ख्रीष्टको पुनरागमनको तयारीका लागि सहभागी हुनुहोस्

“यस क्षणको महिमामा” परमेश्वरको अधिराज्य विस्तार र पृथ्वीभरि मन्दिरहरू निर्माण हुँदै गर्दा, परमेश्वरको कार्यमा संलग्न हुन इच्छुक आत्माहरूको आवश्यकतामा वृद्धि हुँदै गएको छ । निःस्वार्थ सेवा गर्नु नै ख्रीष्टको जस्तो शिष्यत्वको सार हो । परन्तु सेवा गर्नु कमै मात्रामा सुविधाजनक हुन्छ । त्यसैले करारहरूको पालना गर्ने तपाईं शिष्यहरूको, साथै हाम्रा प्रिय सुसमाचार प्रचारकहरूको म प्रशंसा गर्छु जसले आफ्ना चाहनाहरू र चुनौतीहरूलाई पन्छाएर उहाँका सन्ततिहरूको सेवा गरेर परमेश्वरको सेवा गर्नुहुन्छ । “[उहाँको सेवा गरेकोमा] तपाईंलाई धार्मिकतामा सम्मान गर्नका लागि परमेश्वर रमाउनु हुन्छ ।” उहाँले प्रतिज्ञा गर्नुहुन्छ, “[तपाईंको] पुरस्कार महान् हुने छ र [तपाईंको] महिमा अनन्त हुने छ ।” जब हामी सेवा गर्नका लागि हुन्छ भन्छौँ, हामी येशू ख्रीष्टलाई हुन्छ भनिरहेका हुन्छौँ । अनि जब हामी ख्रीष्टलाई हुन्छ भन्छौँ, हामी सर्वोत्कृष्ट जीवनलाई हुन्छ भनिरहेका हुन्छौँ ।

कलेजमा केमिकल इन्जिनियरिङ पढ्दै गर्दा र काम गर्दै गर्दा मैले यो सिकेँ । मलाई एकल वार्डको क्रियाकलाप योजनाकारहुन बोलाइएको थियो । यो मेरो दुःस्वप्न बोलावट थियो । तैपनि, मैले स्वीकार गरेँ र सुरुमा यो कठिन थियो । त्यसपछि एक क्रियाकालपमा मैले आइसक्रिम दिएको तरिकाले एउटी सुन्दर केटी मोहित भइन् । मेरो ध्यान आकर्षण गर्ने अपेक्षामा उनी तीन पटकसम्म फर्केर आइन् । हामी प्रेममा पर्‍यौँ र उनले दुई हप्ता पछि मलाई प्रस्ताव गरिन् । सही हो, सम्भवत: यो त्यति छिटो थिएन र म नै प्रस्ताव गर्ने व्यक्ति थिएँ होला तर सत्य यो हो कि यदि मैले त्यो बोलावटलाई अस्वीकार गरेको भए हाइडीलाई भेट्ने सुअवसर गुमाउने विषयलाई सोच्दा पनि म काँप्छु ।

परमेश्वरलाई हाम्रो आवश्यकता भएकोले होइन तर हामीलाई परमेश्वर र उहाँको विशाल आशीर्वादहरू चाहिएकोले हामी परमेश्वरको कार्यमा संलग्न हुन्छौँ । उहाँले प्रतिज्ञा गर्नुहुन्छ, “किनकि, हेर, म तिनीहरू सबैलाई महान् आशीष् सहित आशीर्वाद दिने छु जसले मेरो अङ्गुरको बगैँचामा श्रम गर्दछन् । परमेश्वरको कार्यमा हाम्रो सहभागिताले हामीलाई कसरी आशीष दिन्छ र मुक्तिदातालाई भेट्न तयार हुन सहयोग गर्छ भनेर सिकाउने तीन सिद्धान्तहरू म बाँढ्न चाहन्छु ।

सर्वप्रथम, जब हामी सहभागी हुन्छौँ, हामी बिस्तारै “[हाम्रो] सृष्टिको परिमाण” तर्फ अगाडि बढ्छौँ ।

सृष्टिको अभिलेखमा हामी यो नमूना सिक्छौँ । प्रत्येक दिनको परिश्रम पछि, “यो सही थियो” भन्दै परमेश्वरले प्रगतिलाई स्वीकार गर्नुभयो । उहाँले काम सम्पन्न भयो वा पूरा भयो भनेर भन्नुभएन । परन्तु उहाँले के भन्नुभएको थियो भने प्रगति भएको थियो र परमेश्वरको दृष्टिमा, त्यो सही छ!

