Ողորմածության ծրագիրը

Անցյալ ապրիլ ամսին, անմիջապես այն ուրախ լուրից հետո, որ եկեղեցին ձեռք է բերել Կիրթլենդի տաճարը, նախագահ Ռասսել Մ. Նելսոնը հրավիրեց մեզ ուսումնասիրել Կիրթլենդի տաճարի նվիրագործման աղոթքը, որն արձանագրված է Վարդապետություն և Ուխտեր գրքի 109-րդ բաժնում։ Նվիրագործման աղոթքը, ինչպես ասաց նախագահ Նելսոնը, «ուսուցում է այն մասին, թե ինչպես է տաճարը հոգևորապես զորացնում ինձ և ձեզ՝ այս վերջին օրերում կյանքի մարտահրավերներին դիմակայելու համար»։

Վստահ եմ, որ 109-րդ բաժնի ձեր ուսումնասիրությունն առաջ բերեց ձեզ օրհնող մտքեր։ Այս երեկո ես կիսվում եմ մի քանի բանով, որոնք սովորեցի մեր մարգարեի հրավերին հետևելու շնորհիվ։ Խաղաղություն պարգևող իմ ուսումնասիրությունը հիշեցրեց ինձ, որ Տերը ողորմած է, և որ մեր Երկնային Հոր փրկության ծրագիրն իսկապես ողորմածության ծրագիր է:

Ինչպես տեղյակ եք, «նոր կանչված միսիոներներին խրախուսվում է ստանալ տաճարային օժտում որքան հնարավոր է շուտ և այցելել տաճար այնքան հաճախ, որքան հանգամանքները թույլ են տալիս»։ Օժտում ստանալուց հետո, նրանք նաև «կարող են ծառայել որպես տաճարային ․․․ ծառայողներ միսիոներական ծառայությունը սկսելուց առաջ»։

Տաճարում անցկացրած ժամանակը մինչև միսիոներների պատրաստման կենտրոն մտնելը (ՄՊԿ) հրաշալի օրհնություն կարող է լինել նոր միսիոներների համար, քանի որ նրանք ավելին են իմանում տաճարային ուխտերի մասին, նախքան այդ ուխտերի օրհնությունների մասին աշխարհի հետ կիսվելը:

Բայց ուսումնասիրելով 109-րդ բաժինը՝ իմացա, որ տաճարում Աստված զորացնում է նոր միսիոներներին, իսկապես, մեզ բոլորիս՝ լրացուցիչ սուրբ ձևով։ Հայտնությամբ տրված նվիրագործման աղոթքում Ջոզեֆը խնդրեց, որ «երբ Քո ծառաները գնան Քո տնից վկայություն բերելու Քո անվան մասին», «բոլոր մարդկանց» «սրտերը» թող «փափկեն»՝ թե «երկրի մեծամեծների», թե «բոլոր աղքատների, կարիքավորների ու տառապյալների»։ Նա աղոթեց, որ «նրանց նախապաշարմունքները տեղի տան ճշմարտությանը, և Քո ժողովուրդը կարողանա շնորհ գտնել բոլորի աչքում. որ երկրի բոլոր ծայրերը կարողանան իմանալ, որ մենք՝ Քո ծառաները, լսել ենք Քո ձայնը, և որ Դու ես մեզ ուղարկել»։

Սա գեղեցիկ խոստում է նորակոչ միսիոների համար, որ նախապաշարմունքները «տեղի տան ճշմարտությանը», նրանք «շնորհ գտնե[ն] բոլորի աչքում» և աշխարհը իմանա, որ նրանք ուղարկված են Տիրոջ կողմից։ Մեզանից յուրաքանչյուրն, անշուշտ, այդ նույն օրհնությունների կարիքն ունի։ Ի՜նչ օրհնություն կլիներ, եթե հարևանների և գործընկերների հետ շփվելիս սրտերը փափկեին։ Նվիրագործման աղոթքը չի բացատրում, թե ինչպես է տաճարում անցկացրած մեր ժամանակը փափկեցնելու ուրիշների սրտերը, բայց ես համոզված եմ, որ դա սերտ կապ ունի այն բանի հետ, թե ինչպես է Տիրոջ տանը ժամանակ անցկացնելը փափկեցնում մեր սրտերը՝ կենտրոնացնելով մեզ Հիսուս Քրիստոսի և Նրա ողորմածության վրա։

