اقتدار الهی، پسران نوجوانِ برجسته و اثرگذار
من تا ابد سپاسگزارم که دارندگان کشیشی هارونی، با قدرتها، آیینها و وظایف آن، به همه ما برکت میدهند.
از ارشد اندرسن، برای آن بیان شگفتانگیز از قدرت کشیشی و قدرت کفاره منجی سپاسگزارم.
یک صبح یکشنبه در ماه ژانویه، وقتی در جلسه عشای مقدس نشسته بودم، بیش از دوازده پسر نوجوان به منصب کشیشی هارونی ارتقاء یافته، تایید و حمایت شدند. احساس کردم دنیا، زیر پایمان در حال تغییر است.
ناگهان متوجه این شدم که در سراسر جهان، از یک منطقهٔ زمانی به منطقهٔ زمانی دیگر، در جلسات عشای مقدسی مشابه به آن جلسه، دهها هزار خادم، آموزگار و کشیش در حال تایید—مانند دوست رئیس هالند، ایستون،—حمایت شدن هستند تا به خدمت کشیشی مادامالعمری منصوب شوند که گسترهٔ وسعت آن سراسر اسرائیل گردآوری شده را در بر میگیرد.
هر ژانویه، بر سر حدود ۱۰۰,۰۰۰ پسر نوجوان دستها نهاده میشود، و آنها را از طریق آیین، به خط روشنی از اقتدار متصل میکند که از دوران احیاء (کلیسا) به جوزف و الیور، تا یحیی تعمیددهنده و عیسی مسیح بازمیگردد.
کلیسای ما همیشه احساسات را به شکل بزرگ یا نمایشی نشان نمیدهد. اینجا، ما [آنرا] کماهمیت جلوه میدهیم.
اما با این حال، با دیدن این رعد و برق رعدآسای دارندگان کشیشی تازه منصوب شده در سرتاسر زمین، به این فکر کردم که—به نوعی به سبک «کلیسای شادی»—آیا نباید آن را از پشت بامها فریاد زد. «امروز،» فکر کردم، «باید شیپورها و سنجهای کوبنده و فشفشه و آتشبازیای وجود داشته باشد.» شاید باید رژههایی وجود داشته باشد!»
با داشتن درکی از قدرت خدا آنگونه که براستی هست، ما شاهد برهم خوردن الگوهای این جهان توسط اقتدار خداییای بودیم که زمین از آن پر شده است.
این انتصابها، این پسران نوجوان را به سوی عمری سرشار از خدمت روانه میکند، چرا که آنها خود را در موقعیتهایی خواهند یافت و در شرایطی قرار خواهند گرفت که حضورشان، دعاهایشان و کشیشی که از خدا دارند، عمیقاً مهم و تأثیرگذار خواهد بود.
این واکنش زنجیرهای نظارتشده با یک فرشته خدمتگزار که از سوی خدا فرستاده شده بود، آغاز شد. یحیی تعمیددهندهٔ رستاخیز شده به جوزف و الیور پدیدار گشته، دستانش را بر سر آنها نهاده و گفت، «بر شما همکاران خدمتگزارم، به نام مسیح من کشیشی هارونی را واگذار میکنم، که کلیدهای خدمت فرشتگان، و مُژدۀ توبه، و تعمید با زیر آب رفتن برای آمرزش از گناهان را دارد» (اصول و پیمانها ۱۳: ۱).
یحیی این اقتدار را از پسِ برادرِ موسی و کشیش همراهش، «کشیشی هارونی» خواند. در زمانهای باستان، دارندگان این کشیشی هارونی موظف بودند که آموزش دهند و در انجام آیینها کمک کنند—آیینهایی که بر شاگردی مسیح موعود، سَروَر عیسی مسیح، تمرکز داشت.(اعداد ۳۳: ۱۰).
کتاب اعداد بهطور صریح وظیفه رسیدگی به ظروف مربوط به آیینها را به دارندگان کشیشی هارونی واگذار میکند. «تنها هارون و پسرانش را به وظیفهٔ کهانت [کشیشی] بگمار … وظیفهٔ ایشان … میز نان مقدّس … و ظروفی که کاهنان در مکان مقدّس از آنها استفاده میکردند» (اعداد ۳: ۱۰، ۳۱).
آیین قربانی حیوانات در عهد عتیق با زندگی و کفّارهٔ منجی تحقق یافته و جایگزین شد. آن آیین کهن با آیینی جایگزین شد که اکنون آن را عشای ربانیِ مقدّس سَروَر میخوانیم.
سَروَر به دارندگان امروزی کشیشی هارونی همان وظایفی را سپرده است که در باستان انجام میدادند: آموزش دادن و اجرای آیینها—همه برای اینکه کفاره او را به ما یادآوری کنند.
