نظام هدایت آسمانی ما

در اعلامیهٔ خانواده می‌خوانیم که «هر یک [از ما] یک پسر یا دختر محبوب و روحی والدین آسمانی است، و از این لحاظ، یکایک [ما] سرشت و فرجامی یزدانی [داریم]. … در دنیای پیش از تولّد، پسران و دختران روحی، خدا را به عنوان پدر جاویدان خود می‌شناختند و پرستش می‌کردند و برنامۀ او را پذیرفتند که با آن، فرزندانش می‌توانستند بدن فیزیکی به دست آورند و تجربۀ زمینی کسب کنند تا به سوی کمال پیشرفت کنند و در نهایت سرنوشت یزدانی خود را به عنوان وارثان زندگی جاوید درک کنند.»

عیسی مسیح قبل از تولّدش در زندگی فانی، بر موسی ظاهر شد و از طرف پدر، با او صحبت کرد. او به موسی گفت که کار بزرگی برایش دارد که باید انجام دهد. در آن جلسه، سَروَر چندین بار او را «پسرم» نامید.

پس از آن تجربه، شیطان او را وسوسه کرد و گفت، «موسی، پسر انسان، مرا بپرست.»

موسی با به یاد آوردنِ طبیعت یزدانی‌اش، به وسوسه پاسخ داد، گفتا، «تو کیستی؟ زیرا بنگر، من پسری از خدا هستم.» حقیقت، موسی را از حملۀ دشمن (شیطان) آزاد کرد.

برادران و خواهران، چنگال‌های میرایی واقعی هستند. آنها اغلب وسوسه‌انگیز، امّا تنها به دنبال یک هدف هستند: بیرون کشیدن ما از جریان آب‌های زنده که به پدر و زندگی جاوید منتهی می‌شود.

من می‌دانم که چنگال‌های میرایی می‌توانند چقدر واقعی باشند. یک یکشنبه، به عنوان یک نوکیش، در حال درس دادن در کلاس کشیشی بودم که گفتگوی ناراحت‌کننده‌ای درگرفت. من برای به پایان رساندن درسم در کشمکش بودم. من رنجیدم و احساس کردم که قربانی هستم. بدون گفتن یک کلمه، به سمت درب خروج رفتم، با این فکر که برای مدتی به کلیسا برنمی‌گردم.

در همان لحظه، یک دارندۀ اقتدارِ کشیشیِ نگران در برابر من ایستاد. او با محبت از من دعوت کرد تا بر مسیح تمرکز کنم و نه بر موقعیتی که ما در کلاس تجربه کرده بودیم. با نگاهی به عقب و به تجربه‌ای که با او داشتم، او با من به اشتراک گذاشت که صدایی شنید که به او گفت: «به دنبال او برو؛ او برای من مهم است.»

دوستان عزیزم، ما همه برای او مهم هستیم. رئیس نلسون تعلیم داد، «به دلیل پیمانی که با خدا بسته‌ایم، او هرگز از تلاش خود برای کمک به ما خسته نخواهد شد و ما هرگز قادر به لبریز کردن کاسۀ صبر مهر آمیزش نسبت به خودمان نخواهیم بود.» طبیعت یزدانی و رابطه پیمانی ما با خدا مستحق دریافت کمک یزدانی است.

همانطور که ماهی آزاد نیاز دارد که در اقیانوس تغذیه کند تا رشد کند، ما نیز باید خود را از نظر روحی تغذیه کنیم تا از مرگ براثرِ سوءتغذیه روحی جلوگیری کنیم. در فهرست معنوی ما، دعا، نوشته‌های مقدّس، معبد، و حضور منظّم در جلسات (روز) یکشنبه حیاتی هستند.

در نوامبر ۱۹۵۶، ریکاردو گارسیا در شیلی وارد آب‌های تعمید شد و اوّلین عضو کلیسا در کشور من شد. درست یک روز قبل از مرگش، او در برابر خانواده و دوستانش اعلام کرد: «چندین سال پیش، مُبَشِّران از من دعوت کردند تا همراه با خانواده‌ام خوشحال باشم. من فرد شادی هستم. در شیلی، به همه بگویید که مژده، شادی است.»

ریکاردو پس از اینکه با مژدۀ عیسی مسیح تغذیه شد، تمام زندگی خود را با عشق وقف خدمت به خدا و همسایه‌اش کرد. نمونۀ رفتاری او در پیروی [از عیسی مسیح]، نسل‌های بسیاری را برکت داده است، از جمله مرا. پیامبر جوزف اسمیت آموزش داد که «مردی مملو از عشق خدا، تنها با برکت دادن به خانواده‌اش راضی نیست، بلکه در تمام جهان پیش می‌رود، و آرزومندِ برکت دادن به تمام نژاد بشر است.»

تمایل به بازگشت به خانۀ آسمانی‌مان در اعماق درونِ هر یک از ما وجود دارد، و عیسی مسیح نظام هدایت آسمانی ماست. او آن راه است. ایثار او که کفّاره‌اش را پیش می‌آورد، بستن پیمان‌های مقدّس با خدا را برای ما ممکن می‌کند. پس از اینکه پیمان‌ها را می‌بندیم، گاهی خودمان در برابر جریان [آب] شنا خواهیم کرد. خطر، ناامیدی، وسوسه و رنج، ایمان و قدرت روحانی ما را آزمایش خواهد کرد. کمک بخواهید. عیسی مسیح همیشه درک می‌کند و مشتاق است که بارهای ما را [با ما] بر دوش بگیرد.

به یاد داشته باشید که او به عنوان «مردی غمگین و آشنا با اندوه» شناخته می‌شود. منجی تعلیم داد: «در جهان رنج و زحمت خواهید داشت. ولی شجاع باشید، من بر دنیا چیره شده‌ام.» ایثار او که کفّاره‌اش را پیش می‌آورد اجازه می‌دهد تا گناهان ما بخشیده شوند، تا جایی که او دیگر آنها را به یاد نمی‌آورد.

ما گناهان خود را به عنوان بخشی از یادگیری زندگی فانی خود به طور کامل فراموش نمی‌کنیم تا به یاد داشته باشیم که آنها را تکرار نکنیم. در عوض، ما هنگامی که هر یکشنبه، عِشای مقدّس را در کلیسا بر می‌گیریم، او را به یاد خواهیم آورد. این آیین، یک بخش اساسی از پرستش و رشد روحانی است. شادی زمانی می‌آید که ما درک کنیم که این فقط یک روز [مثل روزهای]دیگر [هفته] نیست. «سبت برای انسان به وجود آمد» به نیّتِ دادنِ آرامش از جهان و تجدیدِ جسم و روحمان.

ما همچنین وقتی به معبد — خانۀ سَروَر — می‌رویم، او را به یاد می‌آوریم. معابد به ما دانش عمیق‌تر از عیسی مسیح به عنوان مرکز پیمانی که ما را به زندگی جاوید هدایت می‌کند، می‌دهد، «بزرگترینِ … همۀ هدیه‌های خدا.»

حضور در معبد به من تسلّی و امید زیادی به سرنوشت جاویدمان داده است. من ارتباط آسمانی با افراد را در هر دو طرف پرده تجربه کرده‌ام. من معجزات شفابخشی را در زندگی فرزندان خردسالم دیده‌ام، که دو تا از آنها با بیماری‌های غیر قابل مشاهده‌ای زندگی می‌کنند که نیاز به مراقبت روزانه، برای تمام طول این زندگی دارند.

هنگامی که ما برنامۀ شادمانی را به اشتراک می‌گذاریم، خانوادۀ ما شادمانی می‌کند. فرزندانم به هیجان می‌آیند وقتی می‌شنوند که به خاطر عیسی مسیح، «رنج‌هایشان تنها یک لحظۀ کوچک خواهد بود.» ما فرزندانمان را عمیقا دوست داریم، و می‌دانیم که روزی، همانطور که رئیس جفری آر. هالند آموزش داد، آنها «در برابر ما با شکوه و عظیم، به طرز خیره‌کننده‌ای کامل در بدن و ذهن، خواهند ایستاد.» پیمان‌های‌مان، ما را به خدا نزدیک‌تر می‌کنند تا غیر‌ممکن را ممکن سازند، و هر فضای تاریکی و شک را با نور و آرامش پر کنند.

به خاطر عیسی مسیح، امید و دلایل خوبی برای ادامۀ دوست داشتن، دعا و حمایت از کسانی که به آنها اهمیت می‌دهیم، وجود دارد.

من می‌دانم که او ذی‌حیات است. او ما را می‌شناسد و ما را دوست دارد. او راه، زندگی و امید دنیاست.

من امروز از همه‌مان دعوت می‌کنم که مرکزِ زندگی خود را بر عیسی مسیح و آموزش‌های او قرار دهیم. انجام این کار به ما کمک می‌کند تا از چنگال‌های وسوسه، توهین، و خودترحمی اجتناب کنیم. ما مانند معابد — مقدّس، محکم و استوار — خواهیم ایستاد. ما از طوفان‌ها عبور خواهیم کرد، و به خانه خواهیم رسید، تا پایان پایداری کرده و تا پایان شادمانی خواهیم کرد. به نام عیسی مسیح، آمین.