Երբ ես ուսումնասիրում էի Կիրթլենդի նվիրագործման աղոթքը, զարմացել էի, որ Ջոզեֆը կրկին ու կրկին ողորմածություն էր խնդրում՝ եկեղեցու անդամների, եկեղեցու թշնամիների, երկրի առաջնորդների, երկրի ղեկավարների, Երկրի ազգերի համար։ Եվ, շատ անձնապես, նա աղոթեց Տիրոջը, որ հիշի իրեն և ողորմած լինի իր սիրելի Էմմայի և իրենց զավակների հանդեպ։

Ի՞նչ էր զգում Ջոզեֆը, երբ մեկ շաբաթ անց՝ 1836 թ․ ապրիլի 3-ի Զատկի օրը, Կիրթլենդի տաճարում Փրկիչը հայտնվեց իրեն և Օլիվեր Քաուդերիին և, ինչպես արձանագրված է Վարդապետություն և Ուխտեր գրքի 110-րդ բաժնում, ասաց. «Ես ընդունել եմ այս տունը, և իմ անունը պիտի լինի այստեղ. և ես ողորմածությամբ կհայտնվեմ իմ ժողովրդին այս տանը»։ Ողորմածության այս խոստումը պետք է որ հատուկ նշանակություն ունենար Ջոզեֆի համար։ Եվ ինչպես նախագահ Նելսոնը սովորեցրեց անցած ապրիլ, այս խոստումը նաև «այսօր վերաբերում է յուրաքանչյուր նվիրագործված տաճարի»:

Շատ եղանակներ կան, որոնցով յուրաքանչյուրս կարող ենք ողորմածություն գտնել Տիրոջ տանը: Սա ճշմարիտ է այն ժամանակից ի վեր, երբ Տերն առաջին անգամ պատվիրեց Իսրայելին կառուցել խորան և կենտրոնում դնել «քավությունը»։ Տաճարում մենք ողորմածություն ենք գտնում մեր կնքած ուխտերի շնորհիվ: Այդ ուխտերը, ի լրումն մկրտության ուխտի, կապում են մեզ Հոր և Որդու հետ և ավելի հասանելի դարձնում «հատուկ սերը և ողորմությունը, որը կոչվում է հեսեդ» եբրայերենում, ինչպես սովորեցրել է նախագահ Նելսոնը:

Մենք ողորմածություն ենք գտնում հավերժության համար մեր ընտանիքների հետ կնքվելու հնարավորության մեջ: Տաճարում մենք նաև ավելի հստակ ենք հասկանում, որ արարումը, անկումը, Փրկչի քավիչ զոհաբերությունը և մեր Երկնային Հոր ներկայություն կրկին մտնելու մեր կարողությունը՝ իրականում, փրկության ծրագրի յուրաքանչյուր մասը, ողորմածության դրսևորում է: Կարելի է ասել, որ փրկության ծրագիրը երջանկության ծրագիր է հենց այն պատճառով, որ այն «ողորմածության ծրագիր» է։

Ես երախտապարտ եմ 110-րդ բաժնում տրված գեղեցիկ խոստման համար, որ Տերը ողորմածությամբ կհայտնվի Իր տաճարներում: Ես նաև երախտապարտ եմ այն գիտելիքի համար, թե ինչպես Տերը ողորմածությամբ կհայտնվի, երբ մենք, Ջոզեֆի նման, ողորմածություն խնդրենք։

