het Boek van Mormon. Vrede stichten is sindsdien onderwezen door hedendaagse profeten, van het begin van de herstelling tot nu.

We vervullen onze goddelijke rol als kinderen van een liefdevolle hemelse Vader als we vredestichters proberen te zijn. Ik getuig van Jezus Christus. Hij is de Vredevorst, de Zoon van de levende God. In de naam van Jezus Christus. Amen.