وقتی خادمان، آموزگاران، و کشیشان در برگزاری عشای مقدّس کمک میکنند، آنها همچون دیگران از برکات آن بهرهمند میشوند: با وفادار ماندن به پیمانی که هنگام برگرفتن از نان و آب بهطور فردی میبندند. اما با انجام دادن این وظایف مقدّس، آنها درباره مسئولیتهای کشیشی خود نیز بیشتر میآموزند.
کشیشی هارونی به عنوان کشیشی پیشنیاز خوانده میشود، شاید بخشی از آن به این دلیل است که آیینهای آن به آنها این امکان را میدهد تا سنگینی مسئولیت و شادی خدمت در انجام وظیفه به سَروَر را تجربه کنند، و آنها را برای خدمتهای آیندهٔ کشیشی آماده میسازد، شاید زمانی که برای خدمت به روشهایی غیرقابل پیشبینی—همچون وقتی امیدها و رویاها، و حتی زندگی و مرگ، در توازنی پرمخاطره قرار دارند، به بیان برکات الهامیافته فراخوانده شوند.
چنین انتظارات جدی مستلزم آمادگی جدی است.
کتاب اصول و پیمانها توضیح میدهد که خادمان و آموزگاران «بایستی هشدار دهند، تفسیر کنند، نصیحت کنند، و آموزش دهند، و همه را به آمدن به سوی مسیح دعوت کنند» (اصول و پیمانها ۲۰: ۵۹). علاوه بر این فرصتها، کشیشان «بایستی موعظه کنند … و تعمید دهند» (اصول و پیمانها ۲۰: ۵۰).
تمامی اینها به نظر زیاد میآید، اما این امور در دنیای واقعی، به طور طبیعی و در سراسر جهان اتفاق میافتد.
اسقفی این وظایف را به رئیس جدید خادمان آموزش داد. ریاست نوجوانان شروع به صحبت درباره این کردند که این وظایف ممکن است در مجمع و بخش آنها چگونه به نظر برسد. آنها تصمیم گرفتند که باید شروع به دیدار از اعضای مسنتر بخش کنند تا ببینند آنها به چه چیزی نیاز دارند و سپس آن کار را برایشان انجام دهند.
در میان کسانی که به آنها خدمت میکردند، همسایهای خشن، اغلب ناسزاگو، و گاهی کینه توز به نام آلن وجود داشت. همسر آلن، وَندا، عضو کلیسا شده بود، اما آلن، به قول معروف، فردی مشکلساز (بدقلق) بود.
با این حال، خادمان به کار خود ادامه دادند، در حالی که برف پارو میکردند و زبالهها را بیرون میبردند، با طنز توهینهای او را نادیده میگرفتند. تنفر داشتن از خاپمان میتواند سخت باشد، و آلن هم نهایتاً شروع به دوست داشتن آنها کرد. در مقطعی، آنها او را به کلیسا دعوت کردند.
او پاسخ داد: «من کلیسا را دوست ندارم.»
آنها گفتند: «خُب، تو ما را دوست داری.» «پس با ما بیا. اگه بخوای، میتونی فقط به جلسه مجمع ما بیای.»
و با تایید اسقف، او آمد—و همچنان به آمدن ادامه داد.
خادمان آموزگار شدند، و همانطور که به خدمت به او ادامه دادند، او به آنها آموخت که چگونه ماشینها را تعمیر کنند و چیزهایی بسازند. تا زمانی که آموزگاران به کشیشان تبدیل شدند، آلن آنها را «پسران من» صدا میزد.
آنها حالا در حال آمادگی برای رفتن به ماموریت تبشیری بودند و از او پرسیدند که آیا میتوانند درسهای بشارتی را با او تمرین کنند. او قسم خورد که هیچگاه گوش نخواهد داد و هیچگاه ایمان نخواهد آورد، اما بله، میتوانند در خانهاش تمرین کنند.
سپس آلن بیمار شد. و [دل] او نرم شده بود.
یک روز، در جلسه مجمع، او با محبت و به ملایمت از آنها خواست که برای ترک سیگارش دعا کنند، بنابراین آنها دعا کردند. اما سپس او را تا خانه تعقیب کردند و تمام انبارهای تنباکوی او را مصادره کردند.
وقتی سلامتی رو به زوال آلن او را به بیمارستانها و مراکز توانبخشی بُرد، «پسران آلن» به او خدمت میکردند، به آرامی قدرتهای کشیشی و محبتی بیریا را بر او میافشاندند.(رجوع کنید به اصول و پیمانها ۱۲۱: ۴۱).
معجزه ادامه یافت وقتی آلن درخواست کرد تا تعمید یابد—اما قبل از اینکه این بتواند اتفاق بیفتد از دنیا رفت. به درخواست او، خادمانِ کشیش شدهاش، تابوت او را حمل کردند و سخنرانان مراسم خاکسپاری او بودند، جایی که آنها—به شایستگی—هشدار دادند، تفسیر کردند، نصیحت کردند، آموزش دادند و همه را به آمدن به سوی مسیح دعوت کردند.
