مُحبّت — نشانه‌ای از پیرَوی واقعی

یک پیرو، دنبال‌کننده یا شاگردِ شخصِ دیگری است. پیروان «کارآموزانی» هستند که زندگی‌ خود را وقفِ شبیه شدن به معلم‌شان می‌کنند. بنابراین، پیروِ عیسی مسیح بودن، به چیزی بیش از اعتقاد به آموزه‌ها و اصول او اشاره دارد. این حتی فراتر از پذیرفتن اُلوهیتش و پذیرفتن او به عنوان منجی و ضامن خود است، با وجود اهمیتِ حیاتی آنها.

رئیس دَلین اِچ. اُکس توضیح داد: «پیروی از عیسی مسیح، یک تمرینِ گاه‌به‌گاه و تفنّنی نیست. این یک تعهد و روش زندگی مداوم است که باید در همهٔ زمانها و در همه جا راهنمای ما باشد.» پیروی، یک سفرِ آگاهانه است که ما انجام می‌دهیم تا از طریق ایثار سَروَر که کفاره‌اش را پیش می‌آورد و از طریق قدرت توان‌بخش او، تبدیل شویم. مقصدِ واقعیِ پیروی، به‌ معنای واقعی کلمه، شبیه عیسی مسیح شدن است—حتی تا جایی که ما «نگارهٔ او را در چهرهٔ خود» می‌یابیم.

برای اینکه از پیروان سَروَر باشیم، باید هرروز، آگاهانه افکار و رفتارِ او را تقلید کنیم—به عنوان مثال، فرمانبرداری، فروتنی، و صبرش را. وقتی که به تدریج این ویژگی‌ها و صفات را در هویتِ خود می‌گُنجانیم، ما «در الوهیّت [او] شریک و سهیم» می‌شویم. این تقلید از شخصیتِ منجی، در مرکزِ پرستشِ او قرار دارد. همانطور که رئیس نلسون تعلیم داد، «ستایشِ ما از عیسی، به بهترین وجه با تقلید ما از او نشان داده می‌شود.»

از تمام صفات الهی عیسی مسیح که ما باید تقلید کنیم، یکی والاتر و دربرگیرندهٔ بقیه است. آن صفت، مِهر خالصِ او، یا محبّت است. هم مورمونِ پیامبر و هم پولسِ رسول، به ما یادآوری می‌کنند که بدون محبّت، «[ما] هیچ [هستیم].» یا، همانطور که بر پیامبر جوزف اسمیت آشکار شد، بدونِ «محبّت، [ما] هیچ کاری نمی‌توانیم انجام دهیم.»

خودِ منجی، عشق و محبّت را به عنوان نشانه‌ای که به وسیلهٔ آن پیروان واقعی او شناخته می‌شوند را مشخص کرد، وقتی اعلام کرد:

«به شما فرمان تازه‌ای می‌دهم، [که] یكدیگر را دوست بدارید؛ همان‌طور که من شما را دوست داشته‌ام، شما نیز یکدیگر را دوست بدارید.

«اگر نسبت به یكدیگر محبّت داشته باشید، همه خواهند فهمید كه پیروان من هستید.»

محبّت، یک مفهوم غنی است که معنی کردنش می‌تواند دشوار باشد، اما به وسیله‌ٔ کسانی که تحت تأثیر آن قرار می‌گیرند، راحت درک می‌شود. در [کتابچهٔ] مژده‌ام را موعظه کن می‌آموزیم که به «محبّت، مانند ایمان، به عمل می‌انجامد.» در واقع، محبّت می‌تواند به عنوان «عشق در عمل» توصیف شود. این توصیف، بینش عالی در مورد بیانیهٔ خلاصهٔ زندگی منجی فراهم می‌کند — او ««به همه‌جا می‌رفت و کارهای نیک انجام می‌داد.»

به عنوان پیروان عیسی مسیح، ما بایستی به دنبالِ تقلیدِ راهی باشیم که استادمان، مِهر خالصِ خود را به دیگران نشان داد. هرچند منجی، محبّت را از راه‌های گوناگونی تجلّی می‌دهد، من دوست دارم توجه را به سه الگو از محبّتش که در پیروان واقعی او، به وضوح قابلِ مشاهده است، جلب کنم.

اوّل، منجی با دلسوز بودن محبّت را نشان داد. در طول خدمتش در میان نیفایان، همانطور که در کتاب مورمون ثبت شده است، سَروَر از مردم دعوت کرد تا به خانه بازگردند و بر چیزهایی که تعلیم داده بود، تأمل کنند و برای بازگشتش در روز بعد آماده شوند. سپس نگاشته بیان می‌کند:

«آنها اشک [می‌ریختند]، و با استواری به او نگاه [می‌کردند]، گویی آنها از او [می‌خواستند] تا کمی بیشتر با آنها بمانَد.

«و او به آنها گفت: بنگرید، دلم آکنده از دلسوزی برای شما شده است.»

