Of stór fyrir Barnafélagið?

„Velkomin í Barnafélagið!“ Systir Agbor, Barnafélagsleiðtogi Gift, stóð fremst í herberginu. Í dag lærum við lagið ,Elskið hver annan.‘“

Tónlistin byrjaði og yngri börnin höfðu sig til reiðu fyrir sönginn. En Gift kunni þetta lag. Hún hafði sungið það hundrað sinnum! Hún vildi eiginlega ekki syngja það í dag.

Gift var þreytt á Barnafélaginu. Hún var eldri, hærri og stærri en allir hinir krakkarnir. Vinkonur hennar voru nú allar í Stúlknafélaginu. Það var næstum heilt ár þar til hún gæti farið með þeim í námsbekki og viðburði Stúlknafélagsins.

Á meðan allir aðrir sungu var Gift hljóð. Hún muldraði sum orð söngvana, en var upptekin við að hugsa.

Þá fékk hún hugmynd. Ef hún talaði við biskupinn, myndi hann kannski leyfa henni að fara snemma í Stúlknafélagið, svo hún gæti verið með vinkonum sínum.

Gift fór til Achombi biskups eftir kirkju. „Hæ, biskup!“ sagði hún. „Mér finnst ég ekki eiga heima í Barnafélaginu lengur. Ég er stærri og eldri en allir hinir krakkarnir. Get ég byrjað núna að fara í Stúlknafélagið?“

Achombi biskup brosti. „Ég veit að það er spennandi að fara í Stúlknafélagið,“ sagði hann. „En þú getur bara byrjað að fara árið sem þú verður 12 ára. Því miður.“

Gift horfði niður á skóna sína. „Allt í lagi.“

„Barnafélagið er heppið að hafa þig,“ sagði biskupinn. „Ég held að yngri börnin dáist mikið að þér. Þú getur skipt þau miklu máli.“

Það sem eftir lifði dags var Gift döpur. Eitt ár var langur tími til að vera einmana í Barnafélaginu.

En þá hugsaði Gift meira um það sem Achombi biskup sagði. Dáðust hin börnin virkilega að henni? Hún hafði aldrei tekið eftir því áður.

Næstu viku veifaði Gift vinkonum sínum bless er þær gengu inn í herbergi Stúlknafélagsins. Hún andvarpaði og gekk að kennslustofu Barnafélagsins.

„Gift,“ sagði systir Agbor, „værir þú fús til að hjálpa mér að kenna söng þessarar viku?“

„Já, auðvitað,“ sagði Gift. „Hvaða söng erum við að læra?“

„,Guðs barnið eitt ég er,‘“ sagði systir Agbor. „Þakka þér fyrir hjálpina! Ég held að börnin hafi gaman af því að læra af þér.“

Þegar söngtíminn hófst stóð Gift fremst í herberginu. „Í dag ætla ég að kenna ykkur eitt af mínum eftirlætis lögum,“ sagði hún. Hún hjálpaði börnunum að læra textann. Hún söng síðan lagið með þeim. Þegar þau sungu fann Gift hlýju og hamingju hið innra. Hún vissi að það var heilagur andi.

Áður en langt um leið var Barnafélagskennslan næstum búin! Eftir lokabænina tók Gift að ganga fram á ganginn. Hún vildi finna vinkonur sínar eftir námsbekk Stúlknafélagsins og heilsa þeim.

Ein af litlu telpunum stöðvaði hana. „Takk fyrir að syngja með okkur!“ Hún faðmaði Gift. „Ég vil vera eins og þú þegar ég verð stór.“

Gift brosti. Hún gat enn ekki beðið eftir að fara í Stúlknafélagið og vonaði að næsta ár myndi líða hratt. Hún vissi þó að hún gæti áfram lært og gert góða hluti í Barnafélaginu.

Og kannski hafði Achombi biskup rétt fyrir sér. Hún gæti skipt sköpum.

Myndskreyting: Simini Blocker