ចូរមកតាមខ្ញុំ
គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ១៨–២៨
ជាសម្បត្តិ ដែលលាក់ទុក
ស្រាវជ្រាវក្នុងព្រះគម្ពីរ ហើយប្អូននឹងរកឃើញដំណើររឿងគ្រប់ប្រភេទ ។
វិវរណៈសម័យទំនើបបកស្រាយបញ្ជាក់បទគម្ពីរទាំងឡាយ ។
គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ១៩ ពន្យល់រឿងពីរអំពីព្រះអង្គសង្គ្រោះ ។
គម្ពីរលូកានិយាយថា ញើសរបស់ព្រះអម្ចាស់នៅក្នុងសួនច្បារគែតសេម៉ានី « ដូចជាដំណក់ឈាមដ៏ធំៗ » ( លូកា ២២:៤៤ ) ។ « ដូចអ្វីដែលបានលើកឡើង » បង្ហាញថា នោះគ្រាន់តែជារបៀបនៃការនិយាយប៉ុណ្ណោះ ។
ព្រះយេស៊ូវបានបញ្ជាក់ច្បាស់ ។ ទ្រង់បានមានព្រះបន្ទូលថា ការរងទុក្ខរបស់ទ្រង់បានធ្វើឲ្យទ្រង់ « ច្រួចលោហិតចេញពីគ្រប់រន្ធញើស » ( គោលលទ្ធិ និង សេចក្ដីសញ្ញា ១៩:១៨ ) ។ មិនមែនជាការប្រៀបប្រដូចទេ ។ ការឈឺចាប់របស់ទ្រង់គឺខ្លាំងណាស់ រហូតដល់ទ្រង់ពិតជាបានបែកញើសជាលោហិត ។
នៅកន្លែងផ្សេងទៀត បទគម្ពីរប្រើឃ្លាដូចជា « ការរងទុក្ខវេទនាដ៏មិនចេះចប់មិនចេះហើយ » និង « ទោសដ៏អស់កល្បជានិច្ច » ។ អាលម៉ាជាកូននិយាយថា គាត់ត្រូវបាន « ញាំញីដោយសេចក្ដីទុក្ខវេទនាដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច » ( អាលម៉ា ៣៦:១២ ) ។ ប៉ុន្តែសេចក្ដីទុក្ខវេទនារបស់គាត់មានរយៈពេលតែបីថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ ( សូមមើល អាលម៉ា ៣៦:១៦ ) ។ តើពាក្យ « អស់កល្បជានិច្ច » មានន័យដូចម្តេច ?
ជាថ្មីម្តងទៀត ព្រះយេស៊ូវបញ្ជាក់ ។ ដោយសារព្រះវរបិតាសួគ៌ និងព្រះយេស៊ូវមានភាពអស់កល្បជានិច្ច និងគ្មានទីបញ្ចប់ តាមន័យនេះ ទោសណាដែលទ្រង់ទាំងទ្វេប្រទានឲ្យ គឺ « អស់កល្បជានិច្ច » ឬ « គ្មានទីបញ្ចប់ » ដោយមិនគិតពីរយៈពេលឡើយ ( សូមមើល គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ១៩:៦–១២ ) ។ មានតែពួកកូនអន្តរធានប៉ុណ្ណោះដែលការរងទុក្ខពិតជានឹងនៅជារៀងរហូត ( សូមមើល គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ៧៦:៣០–៣៨ ) ។
បុណ្យជ្រមុជទឹកតែម្តងគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ—ប៉ុន្តែវាតម្រូវឲ្យមានសិទ្ធិអំណាច ។
អ្នកប្រែចិត្តជឿដែលមានសក្តានុពល ជាញឹកញាប់សួរពួកអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាថា ៖ ចុះបើខ្ញុំធ្លាប់ជ្រមុជទឹកនៅព្រះវិហារមួយផ្សេងរួចហើយនោះ ? តើខ្ញុំត្រូវជ្រមុជទឹកម្តងទៀតមែនទេ ?
គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញាពន្យល់ថា បើគ្មាន សិទ្ធិអំណាច—បព្វជិតភាពដើម្បីជ្រមុជទឹកនៅក្នុងព្រះនាមរបស់ព្រះទេ—« ទោះជាមនុស្សណាបានទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹករាប់រយដងក៏ដោយ គង់តែគ្មានប្រយោជន៍ដល់គេដែរ » ( គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ២២:២ ) ។
ដូច្នេះចម្លើយនោះសំខាន់ ៖ « ពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកពីមុនរបស់អ្នកគឺជាទង្វើដ៏សុចរិត ដោយផ្អែកលើអ្វីដែលអ្នកបានដឹងនៅពេលនោះ ។ ឥឡូវនេះអ្នកដឹងបន្ថែមទៀត ហើយព្រះអម្ចាស់ចង់ឲ្យអ្នកធ្វើតាមចំណេះដឹងនោះ » ។
គ្មាននរណាម្នាក់ពូកែគ្រប់យ៉ាងទេ ។ អ៊ីចឹងវាមិនជាថ្វីនោះទេ ។
ព្យាការី យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ មិនពូកែផ្នែកអាជីវកម្ម ឬសេដ្ឋកិច្ចទេ ។ នៅក្នុងលក្ខខណ្ឌរបស់ពិភពលោក គាត់មិនមែនជាមនុស្សជោគជ័យទេ ។
ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលប្រាប់លោកថា វានឹងកើតឡើងបែបនោះ « ចំពោះកិច្ចការខាងសាច់ឈាម នោះអ្នកនឹងពុំមានកម្លាំងទេ ត្បិតកិច្ចការនេះពុំមែនជាការហៅរបស់អ្នកឡើយ » (គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ២៤:៩ ) ។
ប្អូននឹងមានមិត្តភក្តិ និងមិត្តរួមថ្នាក់ដែលចូលរៀននៅសាកលវិទ្យាល័យល្អជាងប្អូន ទទួលបានការងារដ៏មានកិត្យានុភាពជាងប្អូន ហើយមានភាពជោគជ័យខាងលោកិយច្រើនជាងប្អូន ។
អ៊ីចឹងយ៉ាងម៉េចទៅវិញ ?
ជីវិតមិនមែនជាការប្រកួតប្រជែងទេ ។ ជាការពិតណាស់ថា ប្អូនគួរតែខិតខំឲ្យអស់ពីសមត្ថភាព ។ ប៉ុន្តែកុំព្រួយបារម្ភឡើយ ប្រសិនបើប្អូនឃើញអ្នកដទៃដើរទៅមុនប្អូននៅលើផ្លូវនៃជីវិតនោះ ។ ប្រហែលជាពួកគេមិនធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅរកគោលដៅដូចគ្នាជាមួយប្អូនទេ ! សូមបន្តធ្វើអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់ចង់ឲ្យ ប្អូន ធ្វើ—« ការហៅ » របស់ប្អូន—ហើយកុំបារម្ភអំពីផែនការរបស់ទ្រង់សម្រាប់នរណាម្នាក់ផ្សេងទៀតឡើយ ។
ដំណាក់យើងគឺជាដំណាក់នៃរបៀបរៀបរយ ។
ព្រះអង្គសង្គ្រោះបានរំឭកព្យាការី យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ ជាញឹកញាប់ថាអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងត្រូវតែធ្វើ « តាមរបៀបរៀបរយ » ( សូមមើល គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ២០:៦៨ ។ ២៨:១៣ ។ ៥៨:៥៥,១០៧:៨៤ ) ។ ប្អូនត្រូវការមានច្បាប់ ឬមិនអ៊ីចឹងទេនឹងមានភាពរញ៉េរញ៉ៃ ។
ប៉ុន្តែនោះមិនមែនមានន័យថា វាគ្មានភាពបត់បែននោះទេ ។ ឧទាហរណ៍ ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលប្រាប់ យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ ថា« មិនជាសំខាន់ទេ ពីអ្វីដែលអ្នករាល់គ្នានឹងបរិភោគ ឬពីអ្វីដែលអ្នករាល់គ្នានឹងផឹក នៅពេលអ្នករាល់គ្នាទទួលទានសាក្រាម៉ង់ »—ដរាបណាអ្នករាល់គ្នាធ្វើវានៅក្នុងការចងចាំពីការរងទុក្ខ និងដង្វាយធួនរបស់ទ្រង់ ( គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ២៧:២ ) ។
ទោះជាយ៉ាងណាក្តី នៅពេលនិយាយដល់ការដឹកនាំសាសនាចក្រ វាមិនមានភាពរអាក់រអួលឡើយ ។ សាសនាចក្រអាចទទួលបានវិវរណៈពីមនុស្សម្នាក់ក្នុងពេលតែមួយប៉ុណ្ណោះ ហើយមនុស្សនោះគឺ ៖ ទីមួយ យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ ( សូមមើល គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ២៨:២ ) ក្រោយមកអ្នកណាដែលព្រះអម្ចាស់បានចាត់តាំង « ជំនួសលោក » ( គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ២៨:៧ )—ព្រិកហាំ យ៉ង់ យ៉ូហាន ថេលើរ និងជាបន្តបន្ទាប់រហូតមកដល់ព្យាការីសព្វថ្ងៃនេះ ។
ថ្នាក់ដឹកនាំសាសនាចក្រដែលបានបំផុសគំនិតផ្សេងទៀតអាចបង្រៀន ផ្តល់ដំបូន្មាន និងផ្តល់ការប្រឹក្សា ( សូមមើល គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ២៨:៤–៥ ) ។ ប៉ុន្តែមានតែប្រធានសាសនាចក្រតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ដែលអាចនិយាយជំនួសព្រះអំពីបញ្ហាដែលប៉ះពាល់ដល់សាសនាចក្រទាំងមូល ។