دلسوزی آن قسمتی از محبّت است که به دنبالِ تسکینِ درد و رنج است. سَروَر، سرشار از دلسوزی، بیماران و گرفتاران در میان مردم را شفا داد. بعد از آن، او بچه‌های کوچکشان را، در حالی که فرشتگان از آسمان فرود آمدند و دور آن‌ها حلقه زدند، برکت داد. او این و بسیاری دیگر از اعمالِ لطیف و محبّت‌آمیز را انجام داد چون او «دلش سوخت.»

در حالی که به عنوان یک مُبَشِّرِ جوان در آمریکای جنوبی خدمت می‌کردم، من به همین ترتیب، از دلسوزی یک دوست عزیز بهره‌مند شدم. یک روز، عصر، هنگامی که داشتم با مبشر همراهم به سوی خانهٔ رئیسِ حوزهٔ تبشیر‌یمان رانندگی می‌کردم، مرد جوانی روی دوچرخه‌، ناگهان جلوی وسیله نقلیهٔ من پیچید. این اتفاق آنقدر سریع رخ داد که من نتوانستم از برخورد جلوگیری کنم. به طور غم‌انگیزی، این مرد جوان بر اثر این برخورد، کشته شد. من به خاطرِ از دست دادنِ جانش، بشدت پریشان بودم. وحشت‌زده و در شوک، در حالی که واقعیت هولناک آنچه رخ داده بود بر سرم همچون آواری فروریخت، مرا به زندان بردند و در آنجا حبس کردند. من هرگز بیش از این احساس ترس و تنهایی نکرده بودم. من پر از ناامیدی و ترس بودم که برای باقی زندگی‌ام زندانی خواهم شد.

مُبَشّری به نام ارشد برایان کُچِه‌وِر، از تصادف باخبر شد و دلش به درد آمد. او به زندان آمد و به مأموران پلیس التماس کرد تا اجازه دهند که با من در سلول بماند تا من تنها نباشم. به طور معجزه‌آسایی آن‌ها موافقت کردند. تا به امروز، برای عمل محبت‌آمیزِ این پیرو که با عشق مسیح‌گونه‌اش مرا در سخت‌ترین لحظهٔ زندگی‌ام آرام کرد، تسلی داد و دلگرم کرد، احساس قدردانی عمیقی دارم. دلسوزیِ مهرآمیزِ او، نشانهٔ گویایی از پیروی و شاگردی او بود. همانطور که رئیس نلسون مشاهده کرد، «یکی از ساده‌ترین راه‌ها برای شناسایی پیرو واقعی عیسی مسیح این است که آن شخص چقدر با دیگران مهربانانه [دلسوزانه] رفتار می‌کند.»

نمونهٔ دیگری از اینکه منجی مهرش را نشان می‌دهد، از طریقِ مشاهده و خدمتِ به نیازهای ناگفتهٔ دیگران است. سَروَر، مردی را که برای ۳۸ سال لَنگ بود و کسی را نداشت به او کمک کند، شفا داد و تشویق کرد تا پرهیزکارانه زندگی کند. او، به زنی که گرفتارِ زنا شده بود، به جای محکوم کردن، امید و تسلّی داد. سَروَر، به مرد فلجی که از سقف به پایین فرستاده شد، نه فقط شفای جسم، بلکه بخشش از گناهان را ارائه داد.

وقتی که فراخوانده شدم تا به عنوان اُسقُف خدمت کنم، شش فرزند ما، جلسات عِشای مقدّس را برای همسرم، کریستین، که باید آن‌ها را به تنهایی مدیریت می‌کرد در حالی که من بر سکو می‌نشستم، چالش‌برانگیز می‌ساخت. همانطور که می‌توانید تصور کنید، فرزندان ما اغلب زیاد مؤدب و آرام نبودند. دو عضوِ بخشِ ما، جان و دِبی بِنیچ، در حالی که متوجّۀ وضعیت همسرم شدند، برای کمک به او در هر یکشنبه، شروع به نشستن در کنار او کردند. مهربانی آن‌ها برای سال‌ها ادامه داشت، و آن‌ها مادربزرگ و پدربزرگ خانوادهٔ ما شدند. مانندِ سَروَر، این پیروان متوجه آن نیاز ناگفته شده بودند و با عشق عمل کردند—نشانه‌ای برجسته از پیرویِ آن‌ها.

در آخر، عشقِ کامل منجی، بر توانمند‌سازیِ برآورده کردنِ پتانسیل الهی همهٔ فرزندان خدا تمرکز دارد، تا ما بتوانیم «از رستگاری او و قدرت [ضمانتش] بهره‌مند [شویم].» در حالی که ما بیشتر شبیه استادمان می‌شویم، آرزوی ما برای کمک کردن به برادران و خواهران‌مان در امتداد مسیر پیمان، طبیعتاً افزایش خواهد یافت.

برای مثال، می‌توانیم کسانی که حس می‌کنند به آن‌ها توهین شده یا تنها هستند را حمایت کنیم و با آن‌ها دوست شویم، به کسانی که در جمعِ کلیسایی ما جدید هستند، کمک کنیم تا حس کنند خوش‌آمدند یا اینکه دوستان را دعوت کنیم تا با ما در جلسات عِشای مقدّس پرستش کنند—شاید همین عید پاک آینده. اگر ما آگاهانه و با دعا به دنبال کمک آسمان باشیم تا چشم‌هایی برای دیدن و قلبی برای احساس کردن، آنطور که عیسی مسیح، آن‌ها را می‌بیند و برای آن‌ها حس می‌کند، داشته باشیم، راه‌های بیشماری برای تشویق و یاری رساندن به دیگران در مسیرِ تحوّل‌شان وجود دارد.

کمک کردن به دیگران در امتداد مسیر پیمان، می‌تواند شکل یک عملِ خدمت غیرمعمول به خود گیرد. به عنوان مثال، در طیِ مأموریتِ فعلی‌ام در فیلیپین، من از خانوادهٔ آگاماتا آگاه شدم. آن‌ها در سال ۲۰۲۳ تعمید شدند و بعد مشتاقانه یک تاریخ برای پیوند شدن به عنوان یک خانواده، در معبدِ اوردانتا، فیلیپین، تعیین کردند. اما درست قبل از وقت ملاقات‌ این خانواده، چندین طوفان حارّه‌ای، به منطقه اصابت کرد. برادر آگاماتا که یک شالی‌کار است، قادر نبود محصولاتش را در این طوفان‌های تند بکارد. وقتی این طوفان‌های شدید بالاخره تمام شدند، لازم بود که او برنج را در حالی که زمین با آب خیس شده بود، به سرعت بکارد—شرایطی ایدِه‌ال برای کاشت. متأسفانه، سفرِ معبد باید به تعویق انداخته می‌شد.

دو پیرو، ارشد و خواهر کائولان، همراه با سه مُبَشّرِ خدماتی جوان، از چالش خانوادهٔ آگاماتا مطلع شدند و با وجود عدم تجربهٔ کشاورزی، پیشنهاد کمک کردند. با کار کردن زیر آفتاب سوزان، آن‌ها در کاشتنِ جوانه‌ها کمک کردند، که این کار به خانوادهٔ آگاماتا اجازه داد تا کارشان را تکمیل کنند و در پیوند معبد برنامه‌ریزی شدهٔ خود شرکت کنند. ارشد کَئولان، مشاهده کرد که «چهره‌های [خانوادهٔ آگاماتا]، وقتی آن‌ها را در لباس سفیدشان، در خانهٔ سَروَر دیدیم، می‌درخشید. شادی که ما از خدمت به آن یک نفر احساس کردیم، بی‌نظیر است.

خانوادهٔ آگاماتا، اکنون از برکاتِ غنی ناشی از پیوند یافتن به عنوان یک خانوادهٔ جاوید، لذت می‌برند، چون چند پیرو همراه که سرشار از محبّت شده بودند—و این نشانه‌ای از پیروی آن‌هاست—مصمّم بودند تا به برادران و خواهران خود در امتداد مسیر پیمان کمک کنند.

برادران و خواهران، پیرویِ عیسی مسیح، تنها راه به دست آوردنِ شادیِ پایدار است. این مسیری است مملو از اعمال آگاهانه و هدفمندِ عشق به دیگران. ضمنِ اینکه مسیرِ پیرَوی ممکن است دشوار و چالش‌برانگیز باشد، و در حالی که ممکن است بعضی اوقات با [مشکل] دست‌و‌پنجه نرم کنیم و ناکام بمانیم، می‌توانیم تسلّی یابیم از اینکه خدا متوجۀ ما است و مشتاق است که هر بار که ما تلاش می‌کنیم، کمک‌مان کند. اَشعَیا به ما یادآوری می‌کند که «خدا، [ما] را تقویت [می‌کند] و [می‌گوید] … نترس؛ من با تو هستم.»

با داشتنِ این اطمینان خاطر در ذهن خود، من خالصانه دعا می‌کنم، باشد که ما دعوت رئیس نلسون را برای اولویت دادن به پیروی خود، دنبال کنیم. باشد که ما «با تمام نیروی قلبی خود برپدر دعا کنیم» تا «که آکنده از این مهر [شویم]، که او به همۀ کسانی که پیروان راستین پسرش عیسی مسیح هستند عطا کرده است؛ … که هنگامی که او پدیدار خواهد شد ما مانند او باشیم،» زیرا ما یک نشانه‌ از پیروی واقعی حمل خواهیم کرد، که «محبّت … مِهر خالصِ عیسی» است.

من گواهی می‌دهم که عیسی مسیح منجی زنده، پرجلال، ضامن و رهاننده، سرمشق و الگو و دوست ماست. به نام عیسی مسیح، آمین.