ភ្លើង កាំបិត របាំ និងដំណឹងល្អ ។
ស្វែងយល់ពីរបៀបដែលរបាំកាំបិតភ្លើងរបស់ជនជាតិ សាម័រ ភ្ជាប់យុវវ័យប្រាំពីររូប នៅរដ្ឋ ហាវ៉ៃ សហរដ្ឋអាមេរិក ទៅនឹងដំណឹងល្អរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ត
រូបថតដោយ ឡេសលី និលសុន និង ម៉ារីសា ខូតូ
មនុស្សមួយចំនួនលេងព្យាណូ ។ អ្នកខ្លះចូលចិត្តអានសៀវភៅ ។ អ្នកផ្សេងទៀតហាត់កាយសម្ព័ន្ធ បាល់ទាត់ ឬអុក ។ ជារឿងកម្រ និងថែមទាំងពិបាកនឹងជឿថា មនុស្សមួយចំនួនចូលចិត្តរាំគ្រវីកាំបិតដែលមាន ដុតភ្លើង ។
ប្រវត្តិនៃរបាំកាំបិតភ្លើង
របាំកាំបិតភ្លើងរបស់ជនជាតិ សាម័រ ឬ ailao afi គឺជារបាំបែបសម័យទំនើប ក្លាយមកពីរបាំបែបប្រពៃណីសង្រ្គាម ។ វាជាទេពកោសល្យដ៏អស្ចារ្យ ជាទម្រង់សិល្បៈ និងការសម្តែង ហើយសម្រាប់មនុស្សជាច្រើន វាជាការគោរពដល់វប្បធម៌របស់ពួកគេ ។
នេះជារបៀបដែលយុវវ័យបីនាក់មកពីរដ្ឋហាវ៉ៃ សហរដ្ឋអាមេរិក ពន្យល់ពីប្រវត្តិនេះ ៖
វិវៀន អាយុ ១៨ឆ្នាំ ៖ « តាមប្រពៃណី វាជាអ្វីដែលអ្នកចម្បាំងរាំដោយប្រើតែកាំបិតប៉ុណ្ណោះ ។ ក្រោយមក ភ្លើង និងការបង្វិលត្រូវបានបន្ថែម ។ វាស្រដៀងទៅនឹងការបង្វិលបាតុនដែរ គ្រាន់តែមានភ្លើងនៅចុងទាំងសងខាង » ។
ទុយ អាយុ ១២ឆ្នាំ ៖ « របាំកាំបិតភ្លើងវាពាក់ព័ន្ធជាច្រើននឹងកម្តៅ ។ តែវាមានការបង្វិលច្រើនផងដែរ ។ អ្នកថែមទាំងបោះកាំបិត ហើយបំលាស់ទីវាជុំវិញខ្លួនខណៈពេលដែលវាកំពុងបង្វិល » ។
យ៉ូសែប អាយុ ១៨ឆ្នាំ ៖ « ពេលដែលភ្លើងកំពុងមានចលនា ខ្យល់កំពុងបក់ខ្លាំង ហើយស្គរកំពុងលេង វាឮខ្លាំងណាស់ ។ ប៉ុន្តែនិយាយតាមត្រង់ វាជាពេលដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ខាងវិញ្ញាណសម្រាប់ខ្ញុំ ព្រោះវាមានអត្ថន័យច្រើនសម្រាប់ខ្ញុំ ។ របាំកាំបិតភ្លើង គឺជាវិធីមួយដែលខ្ញុំភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយក្រុមគ្រួសារ និងវប្បធម៌របស់ខ្ញុំ » ។
សម្រាប់យុវវ័យទាំងនេះ របាំកាំបិតភ្លើងវាមិនត្រឹមតែជាទេពកោសល្យដ៏អស្ចារ្យ និងកម្រប៉ុណ្ណោះទេ ។ វាក៏ថែមទាំងបានបង្រៀនពួកគេនូវមេរៀនជីវិតដ៏មានតម្លៃជាច្រើនអំពីការនៅជិតព្រះអម្ចាស់ តាមរយៈការរស់នៅតាមដំណឹងល្អ និងការជួយអ្នកដទៃថែមទៀតផង ។
ការទុកចិត្តលើព្រះអម្ចាស់
យ៉ូសែប អេ អាយុ ១៨ឆ្នាំ
ពេលអ្នកកំពុងរាំកាំបិតភ្លើង មានឧប្បត្តិហេតុជាច្រើនអាចនឹងកើតឡើង ។ ប្រេងសាំងអាចប្រឡាក់ដងកាន់ ហើយធ្វើឲ្យវារអិល ។ ខ្យល់ក៏អាចផ្លាស់ប្តូរអ្វីៗបានដែរ ហើយធ្វើឲ្យពិបាកចាប់កាំបិត ។ ការជឿជាក់លើព្រះអម្ចាស់ខណៈពេលដែលកំពុងរាំ គឺជួយខ្ញុំខ្លាំងណាស់ ។
ខគម្ពីរដែលខ្ញុំចូលចិត្តគឺ សុភាសិត ៣:៥ ដែលនិយាយអំពីការដាក់ទីពឹងលើព្រះអម្ចាស់ដោយអស់អំពីចិត្តរបស់អ្នក ។ ខ្ញុំគិតថា វាជារឿងដ៏សំខាន់ ព្រោះពេលនៃការសម្តែង អ្នកដឹងថា អ្នកបានអនុវត្តតាមកិច្ចការទាំងអស់នោះ ប៉ុន្តែវាពិតជាអាស្រ័យទៅលើតែអ្នក កាំបិត និងព្រះវរបិតាសួគ៌ប៉ុណ្ណោះ ។
ខ្ញុំចង់អធិស្ឋានទៅកាន់ព្រះវរបិតាសួគ៌ « ឱ ព្រះអង្គ! ខ្ញុំបានហាត់សមជាច្រើនដង ឥឡូវនេះសូមដឹកនាំដៃរបស់ទូលបង្គំផង » ។
ឆ្លៀតពេលវេលាសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់
ហ្គែរី ខេ អាយុ ១៦ ឆ្នាំ
មានការរៀបចំជាច្រើន ដែលត្រូវធ្វើសម្រាប់ការប្រកួតរាំកាំបិតភ្លើង ។ ខ្ញុំហាត់សមជារៀងរាល់ថ្ងៃ អស់រយៈពេលប្រហែលប្រាំមួយខែមុនការប្រកួតចូលមកដល់ ។
វាអាចជាការលំបាកផងដែរ ព្រោះកាលវិភាគរបស់ខ្ញុំគឺមមាញឹកណាស់ ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំតែងតែឆ្លៀតពេលវេលាសម្រាប់ព្រះអម្ចាស់ ដោយការទៅព្រះវិហារ សកម្មភាពយុវជន និងថ្នាក់សិក្ខាសាលា ព្រមទាំងដោយការអានព្រះគម្ពីរ និងការអធិស្ឋានរបស់ខ្ញុំ ។ ពេលខ្ញុំធ្វើរឿងទាំងនេះ ខ្ញុំបានកត់សម្គាល់ថា ខ្ញុំមានការផ្លាស់ប្តូររាល់ថ្ងៃ ។ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងគឺប្រសើរឡើង ។
ខ្ញុំពិតជាមានអារម្មណ៍ថា ព្រះគ្រីស្ទគង់នៅទីនោះសម្រាប់ខ្ញុំ ។ ប្រសិនបើអ្នកទុកចិត្តទៅលើព្រះអម្ចាស់ និងព្យាយាមដាក់ទ្រង់ជាអាទិភាព ទ្រង់នឹងជួយអ្នកជាមួយនឹងអ្វីដែលអ្នកត្រូវធ្វើ ។
ទទួលបានទំនុកចិត្ត និងការបំផុសគំនិតដល់អ្នកដទៃ
វីវៀន ខេ អាយុ ១៨ឆ្នាំ