Ջոզեֆ Սմիթի՝ ողորմածություն ստանալու խնդրանքը 109-րդ բաժնում առաջին անգամը չէր, որի արդյունքում հայտնություն էր տրվել։ Սրբազան պուրակում երիտասարդ Ջոզեֆը աղոթում էր ոչ միայն իմանալու համար, թե որ եկեղեցին է ճշմարիտ, այլև, ըստ իրեն, «ողորմածություն էր աղերսում Տիրոջից, քանզի ուրիշ ոչ ոք չկար, ումից կարող [էր] ողորմածություն ստանալ»։ Նրա գիտակցումը, որ ողորմածության կարիք ունի, որը միայն Տերը կարող է տալ, օգնեց բացել երկնքի պատուհանները։ Երեք տարի անց Մորոնի հրեշտակը հայտնվեց Ջոզեֆին այն բանից հետո, երբ Ջոզեֆի խոսքերով՝ ինքն «աղոթքով ու աղաչանքով դիմեց Ամենազոր Աստծուն՝ բոլոր մեղքերի ու անմտությունների թողության համար»։

Ողորմածության խնդրանքից հետո հայտնություն ստանալու այս օրինակը կրկնվում է սուրբ գրություններում։ Ենովսը լսեց Տիրոջ ձայնը միայն ներում խնդրելուց հետո: Լամոնի թագավորի հոր դարձի գալը սկսվում է նրա աղոթքով. «Ես կհրաժարվեմ իմ բոլոր մեղքերից՝ քեզ գիտենալու համար»: Մենք կարող ենք օրհնված չլինել այս նույն տպավորիչ փորձառություններով, բայց նրանց համար, ովքեր երբեմն դժվարանում են զգալ աղոթքի պատասխանները, Տիրոջ ողորմածությունը փնտրելը Սուրբ Հոգու վկայությունը զգալու ամենազորեղ միջոցներից մեկն է:

Նմանատիպ մի սկզբունք գեղեցիկ կերպով ուսուցանվում է Մորոնի 10.3–5-ում: Մենք հաճախ կրճատում ենք այս հատվածները, որպեսզի սովորեցնենք, որ անկեղծ աղոթքի միջոցով կարող ենք իմանալ, թե արդյոք Մորմոնի Գիրքը ճշմարիտ է: Բայց այս կրճատման պատճառով մենք անտեսում ենք ողորմածության կարևոր դերը։ Լսեք, թե ինչպես է Մորոնին սկսում իր հորդորը․ «Ահա, ես կկամենայի հորդորել ձեզ, որ երբ դուք կարդաք այս բաները, … որ դուք հիշեք, թե որքան ողորմած է եղել Տերը մարդկանց զավակների հանդեպ, Ադամի ստեղծումից ի վեր, մինչև ընդհուպ այն ժամանակը, երբ դուք կստանաք այս բաները, և կխորհեք այն ձեր սրտերում»:

Մորոնին հորդորում է մեզ ոչ միայն կարդալ այս բաները՝ արձանագրությունները, որոնք նա պատրաստվում էր կնքել, այլ նաև խորհել մեր սրտերում այն մասին, թե ինչ է բացահայտում Մորմոնի Գիրքը՝ «թե որքան ողորմած է եղել Տերը մարդկանց զավակների հանդեպ»: Տիրոջ ողորմածության մասին խորհելն է, որ մեզ պատրաստում է «հարցնե[լ] Աստծուն՝ Հավերժական Հորը, Քրիստոսի անունով, թե արդյոք այս բաները ճիշտ չեն»:

Մորմոնի Գրքի մասին խորհելիս մենք կարող ենք հարցնել. Արդյո՞ք ճշմարիտ է, ինչպես սովորեցրել է Ալման, որ Աստծո ողորմածության ծրագիրը հավաստիացնում է, որ բոլոր մարդիկ, որոնք երբևէ ապրել են այս երկրի վրա, հարություն կառնեն, և բոլոր բաները պիտի «վերականգնվեն իրենց … կատարյալ կառուցվածքով»: Արդյո՞ք ճշմարիտ է Ամուղեկը, ասելով, որ Փրկչի ողորմածությունը բավարարում է արդարադատության բոլոր դաժան ու իրական պահանջները, որոնց համար այլապես մենք պարտադրված կլինեինք վճարելու, և փոխարենը «օղակում է [մեզ] ապահովության բազուկների մեջ»։

