کمک‌های یزدانی برای زندگی فانی

از طریق پیامبر جوزف اسمیت، سَروَر چند چیز در مورد زندگیِ پیش از این زندگی زمینیِ بر ما آشکار کرد. در آنجا، ما به عنوان فرزندان روحی خدا وجود داشتیم. از آنجا که خدا خواستار کمک به فرزندانش برای پیشرفت است، تصمیم گرفت یک کرۀ خاکی را ایجاد کند که بتوانیم بدنی را دریافت کنیم، از طریق تجربه یاد بگیریم، صفات یزدانی را پرورش دهیم، و ثابت شود که آیا ما فرمان‌های خدا را به انجام می‌رسانیم. آنهایی که واجد شرایط بودند «بر آنان … برای همیشه و همیشه شکوه افزوده خواهد گشت» (ابراهیم ۳: ۲۶).

برای ایجاد شرایط این برنامه یزدانی، خدا پسر یگانه زادۀ خود را انتخاب کرد تا منجی ما باشد. لوسیفِر که جایگزین پیشنهادی‌اش اختیار آدمی را نابود می‌کرد، شیطان شد و «به زمین انداخته شد.» به زمین رانده و از امتیاز زندگی فانی انکار شده، به شیطان اجازه داده شد تا «انسان‌ها را بفریبد و بی‌بصیرت گرداند و تا آنها را در بند خواست خویش کِشَد، حتی به هر تعدادی که [به‌ خدا] گوش فرا ندهند» (موسی ۴: ۴).

برای برنامۀ بزرگ خدا برای رشد دنیوی فرزندانش ضروری بود که آنها «تضاد در همۀ چیزها» را تجربه کنند (۲ نیفای ۲: ۱۱). درست همانطور که ماهیچه‌های جسمانی انسان بدون زور علیه قانون جاذبه نمی‌توانند توسعه یا حفظ شوند، بنابراین رشد فانی مستلزم آن است که ما در برابر وسوسه‌های شیطان و سایر تضادهای دنیوی تلاش کنیم. برای رشد روحانی، الزامِ انتخاب بین خیر و شرّ، اهمیت فراوانی دارد. آنهایی که خیر را انتخاب می‌کنند به سوی سرنوشت جاویدان خود پیشرفت خواهند کرد. آنهایی که شرّ را برمی‌گزینند — همان گونه که همه در وسوسه‌های مختلف زندگی فانی این کار را انجام می‌دهند — به کمک برای نجات نیاز دارند، که خدایی مهربان برای فراهم کردن آن، کمکی طراحی کرده است.

تا کنون، قوی‌ترین کمک دنیوی خدا، تدارک یک منجی، عیسی مسیح، بود که باید زجر می‌کشید تا بهای آن را پرداخت کند و برای گناهانی که برای آن‌ها توبه شده، بخشش فراهم کند. آن کفارۀ رحیم و با شکوه توضیح می‌دهد که چرا ایمان به سَروَر، عیسی مسیح اوّلین اصل مژده است. کفارّۀ او «رستاخیز مردگان را پیش می‌آورد»( آلما ۴۲: ۲۳)، و آن «برای گناهان جهان کفاره می‌دهد» ( آلما ۳۴: ۸)، تمام گناهانی که از آنها توبه کرده‌ایم را پاک می‌سازد و به منجی‌مان قدرت می‌بخشد تا در ضعف‌ها و ناتوانی‌های دنیوی‌مان ما را یاری دهد.

فراتر از آن پاک کردنِ شکوهمند از گناهانی که مرتکب شده و بخشیده شده‌اند، برنامۀ پدر آسمانیِ مهربان، هدایای بسیار دیگری را برای محافظت از ما فراهم می‌کند، از جمله محافظت از ما در برابر گناه قبل از ارتکاب به آن. زندگی فانی ما همیشه با یک پدر و یک مادر آغاز می‌شود. در حالت ایده‌آل، هر دو، با هدایای متفاوتی برای هدایتِ رشد ما، وجود دارند. اگر نه، غیبت آنها بخشی از تضادی است که ما باید بر آن غلبه کنیم.

برنامۀ پدر آسمانی ما کمک‌های دیگری را برای هدایت ما از طریق مسیرهای زندگی فانی فراهم می‌کند. من از چهار مورد صحبت خواهم کرد. لطفاْ عدد چهار را برای من قطعی در نظر نگیرید، زیرا این کمک‌ها با هم تداخل دارند. بعلاوه، حمایت‌های رحمت‌آمیز دیگری علاوه بر اینها نیز وجود دارند.

اوّل، من از نور یا روح مسیح صحبت می‌کنم. مورونی، در آموزه‌های بزرگ خود در کتاب مورونی، از پدرش نقل می‌کند که «روح مسیح به هر آدمی داده شده است، که او نیکی را از پلیدی بازشناسَد» (مورونی ۷: ۱۶). ما همین آموزش را در وحی‌های مُدِرن می‌خوانیم.

«و روح به هر انسانی که به این جهان می‌آید نور می‌دهد؛ و روح، هر انسانی را در کُل جهان، که صدای روح را بگوش دل می‌پذیرد، روشن می‌کند» (اصول و پیمان‌ها ۸۴: ۴۶).

«زیرا روح من به سوی جهان پیش فرستاده شده است تا فروتنان و پشیمان‌ها را روشن کند، و به محکوم کردن بی‌دینان» (اصول و پیمان‌ها ۱۳۶: ۳۳).

رئیس جوزف فیلدینگ اسمیت این نوشته‌های مقدس را توضیح می‌دهد: «سَروَر آدمیان را (هنگامی که آنها در این جهان متولّد می‌شوند) عاجز، سرگردان برای پیدا کردن نور و حقیقت ترک نکرده است، بلکه هر انسان … با حق دریافت راهنمایی، دستور‌العمل، اندرز روح مسیح یا نور حقیقت متولد می‌شود، که گاهی روح سَروَر در نوشته‌های ما خوانده می‌شود.»

دوّمین کمک بزرگ ارائه شده توسّط سَروَر برای کمک به ما در انتخابِ آنچه که درست است، مجموعه‌ای از دستورالعمل‌های الهی در نوشته‌های مقدّس به عنوان بخشی از برنامۀ رستگاری (برنامۀ شادمانی) هستند. این راهنمایی‌ها، فرمان‌ها، آیین‌ها و پیمان‌ها هستند.

فرمان‌ها مسیری را تعریف می‌کنند که پدر آسمانی‌مان برای پیشرفت ما به سوی زندگی ابدی مشخص کرده است. افرادی که فرمان‌ها را به‌عنوان روشی می‌پندارند که خدا از طریق آن تصمیم می‌گیرد چه کسی را مجازات کند، هدف برنامهٔ محبت‌آمیز خدا برای خوشبختی را درک نکرده‌اند. در این مسیر، ما می‌توانیم به تدریج به رابطۀ مورد نیاز با منجی‌مان دست یابیم و واجد شرایط افرایش قدرت او در کمک به ما در راه رسیدن به مقصدی که خدا برای همهٔ ما آرزو دارد، شویم. پدر آسمانی ما خواستار است که همه فرزندانش به ملکوت سلستیال، جایی که خدا و منجی ما ساکن هستند، بازگردند و نوع زندگی کسانی که در آن شکوه سلستیال ساکن هستند را داشته باشند.

آیین‌ها و پیمان‌ها بخشی از قانونی هستند که مسیر زندگی جاوید را تعریف می‌کند. آیین‌ها، و پیمان‌های مقدسی که ما از طریق آنها با خدا پیمان می‌بندیم، گام‌ها و حفاظ‌هایی اساسی در طول این مسیر هستند. من دوست دارم نقش پیمان‌ها را این‌گونه ببینم که نشان می‌دهند در برنامهٔ خدا، بالاترین برکات او به کسانی داده شود که از پیش قول می‌دهند که فرمان‌های خاصی را نگه دارند و کسانی که آن وعده‌ها را نگه می‌دارند.

سایر کمک‌های خدا دادهٔ دیگر برای داشتن انتخاب‌های درست، از تجلیاتِ روح‌القدس هستند. روح‌القدس عضو سوّم الوهیت است. عملکرد او، که در نوشته‌های مقدّس تعریف شده است، گواهی دادن از پدر و پسر، آموزش دادن به ما، همه چیز را به یادمان آوردن، و هدایت ما به همۀ حقیقت است. نوشته‌های مقدس شامل روایت‌های بسیاری از «تجلیات» روح‌القدس، مانند یک شاهد روحانی در پاسخ به یک تحقیق در مورد حقیقت کتاب مورمون است. یک تجلّی نباید با هدیۀ روح‌القدس اشتباه گرفته شود، که پس از تعمید اِعطا می‌شود.

یکی از مهم‌ترین کمک‌های خدا برای فرزندان ایماندارش، هدیۀ روح‌القدس است. اهمیت این هدیه در این واقعیت نهفته است که آن به طور رسمی پس از توبه و تعمید با آب اِعطا می‌شود، «و سپس [نوشته‌های مقدس توضیح می‌دهند] آمرزش گناهانتان با آتش و توسُّط روح‌القدس می‌آید» (۲ نیفای ۳۱: ۱۷). افرادی که این آمرزش از گناهان را دارند — و سپس مرتباً پاکسازی خود را با توبۀ روزانه و زندگی بر اساس پیمان‌هایی که از طریق آیین عشای مقدّس می‌بندند، تجدید می‌کنند — واجد شرایط این وعده هستند که روح‌القدس، روح سَروَر، «می‌تواند همیشه … با آنها باشد» ( اصول و پیمان‌ها ۲۰: ۷۷).

بنابراین، رئیس جوزف اِف. اسمیت تعلیم داد که روح‌القدس «ذهن مردم را نسبت به امور خدا روشن خواهد کرد، آنها را در زمان گرویدنشان به خواست پدر متقاعد خواهد کرد، و در آنها یک گواهی پایدار به عنوان یک همراه در طول زندگی خواهد بود، به عنوان راهنمایی مطمئن و امن در تمام حقیقت عمل خواهد کرد و روز به روز آنها را با شادی و خوشحالی پر خواهد کرد، با منش به انجام نیکی به همۀ آدمیان، تحمل اشتباه به جای اشتباه کردن، مهربان و شفیق بودن، بردباری و با نیکوکاری. همۀ کسانی که این هدیۀ بی‌نهایت ارزشمند را دارند، این مروارید گرانبها، میل سیری ناپذیری به پرهیزکاری دارند. رئیس اسمیت به این صورت جمع‌بندی می‌کند که، «بدون کمک روح‌القدس، هیچ [انسان] فانی نمی‌تواند در راه راست و باریک گام بر دارد.»

با کمک‌های بسیار قدرتمندی که ما را در سفر زندگی فانی‌مان راهنمایی می‌کند، این ناامید‌کننده است که بسیاری برای ملاقات تعیین شده‌شان با منجی و ضامن‌مان، عیسی مسیح، بدون آمادگی باقی مانده‌اند. مَثَل ده باکرهٔ [منجی]، که در این همایش بسیار از آن نام برده شد، ابراز می‌دارد که تنها نیمی از کسانی که برای ملاقات با او دعوت شده‌اند، آمادگی آن را خواهند داشت.

همهٔ ما نمونه‌هایی از ناآماده‌‌ها را می‌شناسیم: مُبَشِّران بازگشته [از مأموریت تبشیری] که رشد روحانی خود را با دوره‌های بی‌فعالیتی متوقف کرده‌اند، جوانانی که رشد روحانی خود را با عدم شرکت در آموزش و فعالیت‌های کلیسا به خطر انداخته‌اند، مردانی که اجرای آیین خود برای دریافت کشیشی ملک صادق را به تعویق انداخته‌اند؛ مردان و زنان — گاهی از نوادگان پیشگامان نجیب یا والدینی شایسته — که مسیر پیمان را نرسیده به بستن و نگه داشتن پیمان‌ها در معبد مقدّس، ترک گفته‌اند.

بسیاری از این انحرافات زمانی رخ می‌دهند که اعضا از پیروی در حفظ برنامۀ اساسی روحانی، یعنی دعای شخصی، مطالعۀ منظّم نوشته‌های مقدّس، و توبۀ مکرّر کوتاهی می‌کنند. در مقابل، برخی از تجدید هفتگی پیمان‌ها با برگرفتن از عِشای مقدّس غفلت می‌کنند. برخی می‌گویند که کلیسا نیازهای آنها را برطرف نمی‌کند؛ آنچه را که آنها به عنوان آیندۀ خود درک می‌کنند، پیش از آنچه که سَروَر در تعالیم و فرصت‌های بسیاری برای خدمت اساسی ما به دیگران فراهم کرده است، جایگزین می‌کنند.

فروتنی و اعتماد به سَروَر، تدابیری برای چنین انحرافاتی هستند. همانطور که کتاب مورمون آموزش می‌دهد، سَروَر «کسانی را که به او توکّل می‌کنند را برکت داده و کامروا می‌کند» (هیلامان ۱۲: ۱). اعتماد به سَروَر یک نیاز خاص برای همۀ کسانی است که به اشتباه فرمان‌های خدا و تعالیم پیامبرانش را با آخرین یافته‌ها و خردمندی انسان مقایسه می‌کنند.

من از بسیاری از کمک‌های دنیوی که پدر آسمانی‌مان داده است تا به فرزندانش کمک کند که پیش او بازگردند، صحبت کرده‌ام. نقش ما در این برنامه یزدانی این است که به سَروَر اعتماد کنیم و این کمک‌های یزدانی را جستجو کرده و از آنها استفاده کنیم، که مهم‌ترین آنها کفارهٔ پسر محبوب او، منجی و ضامن ما، عیسی مسیح است. دعا می‌کنم که ما این اصول را تعلیم دهیم و بر اساس آن‌ها زندگی کنیم، به نام عیسی مسیح، آمین.