दोस्रो प्रलोभनबाट सावधान रहनुहोस्

केही वर्ष पहिले, म १२ वर्षको हुँदा, मलाई हारुनको पादरित्व गणको मेरो प्रथम रात्रीकालीन शिविरमा सहभागी हुन आमन्त्रण गरिएको थियो । यो लामो समयदेखि प्रतिक्षा गरिएको आमन्त्रण थियो किनकि मेरा बुबा गणका अगुवा हुनुहुन्थ्यो र प्रायश: मलाई घरमै छोडेर वार्डमा केटाहरूसँग क्याम्पिङ जानुहुन्थ्यो ।

त्यो दिन आउँदै गर्दा म उत्साहित थिएँ । अनि म ठूला केटाहरूसँग घुलमिल हुन अत्यन्तै चाहन्थेँ भनेर मैले स्वीकार गर्नु पर्थ्यो । म आफूलाई प्रमाणित गर्न दृढ-सङ्कल्पित थिएँ । त्यस प्रयासमा, म सँगै खेल्न सक्छु कि सक्दिनँ र समूहको अंश बन्न सक्छु कि सक्दिनँ भनेर मेरो परीक्षण गर्न धेरै समय लागेन ।

मलाई सुम्पिएको काम मेरो बुबाको कारको साँचो लिएर आउनु थियो ताकि अगुवाहरूमाथि ठट्टा गर्न सकियोस् । मेरो बुबालाई मनाउन मैले के भनेको थिएँ भनेर मलाई ठ्याक्कै याद छैन तर म मेरो उपलब्धिमा गर्व गर्दै छिट्टै हातमा साँचो लिएर केटाहरूको समूहतर्फ दौडिएँ ।

त्यसपछि अर्को कार्यभार आयो । मैले कारको ढोका खोल्नु थियो र चालकको सिट र कारको हर्नको बीचमा एउटा लट्ठी अड्काउनु पर्ने थियो । अनि मैले ढोका बन्द गर्नु थियो ताकि हर्न साँझसम्म बजोस् र त्यो साधारण उपकरण हटाउनका लागि अगुवाहरू कुनै तरिकाले कारलाई खोल्न नसक्नुहोस् ।

यहाँ नै कथा मेरा लागि लज्जास्पद रूपमा पीडादायी बन्छ । जब मैले लट्ठीलाई ठाउँमा व्यवस्थित गरे, मैले ढोका बन्द गरेँ र नजिकैको झाडीमा लुक्न म सकेसम्म छिटो दौडिएँ । जब म भुइँमा बसेँ, मलाई असह्य पीडा महसुस भयो । अन्धकारमा र मेरो हतारमा, म काँडेदार सिउँडीमा बसेको थिएँ ।

मेरो पीडाको चिच्याहट कारको हर्नका कारण कसैले सुनेनन् र मसँग विस्तारै अप्ठ्यारो मान्दै कारतर्फ फर्केर जानु, आफ्ना “दुष्कर्महरू”लाई स्वीकार गर्नु र लज्जास्पद रूपमा प्राथमिक चिकित्साको सहयोग लिनु बाहेक अन्य कुनै विकल्प थिएन ।

त्यो रातको बाँकी समय, म पालमा घोप्टो पारेर पल्टिएँ जब बुबाले चिम्टा प्रयोग गरेर मेरो …बाट सिउँडीका काँडाहरू हटाउनुभयो, त्यस पछि म धेरै दिनसम्म आरामसँग बस्न सकिँन भनेर म बताउन चाहन्छु ।

मैले त्यो अनुभवलाई धेरै पटक मनन गरेको छु । केही अन्तर्निहित सिद्धान्तहरू मलाई स्पष्ट भइसकेको अवस्थामा अब म मेरो युवावस्थाको मूर्खतापूर्ण कार्यमा हाँस्न सक्छु ।

घुलमिल हुने चाहना, आफूस्वयम् लाई प्रमाणित गर्ने चाहना, बहिष्कृत हुने भय र परिणामहरूबाट जोगिन लुकाउनुपर्ने बाध्यात्मक आवश्यकता—मानव व्यवहारका धेरै ढाँचाहरू प्राकृतिक मानिसमा सामान्य देखिन्छन् । हामीले गर्न नहुने कार्य गरे पछि लुकाउनु पर्ने बाध्यताका विषयलाई—आज म त्यही यो अन्तिम व्यवहारमा ध्यान केन्द्रित गर्ने छु ।

अब, म मेरो बाल्यकालको ठट्टालाई गम्भीर पापसँग तुलना गरिरहेको छैन तरपनि हामीले केही सिद्धान्तहरू सिक्न सक्छौँ जुन हाम्रो मरणशील जीवनमा परीक्षाहरूको सामना गर्दा उपयोगी हुन सक्छ ।

अदनको बगैँचामा, आदम र हब्बाको सुखद परिस्थिति थियो—खानाको प्रशस्तता, बगैँचाको अतुलनीय सुन्दरता—सुन्दरताको बगैँचा मात्रै नभई झारपात वा काँडेदार सिउँडी नभएको बगैँचा ।

यद्यपि, बगैँचाको जीवनले उनीहरूको आवश्यक प्रगतिलाई सीमित गरेको थियो भनेर पनि हामीलाई जानकारी छ । त्यो बगैँचा अन्तिम गन्तव्य थिएन तर धेरै मध्ये पहिलो परीक्षण थियो, जसले तिनीहरूलाई पिता र पुत्रको उपस्थितिमा फर्कने अन्तिम गन्तव्यमा प्रमाणित गर्न, तयार गर्न र प्रगति गर्न अनुमति दिने छ ।

