Dili Kaayo Hingpit
Ang hingpit nga adlaw ni Adeline wala na!
Usa ka tinuod nga istorya gikan sa France.
Gihuman ni Adeline pagdrowing ang kataposang check box sa iyang papel. Sunod niini, siya misulat, Mag-ampo sa buntag ug sa gabii.
“Unsa ni?” Nangutana si Maman.
“Naghimo ko og checklist para ugma,” miingon si Adeline. “Ako adunay hingpit nga adlaw!”
Misaka ang kilay ni Maman. “Tinuod?”
Mitando si Adeline. “Sa Primary among nakat-onan ang pagkahimong hingpit diha ni Kristo. Mas magbinuotan ko aron duna koy hingpit nga adlaw.”
“Nalipay ko nga gusto nimong mohimo og maayong mga pagpili,” miingon si Maman. “Pero kahibalo ka, dunay usa lang ka tawo sa yuta nga hingpit—si Jesukristo.”
Nanghupaw si Adeline. “Nakahibalo ko. Apan ganahan gyod kong mosulay! Hunahuna nako nga kaya nako kini.”
Pagka buntag, andam na si Adeline. Iyang gihipos ang iyang higdaanan ug nag-ampo.
Sa pamahaw, mitabang siya sa pagpakaon sa iyang manghod nga babaye, si Sylvia. Dihang giyabo ni Sylvia ang mga peach sa lingkoranan, miginhawa og lawom si Adeline. Nag-ihap siya hangtod upat ug mitabang sa paglimpyo.
Sa eskwelahan, si Adeline nangita og mga tawo nga nagkinahanglan og tabang. Si Lucas dunay piang sa buolbuol, mao nga siya ang midala sa iyang tray sa pagkaon.
Samtang mibiya sa eskwelahan, mipahiyom si Adeline sa labing dako niya nga ngisi ngadto sa babaye nga miable sa gate sa eskwelahan. Ang babaye kasagarang tan-awon nga magmug-ot. Pero karon mipahiyom siyag balik!
Human sa eskwela, si Adeline mihatag ni Sylvia sa iyang paborito nga dulaan nga hayop aron dulaan. Ug sa dili pa matulog, mag-ampo siya. Iyang gitsek ang mga aytem diha sa iyang lista ug mibukot sa iyang habol. Gibati niya nga mapasigarbuhon kaayo ug gikapoy kaayo. Andam siya sa laing hingpit nga adlaw pagka-ugma!
Pagmata ni Adeline pagkasunod adlaw, tanan niyang mga manika nagkatag sa salog. Naggunit si Sylvia sa usa ug nagsupsop niini. Gipamunit niya kining tanan!
“Sylvia!” Misiyagit si Adeline. “Giingnan tika nga ayaw hilabti ang akong mga munyeka” Gilabni niya ang munyeka nga gigunitan ni Sylvia. Mihilak si Sylvia ug midagan.
Nasiplatan ni Adeline ang iyang checklist diha sa pultahan. Naguol siya.
Miabot si Maman igo gyod nga nabati ni Adeline ang luha sa iyang aping.
“Unsay nahitabo?” Nangutana si Maman.
“Nakalimot ko sa pag-ampo. Wala nako mahipos ang akong higdaanan.” Nagkurog ang tingog ni Adeline. “Ug napasakitan nako si Sylvia. Nahuman na ang akong hingpit nga adlaw!”
Gigakos ni Maman si Adeline. “Lisod kaayo ang mahimong hingpit sa tanang panahon. Sa tinuod, posible kini.”
Nagmug-ot si Adeline. “Apan unsaon man nako nga mahimong hingpit diha ni Kristo?”
“Mao ra ni! Dili ta mahimong hingpit kon wala si Jesukristo,” miingon si Maman. “Gihatag Niya ang Iyang kinabuhi para nato tungod kay ang Langitnong Amahan nasayod nga makahimo ta og mga sayop ug nagkinahanglan og tabang. Gikuha ni Jesus ang atong dili hingpit nga mga paningkamot ug mohimo niini nga mas maayo.”
Gihunahuna kini ni Adeline. “Mao nga dili ko makaangkon og hingpit nga adlaw kada adlaw?” nangutana siya.
Milingo-lingo si Maman. “Dili. Duna kay lisod nga mga adlaw. Apan duna usab kay maayo nga mga adlaw.” Gihipos ni Maman ang buhok ni Adeline sa likod sa iyang dalunggan. “Naningkamot ka sa imong labing maayo maoy importante. Bisan kon magsugod ang adlaw og sayop nga pagpili, kita makaampo ra kanunay aron makahinulsol ug mosulay na usab. Uban sa tabang ni Jesukristo, igo ka na.”
Si Adeline mibati og kainit sa sulod sa dughan.
“Karon, para sa imong lista.” Gitudlo ni Maman ang lista. “Unsa kaha kon magsugod lang ta sa usa ka butang?”
Gitan-aw ni Adeline ang iyang lista. Gigisi niya ang bahin sa papel ug gipapilit ang nahabilin sa likod sa pultahan. Ang usa ka aytem nga naa pa gihapon didto nag-ingon, Mag-ampo sa buntag ug gabii.
Mipahiyom si Adeline. “Ang akong adlaw tingali dili hingpit ang pagsugod, apan makaampo gihapon ko karon. Ug uban ang tabang ni Jesukristo, igo na kini!”
Mga paghulagway pinaagi ni Giovanni Abeille