Verð ég að vera fullkominn?

Henry gekk hægt inn í Barnafélagsherbergið. Fætur hans voru þungir þegar hann náði til sætis síns.

Kennarinn hans, bróðir Rass, brosti til hans. „Ertu tilbúinn að ræða um musterið?“ spurði hann.

„Já,“ svaraði Henry.

Af hverju sagði ég það? hugsaði Henry þegar hann settist. Honum fannst hann ekki tilbúinn. Alls ekki.

Barnafélag Henrys var að læra sönginn „Musterið.“ Bekkurinn hans hafði verið beðinn að ræða um að fara í musterið.

Henry var samt leiður. Hann langaði að fara í musterið þegar hann yrði nægilega gamall, en honum fannst hann gera of mörg mistök.

Einn af öðrum stóðu vinir Henrys upp. Þau voru glöð og spennt þegar þau ræddu um að fara einhvern tíma í musterið. Henry leið stöðugt verr.

Þá var að því komið að syngja. Henry söng með hinum í Barnafélaginu: „Ég undirbý mig æskufús þess ákalli að hlýða.“

Hvernig get ég búið mig undir að fara í musterið þegar ég geri svo mörg mistök? hugsaði Henry. Hann seig niður í stólinn sinn.

Þegar söngnum lauk, hallaði bróðir Rass sér fram. „Er allt í lagi hjá þér?“ spurði hann Henry.

Henry starði niður á hendur sínar. Hann sagði síðan hljóðlega: „Mig langar að fara í musterið, en ég er hræddur um að ég sé ekki verðugur.“ Hann dró djúpt andann. „Mér semur ekki alltaf vel við fjölskylduna mína. Ég gleymi að sinna verkum mínum. Ég geri of mörg mistök. Verð ég í alvöru að vera fullkominn?“

Bróðir Rass brosti blíðlega. „Að vera verðugur þess að fara í musterið, þýðir ekki að maður þurfi að vera fullkominn. Við getum verið verðug með því að treysta Jesú Kristi og reyna að halda boðorðin af einlægni. Við gerum öll mistök, en við getum iðrast og orðið hrein aftur.“

Henry rétti aðeins úr sér.

„Ég er viss um að himneskur faðir er stoltur af þér fyrir að reyna að vera góður,“ sagði bróðir Rass.

Henry hugsaði um sumt af því góða sem hann hafði gert þá vikuna. Hann hafði eldað kvöldmat með mömmu, hjálpað systur sinni með heimanámið og heilsað nýjum strák í skólanum.

Þungar áhyggjur Henrys tóku að léttast. Hann vissi að heilagur andi hjálpaði sér að upplifa frið.

Þegar kom að Henry að miðla hinum, brosti hann og stóð upp. „Ég vil halda áfram að iðrast og verða líkari Jesú Kristi, svo að ég geti dag einn farið í musterið,“ sagði hann.

Henry var glaður þegar hann settist aftur. Dag einn myndi hann geta gert helga sáttmála við Guð í musterinu. Hann vildi reyna sitt besta við undirbúninginn!

Myndskreyting: Gail Armstrong