ارج نهادن به امور مقدس
احترام به مقدسات، قدردانی صادقانه را تقویت نموده، خشنودی واقعی را گسترش میدهد، ذهن ما را به سوی مکاشفه رهنمون میسازد، و شادی بیشتری به زندگی ما میآورد.
در کتاب خروج، ما همراه با موسی به دامنههای کوه حورب سفر میکنیم، جایی که او از نگرانیهای روزمره خود روی برگرداند — کاری که همهٔ ما باید مایل به انجام آن باشیم — تا بوتهی سوزانی را ببیند که نسوخته بود. چون نزدیک شد، «خدا از میان بوته او را صدا زد، و گفت، موسی، موسی. و گفت، من اینجایم و [خدا ]به او گفت: «نعلینت را از پایت بیرون بیاور چون جایی که ایستادهای زمین مقدّس است». با احترام بسیار، فروتنی، و حیرانی، موسی کفشهایش را درآورد و خود را برای شنیدن سخن سرور و تجربهٔ حضور قدوس او آماده کرد.
آن تجلی مقدس، تجربهای سرشار از احترامی پرشکوه و الهامبخش بود، که موسی را به هویت الهیاش پیوند داد و ،در حقیقت، عنصری کلیدی در تبدیل او از یک چوپان فروتن به پیامبری نیرومند بود که او را به گام گذاشتن به راهی نو در زندگی رهنمون ساخت. به طور مشابه، هرکدام از ما با ارج نهادن بخشی مقدس از شخصیت روحانی خود، میتوانیم پیرو بودن خود را به سطح بالاتری منتقل کنیم.
معادل واژهٔ ارج نهادن به انگلیسی از واژهٔ لاتین revereri گرفته شده که به معنی «با احترام و شگفتی نگریستن» میباشد. در دیدگاه مژده، این تعریف با احساس یا رویکردی از سر احترام، عشق و قدردانی، درآمیخته است. چنین ارجنهادنی به مقدسات برای کسانی که با دلی شکسته و ایمان راسخ به خدا و عیسیمسیح نیایش میکنند بر شادی جان آنان میافزاید.
ارج نهادن به امور مقدس بزرگترین جلوهی یک ویژگی معنویِ حیاتی است؛ این دستاورد جانبی پیوند ما با قداست و عشق و نزدیکی ما به پدر آسمانی و منجیمان، عیسیمسیح، است. این همچنین یکی از والاترین تجربههای روان است. چنین فضیلتی اندیشه، دل، و زندگی ما را به سوی خدا رهنمون میسازد. در واقع، ارجنهادن فقط یکی از وجوه معنویت نیست، بلکه جانمایهٔ آن است- پایهای است که معنویت بر آن ساخته میشود، ایجاد پیوند شخصی با ذات الهی است، همچنان که از کودکانمان میآموزیم، هنگامی که میخوانند، «هنگامی که ارج مینهم، در دلم میدانم، پدر آسمانی و عیسیمسیح نزدیکاند.»
به عنوان پیروان عیسیمسیح، دعوت شدهایم که هدیهٔ ارجنهادن را در زندگیمان پرورش دهیم، تا پیوندی ژرفتر با خدا و پسرش عیسیمسیح، برقرار کنیم و همزمان شخصیت معنوی خود را نیرومند سازیم. هرچه بیشتر چنین احساسی در دل داشته باشیم، بیگمان در زندگیمان شادی و خوشی بیشتری خواهد بود، و کمتر جایی برای افسوس و اندوه باقی خواهد ماند. باید به یاد داشته باشیم که احترام گذاشتن به امور مقدس، به بسیاری از کارهایی که هر روز انجام میدهیم معنا میبخشد و حس قدردانی ما—احترام و شگفتی ما از هیبت و مهر ما را نسبت به امور والاتر و مقدستر تقویت میکند.
شوربختانه، در دنیایی زندگی میکنیم که ارجنهادن به امور مقدس به طور فزایندهای غیر معمول میگردد. در واقع، امروز به بیاحترامی ارزش میدهند، یک نگاه گذرا به یک مجلهٔ زرد، برنامهٔ تلویزیونی و یا اینترنت این موضوع را تأیید میکند. نبود احترام به مقدسات باعث افزایش سهلانگاری در نگرش و لاابالیگری در رفتار میگردد، که میتواند با شتاب نسلی را به بیتفاوتی و نسل بعد را به بدبختی بکشاند.
بیاحترامی همچنین میتواند ما را از پیوندهای معنویای که پیمان با خدا ایجاد میکند، دور کند و حس پاسخگویی ما در برابر الوهیت را کاهش دهد. در نتیجه، ما با این خطر روبرو میشویم که تنها به راحتی خود توجه کنیم؛ امیال مهار نشدهٔ خود را ارضا کنیم؛ و نهایتاً به نقطهٔ ناپاکی برسیم که در آن، مقدسات، حتی خدا و در پی آن سرشت خدایی خود به عنوان فرزندان پدر آسمانی را کوچک شماریم. ارجننهادن به امور مقدس اهداف دشمن را به پیش میبرد، زیرا راههای حساس وحی که برای بقای معنوی ما در این دوران حیاتی است را مختل میکند.
معنی و اهمیت ارجگزاری به امور مقدس در سراسر نوشتههای مقدس بیان شده است. یک نمونه در اصول و پیمانها به نظر میرسد نشان میدهد که برای رسیدن به پادشاهی سلستیال، احترامنهادن به پدر آسمانی و پسرش عیسیمسیح، یک فضلیت اساسی است.
به عنوان کلیسا ما مشتاقیم که پدر و پسر را از همه لحاظ در بالاترین قداست و احترام قرار دهیم، از جمله در چگونگی بهتصویر کشیدن ایشان. هدایت روحالقدس بخشی حیاتی در تشخیص این است که این تصاویر چگونه باید بازتابدهندهٔ ماهیت مقدس، شخصیت، و ویژگیهای الهی پدر و پسر باشند. ما بسیار دقت میکنیم که از بهتصویر کشیدن عناصری که ممکن است تمرکز اصلی ما را از پدر آسمانیمان و پسر او، عیسی مسیح، و تعالیم ایشان منحرف سازد، پرهیز کنیم—از جمله در شیوهٔ بهکارگیری ابزارهای پیشرفتهٔ فناورانه مانند استفاده از هوش مصنوعی (AI) برای تولید محتوا و تصاویر.
همین اصل در مورد هر منبع اطلاعاتی که از طریق کانالهای رسمی ارتباطی کلیسا در دسترس قرار میگیرد نیز به کار گرفته میشود. هر درس، کتاب، کتابچه راهنما، و پیام تحت راهنمایی روح با دقت تولید و تأیید میگردد تا اهمیت امور مقدس، ارزشها، و معیارهای مژدهٔ عیسیمسیح برقرار بماند. ارشد دیوید اِی. بِدنار در پیام اخیر به جوانان بزرگسال کلیسا، آموزش داد، «برای پیمایش تقاطع پیچیدهٔ معنویت و فناوری، مقدسین آخرین زمان باید با فروتنی و دعا (۱) اصول مژده را که میتواند در استفاده از هوش مصنوعی آنها را هدایت کند شناسایی کنند و (۲) با جدیت برای همراهی با روحالقدس و هدیهٔ روحانی وحی تلاش کنند.»
برادران و خواهران عزیزم، هرچند تکنولوژی نوین پیچیدهتر شده است، اما هرگز نمیتواند شگفتی، حیرت، و هیبتی را شبیهسازی کند که از احترام ناشی از روحالقدس سرچشمه میگیرد. بهعنوان پیروان مسیح، باید مراقب باشیم که با استفاده نادرست از محتوای تولید شده توسط هوش مصنوعی و تصاویر، ارتباط خود را با خدا و پسر او تضعیف نکنیم. باید به یاد داشته باشیم که اتکا به «بازوی جسم» تکنولوژی مدرن، جایگزینی ناکافی و بیاحترامی به الهام، تعالی و شهادتی است که تنها از طریق قدرت روحالقدس میتوان دریافت کرد. همانگونه که نیفای اعلام نمود، «ای [سَروَر]، من به تو اعتماد کردهام، و به تو برای همیشه اعتماد خواهم کرد.» من اعتماد خود را بر انسان نخواهم گذاشت.»
در مکاشفهٔ دیگری، به پیامبر جوزف اسمیت دستور داده شد که معبدها برای سرور برپا شده تا جایی برای ارجنهادن به وی باشند. در دوران خدمتش، پیامبر عزیزمان، رئیس راسل ام. نلسون، به شدّت بر پرستش همراه با احترام ما در معبد مقدس تأکید کرد. در خانه سَروَر، ما دربارهٔ ورود به حضور مقدس پدر و پسر میآموزیم. این همیشه برای من آموزنده و حتی الهامبخش بوده است که یکی از اولین کارهایی که هنگام ورود به معبد و آمادهسازی خود برای شرکت در آیینهای مقدس آنجا انجام میدهیم، درآوردن کفشها و پوشیدن لباس سفید است. مانند موسی، اگر آگاهانه این کار را انجام دهیم، میتوانیم تشخیص دهیم که درآوردن کفشهای دنیویمان آغاز گام گذاشتن بر زمین مقدس و تبدیل شدن به روشهایی مقدستر و والاتر است.
برادران و خواهران، ما، مانند موسی، نیازی به رفتن به بالای کوه نداریم، تا ارجگزاری به امور مقدس را کشف کرده و پیرو بودن خود را به سطحی ژرفتر از معنویت و ارادت برسانیم. برای مثال، وقتی تلاش میکنیم محیط خانهٔ خود را از نفوذهای دنیوی حفظ کنیم، میتوانیم آنرا پیدا کنیم. این امر با دعا کردن صمیمانه و گرم به درگاه پدر آسمانی به نام عیسیمسیح و با تلاش برای شناخت بهتر منجی خود از طریق مطالعهٔ دقیق سخن خدا در نوشتههای مقدس و آموزههای پیامبرانمان محقق میشود. افزون بر آن، هنگامی که با فرمانبری از فرمانها، تلاش بر محترم شمردن پیمانی که با سَروَر بستهایم داریم، چنین تبدیل معنوی محقق خواهد شد. این تلاشها میتواند یک آرامش کامل و مطمئن به قلب ما بدهد. تمرکز بر چنین کارهایی بیگمان میتواند خانههای ما را به مکانهایی سرشار از احترام و پناهگاههایی معنوی تبدیل کند — پرستشگاههای شخصی از ایمان که روح در آن ساکن است، بیشتر مشابه تجربهی کوهستانی موسی.
ما هم میتوانیم چنین تبدیل معنوی را هنگامی که وفادارانه در جلسهٔ پرستشی کلیسا شرکت کرده و با صادقانه خواندن سرودهای مقدس دلها را متوجه سَروَر میسازیم، تجربه کنیم. مانند موسی — کنارهگیری از مزاحمتهای دنیا، بهویژه موبایلمان یا هر چیز ناهماهنگ با آن لحظهٔ مقدس، ما را توانا میسازد تا همهٔ توجه خود را به برگرفتن از عشای مقدس معطوف کنیم، در حالی که با همهٔ قلب و فکرمان بر منجی و ایثار او که کفارهاش را پیش میآورد، به همراه پیمان خود متمرکز شدهایم. چنین تمرکزی بر عشای مقدس لحظهای از تجدید ارادت و یگانگی با منجی را تقویت میکند و روز سبّت را به لذتی معنوی تبدیل کرده و زندگی ما را دگرگون خواهد کرد.
درنهایت، در پیرو بودن خود، ما میتوانیم این دگرگونی معنوی را با پرستش مرتب در کوه خانهٔ سروَر — معبدهای مقدس خودمان — تجربه کنیم، و تلاش کنیم با اطمینان پیمان زندگی کنیم، به ویژه هنگامی که با دشواریهای زندگی فانی روبرو میشویم.
همسرم و من با تلاشی که در ارجنهادن به این اصول کردهایم، تجربهٔ شخصی چند لحظه کوه مقدس را داشتهایم، که باعث دگرگونی معنادار در پیرو بودنمان شده است. به یاد دارم، پیش از خاکسپاری دومین فرزندمان که زودتر از موعد به دنیا آمده بود و زنده نماند، گویی همین دیروز بود که در گورستان راه میرفتم، در حالی که همسرم هنوز در بیمارستان در حال بهبودی بود. یادم میآید که با شور و اشتیاق و احترام زیادی به سوی خدا دعا میکردم، و طلب کمک برای مقابله با آن آزمایش چالشبرانگیز میکردم. در آن لحظه، اطمینان معنوی روشن و نیرومندی در دلم دریافت کردم که: اگر همسرم و من پایداری کنیم، و به شادی که از زندگی بر اساس مژدهٔ عیسیمسیح میآید پایبند باشیم، همه چیز در زندگیمان خوب خواهد شد. آنچه در آن زمان چالشی غمانگیز، سنگین و غیرقابل عبور به نظر میرسید، به تجربهای مقدس و آکنده از احترام تبدیل شد — سنگ بنایی که به استواری ایمان ما کمک کرد و دربارهٔ پیمانهایی که با سَرور بستهایم و وعدههای او برای من و خانوادهام، به ما اطمینان بخشیده است.
برادران و خواهران من، احترام به مقدسات قدردانی صادقانه را تقویت نموده، خشنودی واقعی را گسترش میدهد، ذهن ما را به سوی مکاشفه رهنمون میسازد، و شادی بیشتری به زندگی ما میآورد. پای ما را بر سرزمین مقدس میگذارد و دلهایمان را به ملکوت میبرد.
من نزد شما گواهی میدهم که هنگامی که تلاش میکنیم چنین فضلیتی را به زندگی روزانهٔ خود وارد کنیم، قادر خواهیم شد که فروتنی خود را افزایش دهیم، درک خود از خواست خدا برای ما را گسترش دهیم، و اطمینانمان به وعدههای پیمانی که با سَرور بستهایم را تقویت کنیم . گواهی میدهم که هنگامی که این هدیهٔ ارجنهادن به امور مقدس را در آغوش میکشیم — چه در کوه خانهٔ سَرور، چه در یک نیایشگاه و یا چه در خانههایمان — هنگام پیوستن به مهر کامل پدر آسمانی و عیسیمسیح، از شگفتی و حیرت خیرهکنندهای سرشار خواهیم شد. من با احترام این حقایق را شهادت میدهم به نام مقدّس منجی و ضامنمان، عیسی مسیح، آمین.