बगैँचामा विपक्ष थियो भनेर तपाईंलाई स्मरण हुने छ । लुसिफरलाई आदम र हब्बालाई परीक्षा लिन अनुमति दिइएको थियो । उसले पहिले आदमलाई असल र खराबको ज्ञानको वृक्षको फल खान प्रलोभन दिएको थियो । त्यसबाट नखानू भन्ने आज्ञालाई सम्झँदै, आदमले प्रतिरोध गरे । त्यसपछि धन्य हब्बा आइन्, जसले फल खान छनोट गरिन्, आदमलाई पनि त्यस्तै गर्न मनाइन् ।

पछि, स्वर्गका पिताको योजना पूरा गर्न यो निर्णय आवश्यक थियो भनेर आदम र हब्बाले घोषणा गरे । परन्तु फल खाएर, तिनीहरूले नियम उल्लङ्घन गरेका थिए—पिताबाट सिधै दिइएको नियम । असल र खराबको परिणाम र अपरिहार्य समझ पछि पिता बगैँचामा फर्कनुहुने घोषणा सहितको उहाँको वाणीले तिनीहरूमा पीडामा पारेको हुनु पर्छ । तिनीहरू नग्न थिए भनेर तिनीहरूले महसुस गरे किनकि तिनीहरूले वास्तवमा नै बिना वस्त्रमा, अनभिज्ञताको अवस्थामा जिएका थिए । परन्तु संभवत: त्यो क्षण उनीहरूको नग्नता उजागर हुनु भन्दा पनि तिनीहरूको उल्लङ्घनको पर्दाफास भएकोमा बढी पीडादायी थिए । तिनीहरू रक्षाहीन र कमजोर थिए । तिनीहरू शाब्दिक र लाक्षणिक दुबै रूपमा नग्न थिए ।

सबैभन्दा अवसरवादी, लुसिफरले तिनीहरूको खुला र कमजोर अवस्थाको जानकारी प्राप्त गरेर, तिनीहरूलाई—यस पटक परमेश्वरबाट लुक्न पुनः प्रलोभनमा पार्यो ।

यो प्रलोभन—म यसलाई “दोस्रो प्रलोभन” भन्ने छु—यदि हामी हार मान्यौँ भने सबैभन्दा ठूलो परिणाम ल्याउन सक्ने प्रलोभन हो । निस्सन्देह, परमेश्वरको नियमलाई तोड्ने सबै प्रथम प्रलोभनहरूलाई परित्याग गर्नु उत्तम हुन्छ तर पृथ्वीका विभिन्न प्रकारका प्रथम प्रलोभनहरूबाट सबैले हार मान्ने छन् भनेर हामीलाई जानकारी छ । हाम्रो परिपक्वता र समझमा हामीले प्रगति गर्दै जाँदा, प्रथम प्रलोभनहरूलाई परित्याग गर्ने हाम्रो शक्तिमा निरन्तर सुधार हुँदै जाने छ भनेर हामी आशा गर्छौँ किनकि हामी हाम्रा मुक्तिदाता, येशू ख्रीष्ट जस्तै बन्ने प्रयास गर्छौँ ।

कसैले परमेश्वरबाट लुक्ने प्रयास गर्न सक्छन् किनभने तिनीहरू पत्ता लगाइन वा पर्दाफास गरिन अनि लज्जित वा दोषी महसुस गर्न चाहँदैनन् । यद्यपि, परमेश्वरबाट लुक्नु असम्भव छ भनेर धेरै धर्मशास्त्रहरूले हामीलाई सिकाउँछन् । मैले ती मध्ये केही मात्रै बाँढ्ने छु:

यर्मियालाई परमप्रभुले निम्न प्रश्नहरूद्वारा सिकाउनुहुन्छ: “के कोही गुप्त ठाउँहरूमा लुक्न सक्छ र जहाँ म उसलाई देख्न सक्दिनँ? परमप्रभु भन्नुहुन्छ । के स्वर्ग र पृथ्वी दुबैलाई म भर्दिनँ र?”

अनि अय्यूबलाई सिकाइएको छ:

“किनकि उहाँको दृष्टि मानिसको चालमाथि रहेको हुन्छ र तिनीहरू हिँडेको सबै चालहरू उहाँले देख्नुहुन्छ ।

“त्यहाँ कुनै अन्धकार छैन, न त मृत्युको छाया छ, जहाँ दुष्ट कार्य गर्नेहरूले आफूलाई लुकाउन सक्छन् ।”

भजन रचयिता दाऊदले सबैभन्दा काव्यात्मक रूपमा बताउँछन्:

“हे परमप्रभु, हजुरले मलाई खोज्नुभएको छ र मलाई चिन्नुभएको छ ।

“हजुर मेरो जीवनयापनको तरिका सँग परिचित हुनुहुन्छ, हजुरले टाढाबाट मेरो विचार बुझ्नुहुन्छ । …

“किनकि मेरो जिब्रोमा एउटा पनि शब्द छैन तर, हे परमप्रभु, हजुरले यसलाई पूर्ण रूपमा जान्नुहुन्छ ।” …

“म हजुरको आत्माबाट कहाँ जाऊँ ? अथवा हजुरको उपस्थितिबाट कहाँ भागूँ ?

“यदि म स्वर्गमा उक्लिएँ भने, हजुर त्यहाँ हुनुहुन्छ: यदि मैले नर्कमा मेरो ओछ्यान बनाएँ भने, हेर्नुहोस्, हजुर त्यहाँ हुनुहुन्छ ।”