“Mga Duyan sa Pasko,” Higala, Disyembre 2025, 30–31.

Mga Duyan sa Pasko

Ni Cathy Witbeck

“Sa imong hunahuna unsa ang labing maayo nga bahin sa Pasko?” Nangutana si Papa.

Usa ka tinuod nga istorya gikan sa Canada.

Batang babaye nga nagtan-aw sa usa ka ginama sa kahoy nga duyan sa munyika

Krak, krak, krak.

Ang mga sapatos ni Katie nga hinayng naglaguto sa niyebe samtang naglakaw siya paingon sa workshop. Sa dihang iyang giablihan ang pultahan, misugat ang pamilyar nga baho sa lana ug grasa nga gikan sa traktor nga giayo sa iyang papa.

“Kumusta ang akong Katie?” Si Papa nangutana samtang misulod siya.

“Tugnaw kaayo!” Iyang gitaktak ang niyebe sa iyang botas. “Unsay imong gihimo?”

Milingi siya ngadto sa iyang lingkoranan. Mga gagmayng piraso sa kahoy ang nagkatag libot sa duyan sa munyika. Si Katie miginhawa og lawom. Para ba kini niya? Basin para sa iyang manghod nga babaye, si Jane.

“Nindot kaayo,” miingon si Katie . “Para ba kini ni Jane?”

Milingo-lingo si Papa. “Nakahinumdom ka ni Mr. Roy, ang lalaki nga mitabang nato atol sa panahon sa pag-ani?”

Miyango si Katie.

“Siya ug ang iyang pamilya nakakita og balay nga abangan, apan nagkalisod sila,” miingon si Papa. “Nabalaka siya nga ang iyang tulo ka gagmay nga babaye wala kaayoy madawat sa Pasko karong tuiga. Apan ang imong mama ug ako adunay pipila ka espesyal nga regalo alang nila.”

Si Katie milakaw paduol sa gamayng duyan ug gitabyog-tabyog kini.

Mipahiyom si Papa. “Kon ikaw usa ka gamayng bata, ganahan ka ba niini nga duyan?”

Mikatawa siya. “Gamay pa man ko nga bata!”

Dayon naamgohan ni Katie kon para kang kinsa ang duyan. Para kini ni sa mga anak nga babaye ni Mr. Roy!

“Pwede ba ko motabang?”

“Makatabang ka nako sa pagpintal,” miingon si Papa. Ang iyang mga mata madasigon.

Si Papa naghimo og tulo ka duyan, usa alang sa matag batang babaye. Giablihan niya ang pipila ka lata sa pintal, ug si Katie mitrabaho. Gipintalan niya kini og dili kaayo pink, baby blue, ug luspad nga yellow. Sa matag pahid niya sa iyang brush, mibati siya og mas dakong kahinam.

Milingi siya sa iyang papa. “Sa dihang nakita nako ang unang duyan, abi nako og para kini nako. Apan ang pagtabang makalingaw kaayo. Hinaot nga ang mga batang babaye ganahan sa mga duyan ingon nga ako ganahan sa pagpintal niini.”

Sa Bisperas sa Pasko, si Katie ug ang iyang pamilya miadto sa balay sa mga Roy.

Tok, tok, tok. Si Katie nanuktok sa pultahan ug naghulat. Sa dihang miabli ang pultahan, nakita niya ang batang babaye nga sama niya og edad nga may puting bulaw nga buhok ug yellow ang sinina. Duha ka mas manghod nga mga batang babaye milili sa luyo niya.

Pipila ka gutlo ang milabay, si Mrs. Roy migawas usab sa may pultahan.

“Maayong Pasko,” miingon si Mama.

Si Katie ug ang iyang pamilya nagbitbit sa mga duyan, tulo ka pinutos nga mga munyika, ug dakong karton nga puno sa pagkaon sa Pasko. Si Mrs. Roy nagtan-aw, naglugok-lugok ang mga luha sa iyang mga mata samtang ang matag usa sa mga bata mipili og duyan. Sa hinayhinay ang mga batang babaye wala na maulaw. Ang mga nawong puno sa kahingangha, giputos nila ang ilang bag-ong mga munyika sa mahalon nga mga quilt nga hinimo sa mama ni Katie.

Si Katie milingkod tupad sa kinamagulangan nga batang babaye. “Unsa imong ngalan?”

“Flossie,” miingon ang batang babaye.

“Ako si Katie. Ganahan ka sa duyan?” nangutana siya.

Mipahiyom og maayo si Flossie. “Mao kini ang labing matahom nga butang nga akong naangkon.”

“Nalipay ko nga ganahan ka niini. Mitabang ko sa pagpintal niini!”

“Salamat,” siya mihunghong samtang ang iyang gamayng mga bukton migakos ni Katie.

Gisira ni Papa ang pultahan sa ilang pagbiya sa balay sa mga Roy. Iyang giagbayan si Katie. “Sa imong hunahuna unsa ang labing maayo nga bahin sa Pasko?”

Si Katie mitan-aw sa iyang papa nga nagpahiyom. “Naanad ko sa paghunahuna nga makadawat og regalo, apan karon naghunahuna ko nga mohatag og regalo ngadto sa usa ka tawo.”