बोलावटहरूले व्यक्तिको महत्त्व वा योग्यतालाई निर्धारण वा प्रमाणित गर्दैनन् । बरु, जब हामी परमेश्वरसँग उहाँले सोध्नुहुने तरिकाले परिश्रम गर्छौँ, हामी हाम्रो आफ्नै सृष्टिको परिमाणमा उन्नति गर्छौँ ।

परमेश्वर हाम्रो प्रगतिमा हर्षित हुनुहुन्छ र हामीसँग कार्य गर्न अझै बाँकी भएता पनि हामीले त्यसरी नै हर्षित हुनु पर्छ । कहिलेकाहीँ, हामीसँग बोलावटमा सेवा गर्ने सामर्थ्य वा साधनको अभाव हुन सक्छ । तैपनि, हामी प्रार्थना र धर्मशास्त्र अध्ययन जस्ता अर्थपूर्ण तरिकाहरूद्वारा कार्यमा संलग्न हुन सक्छौँ र हाम्रो गवाहीलाई सुरक्षित राख्न सक्छौँ । हाम्रो स्वर्गका प्रिय पिताले हामीलाई निन्दा गर्नुहुन्न जब हामी इच्छुक तर सेवा गर्न असमर्थ हुन्छौँ ।

दोस्रो, सेवाले हाम्रा घरहरू र चर्चहरूलाई पवित्र स्थानहरूलाई माथि उठाउँछ जहाँ हामी करारयुक्त जीवनको अभ्यास गर्न सक्छौँ ।

उदाहरणका लागि, ख्रीष्टलाई सदैव स्मरण गर्ने हाम्रो करार व्यक्तिगत रूपमा निर्माण गरिएको छ तर यो करार हामीले अरूहरूको सेवा गर्दा पालना गरिन्छ । बोलाहटहरूले हामीलाई “एकअर्काको बोझ बहन … गर्ने अवसरहरू प्रदान गर्छन्, यसरी ख्रीष्टको नियम पूरा हुन्छ” । हामीले परमेश्वरलाई प्रेम गरेको र हाम्रा करारहरू अनुरूप जिउन चाहेको कारण जब हामी सेवा गर्छौँ कुनै समयमा कर्तव्यनिष्ठ र थकावटपूर्ण जस्तो लागेको सेवा आनन्ददायी र परिवर्तनकारी बन्छ ।

विधिहरूले हामीलाई बचाउँदैन किनभने तिनीहरूले स्वर्गका परीक्षण सूची पूरा गर्छन् । बरु, जब हामी यी विधिहरूसँग सम्बन्धित करारहरू अनुरूप जिउँछौँ, हामी परमेश्वरको उपस्थितिमा रहन चाहने व्यक्ति बन्छौँ । यो बुझाइले सेवा गर्ने हिचकिचाहट वा सेवा नगर्ने रुचिलाई परास्त गर्छ । जब हामी परमेश्वरले के अनुमति दिनुहुन्छ भनेर सोध्न छोड्छौँ र परमेश्वरले के चाहनुहुन्छ भनेर सोध्न सुरु गर्छौँ तब येशू ख्रीष्टलाई भेट्ने हाम्रो तयारीको गतिमा अभिवृद्धि हुन्छ ।

तेस्रो, परमेश्वरको कार्यमा सहभागी हुनाले हामीलाई परमेश्वरको अनुग्रहको उपहार प्राप्त गर्न र उहाँको महान् प्रेमको महसुस गर्न सहयोग गर्छ ।

हामीले सेवा गरेबापत आर्थिक प्रतिपूर्ति प्राप्त गर्दैनौँ । बरु, धर्मशास्त्रले सिकाउँछ कि हाम्रो “श्रमका लागि [हामी]ले परमेश्वरको अनुग्रह प्राप्त गर्नु पर्छ, ताकि [हामी] आत्मामा मजबुत हुन सक्छौँ, परमेश्वरको ज्ञान [प्राप्त गर्न] सक्छौँ [र] परमेश्वरबाट शक्ति र अधिकार सहित सिकाउन सक्छौँ ।” त्यो अति नै उत्तम तरिका हो!

परमेश्वरको अनुग्रहका कारण, हाम्रो क्षमता वा असमर्थता बोलावटलाई विस्तार गर्ने वा स्वीकार गर्ने प्रमुख आधार होइन । परमेश्वरले उहाँको कार्यमा सहभागी हुनका लागि उत्तम प्रदर्शन वा असाधारण प्रतिभाको अपेक्षा गर्नुहुन्न । यदि त्यसो हो भने, रानी एस्तरले आफ्नो राष्ट्रलाई बचाउनुहुने थिएन, पत्रुसले प्रारम्भिक चर्चको नेतृत्व गर्नुहुने थिएन र जोसेफ स्मिथ पुनर्स्थापनाको अगमवक्ता हुनुहुने थिएन ।

जब हामी आफ्नो क्षमताभन्दा बाहिरको कार्य गर्नका लागि आस्थामा कार्य गर्छौँ, हाम्रो कमजोरी उजागर हुन्छ । यो कहिल्यै सहज हुँदैन तर “यो [परमेश्वरको] अनुग्रहका कारण, … हामीसँग यी कार्यहरू गर्ने शक्ति छ” भनेर हामीले जान्नु आवश्यक छ ।

हामी परमेश्वरको कार्यमा संलग्न हुँदा धेरै पटक असफल हुने छौँ । परन्तु हाम्रो प्रयासमा, येशू ख्रीष्टले हामीलाई समाउनुहुन्छ । उहाँले हामीलाई हाम्रा असफलताहरू र भयहरूबाट मुक्ति अनुभव गर्न र हामी कदापि पूर्ण हुने छैनौँ भन्ने सोचबाट बिस्तारै उठाउनुहुन्छ । जब हामी हाम्रो सानो तर उत्तम प्रयासलाई समर्पित गर्छौँ परमेश्वरले यसलाई व्यापक बनाउनुहुने छ । जब हामी ख्रीष्टका लागि बलिदान दिन्छौँ, उहाँले हामीलाई पवित्र बनाउनुहुन्छ । यो परमेश्वरको अनुग्रहको परिवर्तनकारी शक्ति हो । जब हामी सेवा गर्छौँ, हामी पिताको अनुग्रहमा विकसित हुन्छौँ जबसम्म हामी “पिताद्वारा माथि उठाइने [येशू ख्रीष्ट]कहाँ खडा हुन” तयार हुँदैनौँ ।

जब म मुक्तिदातासामु खडा हुन्छु तब उहाँले मलाई सोध्नुहुने सबै विषयहरू मलाई थाहा छैन परन्तु सम्भवत: एउटा प्रश्न यो हुने छ, “तिमीले आफूसँग कसलाई ल्यायौ ?” बोलावटहरू स्वर्गका प्रिय पिताबाट पवित्र उपहारहरू हुन् जसले हामीलाई अरूहरूलाई ख्रीष्टमा ल्याउन सहयोग गर्छन् । त्यसकारण म अगुवाहरूलाई र हामी प्रत्येकलाई, अभिप्रायपूर्वक बोलावट नभएकाहरूलाई खोज्न आमन्त्रण गर्छु । ख्रीष्टको पुनरागमनमा तयारी गर्नका लागि सहयोग गर्न परमेश्वरको कार्यमा संलग्न हुन प्रोत्साहन र सहयोग गर्नुहोस् ।

जब जनका बिशपले उहाँलाई भेट्न आउनुभयो र परमप्रभुले उहाँलाई एउटा कार्य गर्न दिनुभएको छ भनेर बताउनुभयो, त्यतिबेला जन चर्चमा सक्रिय हुनुहुन्नथ्यो । उहाँले जनलाई धूमपान छोड्न आमन्त्रण गर्नुभयो । यद्यपि जोनले धेरै पटक छोड्न प्रयास गरिरहनुभएको भए तापनि यस पटक उहाँले आफूलाई सहयोग गरिरहेको अदृश्य शक्ति महसुस गर्नुभयो ।

ठीक तीन हप्ता पछि, किल्ला अध्यक्ष जोनलाई भेट्न आउनुभयो । उहाँले उहाँलाई बिशपरिकमा सेवा गर्न बोलावट गर्नुभयो । जन छक्क पर्नुभयो । उहाँले आफूले भर्खरै धूम्रपान त्यागेको विषय किला अध्यक्षलाई बताउनुभयो । यदि यसको अर्थ उहाँले आइतबार हुने व्यावसायिक फुटबल खेलहरूमा सहभागी हुने उहाँको निरन्तर प्रक्रियालाई त्याग्नु पर्ने थियो भने, सम्भवत: त्यो अत्यधिक माग थियो । किला अध्यक्षको प्रेरित प्रतिक्रिया सरल थियो: “जोन, म तपाईंलाई सोधिरहेको छैन; परमप्रभुले सोध्नुभएको छ ।”

जसको प्रतिउत्तरमा जोनले भन्नुभयो, “ठीक छ, यदि त्यसो हो भने, म सेवा गर्ने छु ।”

सेवा गर्नका लागि गरिएका यी बलिदानहरू उहाँ र उहाँको परिवारका लागि आध्यात्मिक घुम्तीहरू थिए भनेर जोनले मलाई भन्नुभयो ।

हाम्रो मरणशील दृष्टिकोणले असम्भव वा अयोग्य देखिने व्यक्तिहरूलाई बोलावट विस्तार गर्न असफल हुनुमा हामीमा कुनै अन्धविश्वास छ कि भनेर मलाई आश्चर्य लाग्छ । अथवा मुक्तिदाताले असम्भव र अप्रमाणितहरूलाई सेवा गर्ने अवसर दिएर कसरी क्षमता अभिवृद्धि गराउनुहुन्छ भनेर मनन गर्न बेवास्ता गर्दैहामी प्रगतिको सिद्धान्त भन्दा प्रदर्शनको संस्कृतिमा बढी चिन्तित हुन सक्छौँ ।

“प्रत्येक [महिला र] पुरुषलाई [आफ्नो] कर्तव्य सिक्न र कार्य गर्न अनुमति दिनुहोस् भनेर एल्डर डेभिड ए. बेडनारले धर्मशास्त्रीय आदेशको महत्त्व सिकाउनुहुन्छ ।” के हामी यसो गर्छौँ ? जब अगुवाहरू र अभिभावकहरूले अरूहरूलाई सिक्न र आफ्नै लागि कार्य गर्न दिनुहुन्छ, तिनीहरूको उन्नति र प्रगति हुन्छ । आस्थावान् सदस्यहरूलाई दोस्रो बोलावट दिनु सहज तरिका हुन सक्छ परन्तु अझै उत्कृष्ट तरिका भनेको सेवा गर्नका लागि तयार नभएका व्यक्तिहरूलाई सेवा गर्न आमन्त्रण गरेर उहाँहरूलाई सिक्न र वृद्धि हुन दिनु हो ।

यदि ख्रीष्ट शारीरिक रूपमा यहाँ हुनुभएको भए, उहाँले बिरामीहरूलाई भेट्नुहुने थियो, शबाथको शिक्षालयमा सिकाउनुहुने थियो, विक्षिप्त हृदय भएकी युवतीसँग बस्नुहुने थियो र बालबालिकाहरूलाई आशीर्वाद दिनुहुने थियो । उहाँले आफ्नो कार्य गर्न सक्नुहुन्छ । परन्तु हामीलाई कार्य गर्ने र सिक्न दिने यो सिद्धान्त अनुरुप उहाँ जिउनुहुन्छ, त्यसैले उहाँले हामीलाई आफ्नो स्थानमा पठाउनुहुन्छ ।

परमेश्वरको कार्यमा सहभागितासँगै “परमप्रभु [येशू ख्रीष्ट]को प्रतिनिधित्व गर्ने अधिकार, सौभाग्य र उत्तरदायित्व” आउँछ । जब हामी आफैंलाई नभइ ख्रीष्टलाई महिमित पार्न सेवा गर्छौँ, हाम्रो सेवा आनन्ददायी हुन्छ । जब अरूहरूले हाम्रो कक्षा, सभा, सेवा भेट वा क्रियाकिलापहरूमा भाग लिएर हामीलाई सम्झनु भन्दा बढी ख्रीष्टलाई सम्झँदै निस्कनुहुन्छ, कार्य ऊर्जादायक हुन्छ ।

उत्सुकतापूर्वक मुक्तिदाताको प्रतिनिधित्व गर्ने प्रयास गर्दा हामी उहाँ जस्तै बन्छौँ । त्यो पवित्र क्षणका लागि उत्तम तयारी हो जब हामी प्रत्येकले घुँडा टेक्ने छौँ र येशू नै ख्रीष्ट हुनुहुन्छ भनेर स्वीकार गर्ने छौँ, उहाँ हुनुहुन्छ भनेर म गवाही दिन्छु र अध्यक्ष रसल एम्. नेल्सन उहाँको “पृथ्वीका सीमान्तहरूको आवाज” हुनुहुन्छ जसले हामीलाई “आगामी विषयका लागि तयार … गर्न सहयोग गर्नुहुन्छ।” येशू ख्रीष्टको पवित्र नाममा, आमीन ।