Sólskinsritning Maju

Maja sat á tröppunum heima hjá sér með hendur undir höku. Sólin skein skærum og hlýjum geislum gegnum háu trén. Loftið lyktaði af ferskum furunálum.

Mamma kom út og settist hjá Maju. „Um hvað hugsar þú?“

„Ég á að miðla eftirlætis ritningarversi mínu í Barnafélaginu,“ sagði Maja. „En ég á ekkert uppáhalds vers. Ég veit ekki hvaða vers ég á að velja.“

Mamma kinkaði kolli. „Að velja eftirlætis ritningarvers er erfitt.“ Hún leit upp í trén og stóð síðan upp. „Ég er með hugmynd.“

Mamma fór aftur inn. Þegar hún kom til baka hélt hún á ritningunum sínum. „Byrjum á sögu. Hver er eftirlætis ritningarsagan þín?“

Maja hugsaði málið. „Mér finnst skemmtilegt þegar Jesús heimsótti Nefítana.“

Mamma fletti gegnum blaðsíðurnar í Mormónsbók. „Þessi saga hefst í 3. Nefí.“ Hún benti á síðuna. „Við skulum skiptast á að lesa og velja vers sem okkur finnst áhugaverð.“

Maja kinkaði kolli og hlustaði á meðan mamma las. Hún las um Jesú Krist kalla lærisveina sína. Hún las um friðflytjendur og bænir.

Þá var komið að Maju að lesa. Þegar hún lauk við eitt versanna, þagnaði hún. Henni fannst sem sólin skini nægilega skært til að fylla hjarta sitt.

Hún leit upp til mömmu. „Mér líst vel á þetta.“

„Mér líka. Hvað finnst þér áhugavert við það?“ spurði mamma.

Maja yppti öxlum og bros færðist yfir andlit hennar. „Það er um Jesú. Og það bara vekur mér gleði.“

Mamma brosti. „Þetta er góð leið til að vita að þú hefur fundið eftirlætis ritningarvers. Viltu miðla þessu versi í Barnafélaginu?“

Maja kinkaði spennt kolli. „Viltu hjálpa mér að læra það?“

„Auðvitað!“ sagði mamma.

Mamma og Maja æfðu orð fyrir orð. Á meðan þær æfðu, tístu fuglarnir í trjánum eins og þeir væru líka að læra.

Alla vikuna hélt Maja áfram að æfa nýja eftirlætis ritningarversið sitt. Að morgni sunnudags var hún svolítið kvíðin. Hún æfði sig í því að þylja ritningarversið sitt í langri bílferðinni til kirkju.

Það voru aðeins fáeinir krakkar í Barnafélagi Maju. Þegar Maja gekk inn í kennslustofuna fannst henni þó sem fiðrildi flygi í maga hennar.

Þegar röðin kom að Maju stóð hún upp og dró djúpt andann. „Sjá, ég er lögmálið og ljósið. Lítið til mín og standið stöðugir allt til enda, og þér skuluð lifa. Því að þeim, sem stöðugur stendur allt til enda, mun ég gefa eilíft líf.“

Þegar Maja var búin settist hún niður og brosti. Henni tókst það! Kvíðafiðrildin voru horfin og tilfinning hlýju og sólskins var komin aftur. Hún vissi að eftirlætis ritningarversið sitt myndi vekja henni slíkar tilfinningar þegar hún þyrfti á að halda.

Myndskreyting: Chloe Dominique