بعدها، در معبد، این یکی از «پسران آلن» بود که رئیس پیشین مجمع خادمان را به نیابت از آلن تعمید داد.
هر چیزی که یحیی تعمیددهنده گفته بود انجام دهند، آنها انجام دادند. کاری که آنها انجام دادند کاری است که خادمان، آموزگاران و کشیشان در سرتاسر این کلیسا و در سرتاسر جهان انجام میدهند.
یکی از کارهایی که دارندگان کشیشی هارونی موظف به انجام آن هستند، آیین عشای مقدّس را در بر میگیرد.
سال گذشته، من با یک اسقف الهامبخش و همسرش آشنا شدم. اخیراً، در یک صبح شنبه که به تعمید پسرشان میرفتند، آنها از از دست دادنِ ناگهانی و تراژیکِ دخترِ دو سالهٔ عزیزشان رنج میبردند.
صبح روز بعد، جمع اعضای کلیسایی آنها برای جلسه عشای مقدس پر از محبت و همدردی گرد آمدند، که همچنین از، از دست دادن این دختر کوچک بینقص در سوگ بودند. هیچکس انتظار نداشت که خانواده اسقف آن صبح در کلیسا حضور داشته باشند، اما چند دقیقه قبل از شروع جلسه، آنها به آرامی وارد شدند.
اسقف به سکو رفته، و از جایگاه همیشگی خود بین مشاورانش رد شده، و به جای آنکه بین مشاورانش بنشیند، بین کشیشانش برسر میز عشای مقدس نشست.
در آن شب دردناک و بیخوابی که در جستجوی درک و آرامش بود، او احساس قویای از اینکه خانوادهاش بیشترین به چه چیزی نیاز دارند—و اینکه وتدش بیشتر به چه چیزی نیاز دارد، دریافت کرد. این بود که صدای اسقف خود، رئیس کشیشی هارونی وتدش، پدر غمگینشان را بشنوند که وعدههای پیمان کفاره خون او را اعلام میکند.
بنابراین، در زمان مقرر، او با آن کشیشان زانو زد و با پدر آسمانیاش سخن گفت. با احساسات عمیق و تاثربرانگیز آن لحظه، او برخی از قدرتمندترین کلمات را که هر کسی در این زندگی اجازه دارد به زبان بیاورد، بر زبان آورد.
کلماتی با پیامدهای ابدی.
کلماتی از آیین.
کلماتی از پیمان.
دستورالعملی که ما را به اهداف واقعی این زندگی—و به شگفتانگیزترین نتایج برنامهٔ پدر آسمانی برای ما متصل میکند.
آیا میتوانید تصور کنید که جماعت کلیسایی چه چیزی در آن نیایشگاه شنید—در کلماتی که ما هر یکشنبه در نیایشگاههایمان میشنویم؟
«ای خدا، پدر جاویدان، ما بنام پسر تو، عیسی مسیح، از تو می خواهیم، تا این نان را بر روان همۀ کسانی که از آن میل می کنند برکت و تقدیس دهی؛ که آنها به یاد بدنِ پسرِ تو آن را بخورند، و نزد تو گُواهی دهند، ای خدا، پدر جاویدان، که آنها خواستارند نام پسر تو را بر خود بگیرند، و همواره او را به یاد آورند، و فرمان هایی که او به آنها داده است را نگه دارند، که آنها همواره روحش را همراه خود داشته باشند. آمین» (اصول و پیمانها ۲۰: ۷۷.)
ای خدا، پدر جاویدان، ما بنام پسر تو، عیسی مسیح، از تو می خواهیم، تا این آب را بر روان همۀ کسانی که از آن می نوشند برکت و تقدیس دهی؛ که آنها این را به یاد خونِ پسر تو، که برای آنها ریخته شد، انجام دهند؛ که آنها نزد تو گُواهی دهند، ای خدا، پدر جاویدان، که آنها همواره او را به یاد آورند، که آنها روحش را همراه خود داشته باشند. آمین» (اصول و پیمانها ۲۰: ۷۹).
این پدر و مادر نیکو گواهی میدهند که این وعده تحقق یافته است. آنها در واقع، در تسلی ابدی خود، «روحش را همراه خود دارند.»
من تا ابد شکرگزار هستم که دارندگان کشیشی هارونی، با قدرتها، آیینها و وظایف آن، از طریق کلیدهای «خدمت فرشتگان، و مُژدۀ توبه، و تعمید با زیر آب رفتن برای آمرزش از گناهان» به همهٔ ما برکت میدهند (اصول و پیمانها ۱۳: ۱). به نام عیسی مسیح، آمین.