ពេលធំដឹងក្តីឡើង ! ខ្ញុំបានមើលពូ និងបងប្អូនជីដូនមួយរបស់ខ្ញុំរាំកាំបិតភ្លើង ។ ខ្ញុំបានគិតថា វាពិតជាឡូយមែនទែន ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដឹងថា តើខ្ញុំអាចធ្វើវាដោយខ្លួនឯងបានឬទេ ។ នៅវិទ្យាល័យ ខ្ញុំបានធ្វើឲ្យវាក្លាយជាគោលដៅមួយរបស់ខ្ញុំដើម្បីរៀនរបាំនេះ ។ បន្ទាប់ពីខ្ញុំបានរៀន ខ្ញុំបានធ្វើឲ្យគោលដៅរបស់ខ្ញុំកាន់តែជាក់លាក់ ៖ ខ្ញុំចង់ប្រកួតក្នុងការប្រកួតរាំកាំបិតភ្លើង ។
របាំកាំបិតភ្លើង បានជួយខ្ញុំឲ្យទទួលបានទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯង ។ ពេលដែលអ្នកកំពុងរាំ មានចលនាមួយចំនួនដែលអ្នកបោះកាំបិតឡើងទៅលើ មើលវានៅលើអាកាស ហើយបន្ទាប់មកចាប់វា ។ ខ្ញុំធ្លាប់រត់ចេញពីកាំបិតនោះ បន្ទាប់ពីខ្ញុំបានបោះវាទៅលើ ។ ឪពុករបស់ខ្ញុំបានបង្រៀនខ្ញុំថា ខ្ញុំត្រូវតាំងចិត្តចំពោះការបំលាស់ទី និងមានភាពជឿជាក់លើខ្លួនឯង ។
ដោយបានការបំផុសគំនិតពីសមាជិកគ្រួសាររបស់នាង វីវៀនទទួលបានទំនុកចិត្តក្នុងការកាន់ភ្លើង ។
យូរៗទៅ ខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមកាន់ដោយខ្លួនឯងដោយមានទំនុកចិត្តជាងមុនខណៈពេលកំពុងសម្តែង និងនៅក្នុងអ្វីផ្សេងៗទៀត ។ ឥឡូវនេះ វាពិតជាអស្ចារ្យណាស់ ព្រោះពេលខ្លះក្មេងស្រីមួយចំនួនបានមករកខ្ញុំបន្ទាប់ពីការសម្តែង ហើយនិយាយថាពួកគេទទួលបានការបំផុសគំនិត ហើយក៏ចង់សាកល្បងរាំកាំបិតភ្លើងដែរ ។ ខ្ញុំរំភើបខ្លាំងណាស់ ដែលខ្ញុំបំផុសគំនិតអ្នកដទៃទៀតឲ្យធ្វើអ្វីដែលពួកគេគិតថា ពួកគេប្រហែលជាមិនអាចធ្វើបាន ។
ទុយ និយាយថា « ការអធិស្ឋានការពារខ្ញុំ និងជួយខ្ញុំរាំបានល្អ » ។
ការយកឈ្នះការភ័យខ្លាចតាមរយៈការអធិស្ឋាន
ទុយ អិម អាយុ ១២ឆ្នាំ
ពេលខ្ញុំសម្តែង ខ្ញុំមិនមានអារម្មណ៍ភ័យឡើយ ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍រំភើប ។ ខ្ញុំបានរៀនថាទោះបីជាខ្ញុំធ្វើកំហុសក្ដី ក៏ខ្ញុំអាចប្រែក្លាយវាទៅជាអ្វីដែលស្រស់ស្អាត ។ វាស្ទើរតែដូចជាការផាត់រូបអ៊ីចឹង ។ នៅពេលដែលវិចិត្រករធ្វើកំហុសមួយ ពួកគេអាចធ្វើឲ្យវាក្លាយទៅជាអ្វីមួយថ្មីវិញ ។ ពេលខ្លះ ខ្ញុំបានធ្លាក់កាំបិតភ្លើងរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានរើសវាឡើងវិញ ហើយរាំបន្តទៀត ។
ការលើកទឹកចិត្តខ្លួនឯងបានជួយដល់ការភយ័ខ្លាចរបស់ខ្ញុំជាច្រើន ។ ជំនួសឲ្យការមានការគិតដូចជា « ចុះបើខ្ញុំរាំខុសនោះ តើធ្វើយ៉ាងណាទៅ ? » ខ្ញុំព្យាយាមដើម្បីមានគំនិតបន្ថែមដូចជា « ចុះ បើសិនខ្ញុំធ្វើបានល្អវិញនោះ ! »
វាក៏ក្លាយជាទម្លាប់សម្រាប់ខ្ញុំក្នុងការពោលពាក្យអធិស្ឋានបន្តិចរាល់ពេលមុនការសម្តែងរាំកាំបិតភ្លើង ។ ការអធិស្ឋានការពារខ្ញុំ និងជួយខ្ញុំរាំបានល្អ ។ ពេលខ្ញុំអធិស្ឋាន ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ជឿជាក់ថា ខ្ញុំនឹងរាំបានល្អ ។
ម៉ាន៉ាសេ ធី អាយុ ១២ឆ្នាំ
មុនពេលខ្ញុំរាំកាំបិតភ្លើង ជាទូទៅខ្ញុំភ័យ ។ រាល់ពេលពីមុនខ្ញុំបន្តទៅទៀត ខ្ញុំអធិស្ឋាន ។ មានពេលម្តង មុនពេលខ្ញុំចាប់ផ្តើមខ្ញុំបានអធិស្ឋាន ហើយខ្ញុំមានអារម្មណ៍កក់ក្តៅ និងមិនភ័យឡើយ ។ នៅពេលដែលខ្ញុំរាំ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា មាននរណាម្នាក់កំពុងឈរនៅក្បែរខ្ញុំ ។
ការអធិស្ឋានពិតជាជួយខ្ញុំមិនឲ្យមានអារម្មណ៍ភ័យ ។ បន្ទាប់ពីខ្ញុំអធិស្ឋាន ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំកំពុងតែរីករាយ !
ការចែកចាយសារនៃសេចក្តីស្រឡាញ់
កាវីគី អេ អាយុ ១៥ឆ្នាំ
កាលពីរដូវក្តៅមុននេះ យើងបានសម្តែងរបាំរាំកាំបិតភ្លើងនៅប្រទេសរូម៉ានី និងប៊ុលហ្គារី ។ ប៉ារបស់ខ្ញុំតែងតែឲ្យពួកយើងរៀនបទ « សេចក្តីស្រឡាញ់នៅក្នុងផ្ទះ » ( ទំនុកតម្កើង លេខ ១៨២ ) ជាភាសានៃប្រទេសដែលយើងទៅ ។ យើងធ្វើបែបនេះ ដើម្បីយើងអាចច្រៀងបទនោះជាមួយគ្នាជាគ្រួសារបន្ទាប់ពីយើងសម្តែងចប់ ។
ខ្ញុំគិតថាសារនៃបទ សេចក្តីស្រឡាញ់នៅក្នុងផ្ទះ មានសារៈសំខាន់ ព្រោះវាដាស់តឿនយើងឲ្យមានសេចក្តីស្រឡាញ់នៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលយើងទៅ ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំកំពុងលើកស្ទួយដល់មនុស្សដទៃទៀត និងធ្វើឲ្យពួកគេសប្បាយរីករាយ ។ ហើយទោះបីជាពេលខ្លះ ពួកគេមិនអាចនិយាយភាសារបស់ខ្ញុំក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំដឹងថា ពួកគេទទួលអារម្មណ៍ពីដំណឹងល្អតាមរយៈការចែកចាយទេពកោសល្យរបស់យើង ។
ណៃណៅ អេ អាយុ ១៣ឆ្នាំ
សារនៃសេចក្តីស្រឡាញ់នៅក្នុងផ្ទះ មានសារៈសំខាន់ពីព្រោះប្រសិនបើមនុស្សមិនដឹងថា មានសេចក្តីស្រឡាញ់នៅជុំវិញពួកគេទេ នោះពួកគេប្រហែលជាវេទនាហើយ ។ នៅពេលមានសេចក្តីស្រឡាញ់នៅក្នុងផ្ទះរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍សុខសាន្ត និងស្ងប់ចិត្ដ ។
ការចែកចាយពន្លឺតាមរយៈទេពកោសល្យ
របាំកាំបិតភ្លើងគឺជាវិធីមួយដែលយុវជនទាំងនេះបញ្ជាំងពន្លឺរបស់ពួកគេ និងចែកចាយទេពកោសល្យរបស់ពួកគេជាមួយអ្នកដទៃ ។ ណៃណៅ និយាយថា « ខ្ញុំបានសម្តែង និងចែកចាយទេពកោសល្យរបស់ខ្ញុំនៅជុំវិញពិភពលោកជាមួយគ្រួសាររបស់ខ្ញុំ ។ វាធ្វើឲ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍សប្បាយរីករាយក្នុងចិត្តដោយដឹងថា ប្រសិនបើប្អូនៗចែកចាយទេពកោសល្យរបស់ប្អូន នោះប្អូនៗនឹងលើកស្ទួយអ្នកដទៃឡើង » ។
បងប្រុសរបស់ ណៃណៅ ឈ្មោះកាវីគី និយាយថា របាំកាំបិតភ្លើងរំឭកគាត់ពីរបៀបដែលពន្លឺបំភ្លឺក្នុងភាពងងឹត ។ ចំពោះគាត់ ការចែកចាយទេពកោសល្យរបស់គាត់ គឺដូចជាការចែកចាយពន្លឺរបស់គាត់ជាមួយប្អូនដទៃដែរ ។
យ៉ូសែប និយាយថានៅពេលយើងបញ្ចាំងពន្លឺ គឺយើងបញ្ចាំងពន្លឺសម្រាប់ព្រះវរបិតាសួគ៌ ។ « នៅពេលយើងចែកចាយអ្វីដែលយើងមាន នោះយើងមិនត្រឹមតែផ្ដល់ពរជ័យដល់ខ្លួនឯង ឬផ្តល់ពរជ័យដល់ប្អូនដែលយើងកំពុងចែកចាយទេពកោសល្យរបស់យើងជាមួយនោះប៉ុណ្ណោះទេ គឺយើងថែមទាំងថ្វាយនូវការសរសើរដល់ព្រះវរបិតាសួគ៌របស់យើងថែមទៀតផង » ។
វីវៀន និយាយថា ជីតារបស់នាងតែងតែចែកចាយខគម្ពីរ ម៉ាថាយ ៥:១៦ ដែលនិយាយអំពីការឲ្យពន្លឺរបស់យើងភ្លឺនៅមុខមនុស្សលោក ។ « ខ្ញុំគិតថា វាជាខគម្ពីរមួយដ៏ល្អ ពីព្រោះប្អូនមិនចាំបាច់ជាមនុស្សពូកែខាងរបាំរាំកាំបិតភ្លើងដើម្បីចែកចាយដំណឹងល្អនោះទេ ។ ប្អូនអាចពូកែជាមួយអ្វីក៏បាន ហើយប្រើប្រាស់ទេពកោសល្យរបស់ប្អូនដើម្បីចែកចាយដំណឹងល្អតាមរបៀបនោះទៅ » ។