Արդյո՞ք ճշմարիտ է, ինչպես վկայել է Ալման, որ Քրիստոսը տանջվեց ոչ միայն մեր մեղքերի, այլ նաև մեր «ցավեր[ի] և չարչարանքներ[ի]» համար, որպեսզի «իմանա[ր] … ինչպես սատարել իր ժողովրդին՝ ըստ նրանց թուլությունների»։ Իսկապե՞ս Տերը ողորմած է այնքան, ինչպես ուսուցանում էր Բենիամին թագավորը, որ որպես անվճար պարգև քավեց «նրանց մեղքերը, … որոնք մահացել են՝ չիմանալով Աստծո կամքն իրենց վերաբերյալ, կամ ովքեր անգիտակցորեն են մեղք գործել»։

Արդյո՞ք ճշմարիտ է, ինչպես ասել է Լեքին, որ «Ադամն ընկավ, որպեսզի մարդիկ լինեն․ և մարդիկ կան, որպեսզի ունենան ուրախություն»։ Եվ արդյո՞ք իսկապես ճշմարիտ է, ինչպես Աբինադին վկայում է, մեջբերելով Եսային, որ Հիսուս Քրիստոսը «խոցոտվեց մեր օրինազանցությունների համար, խոշտանգվեց մեր անօրինությունների համար. մեր խաղաղության պատիժը նրա վրա էր. և նրա վերքերով ենք մենք բժշկված»։

Մի խոսքով, արդյո՞ք Հոր ծրագիրը, ինչպես ուսուցանվում է Մորմոնի Գրքում, իսկապես այդքան ողորմած է։ Ես վկայում եմ, որ դա այդպես է, և որ Մորմոնի Գրքում ողորմածության վերաբերյալ խաղաղություն պարգևող և հուսադրող ուսմունքները ճշմարիտ են:

Այնուամենայնիվ, ես պատկերացնում եմ, որ ձեզանից ոմանք գուցե դժվարանում են, չնայած ձեր հավատարիմ ուսումնասիրությանը և աղոթքներին՝ իրականացնել Մորոնիի խոստումը, որ Երկնային Հայրը «կհայտնի ձեզ դրանց ճշմարտության մասին՝ Սուրբ Հոգու զորությամբ»: Ինձ ծանոթ է այդ դժվարությունը, քանի որ զգացել եմ այն շատ տարիներ առաջ, երբ Մորմոնի Գրքի իմ առաջին երկու ընթերցումները անմիջապես և հստակ պատասխան չտվեցին իմ աղոթքներին:

Եթե դուք պայքարում եք, կարո՞ղ եմ ձեզ հրավիրել հետևել Մորոնիի խորհրդին՝ խորհելու այն բազմաթիվ ուղիների շուրջ, որոնցով Մորմոնի Գիրքն ուսուցանում է այն մասին, թե «որքան ողորմած է եղել Տերը մարդկանց զավակների հանդեպ»: Հիմնվելով իմ փորձի վրա՝ ես հույս ունեմ, որ երբ դուք այդպես վարվեք, Սուրբ Հոգու խաղաղությունը կարող է մտնել ձեր սիրտը, և դուք կարող եք իմանալ, հավատալ և զգալ, որ Մորմոնի Գիրքը և այնտեղ ուսուցանվող ողորմածության ծրագիրը ճշմարիտ են։

Ես իմ երախտագիտությունն եմ հայտնում Հոր ողորմածության մեծ ծրագրի և այն իրականացնելու Փրկչի պատրաստակամության համար: Ես գիտեմ, որ Նա ողորմածությամբ կհայտնի Իրեն Իր սուրբ տաճարում և մեր կյանքի բոլոր բնագավառներում, եթե մենք փնտրենք Նրան: Հիսուս Քրիստոսի անունով, ամեն: